NON PAPER

Πίσω ολοταχώς

Οταν πριν από τρία, περίπου, χρόνια έζησα, για πρώτη φορά, την ηλεκτρονική μεταρρύθμιση του Κυριάκου Πιερρακάκη (αν θυμάμαι καλά, είχα βγάλει σε τρία λεπτά από τον υπολογιστή μου ένα πιστοποιητικό που, σε πρότερες συνθήκες, θα έπρεπε να επισκεφτώ δύο υπηρεσίες) θυμήθηκα την περίφημη ρήση της Πίνα Μπάους. Οταν ένας δημοσιογράφος είχε ρωτήσει τη γυναίκα που θεμελίωσε τον σύγχρονο χορό πώς αισθάνεται που είναι μπροστά από την εποχή της, εκείνη του απάντησε: «Κανένας άνθρωπος δεν είναι μπροστά από την εποχή του. Απλώς, όταν εκείνος είναι στην εποχή του, όλοι οι άλλοι είναι πίσω». Περίπου το ίδιο ίσχυε και για τη χώρα μας. Δεν ήταν ο Πιερρακάκης και το έργο του μπροστά από την εποχή. Η Ελλάδα ήταν πίσω. Προσκολλημένη σε λουδίτικα φαντάσματα του παρελθόντος που φοβούνται τον εκσυγχρονισμό όπως ο βρικόλακας το σκόρδο και ξορκίζουν κάτι που, παίζοντας με τις λέξεις, το έχουν βαφτίσει «τεχνοφασισμό».

Τις τελευταίες μέρες ακούω τις συνομιλίες του μοιραίου σταθμάρχη με τους συναδέλφους του, βλέπω τα μπακαλοτέφτερα που κρατούσαν και τα ακατάληπτα κολλυβογράμματα, μαθαίνω για αναρρωτικές άδειες ενός μηνός που δίνονται από τηλεφώνου και χωρίς εξέταση, συνειδητοποιώ το πώς λειτουργούσε αυτός ο οργανισμός καταλαβαίνω ότι – σύμφωνα με τη συλλογιστική της Μπάους – δεν είμαστε, απλώς, πίσω. Είμαστε πολύ πίσω. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, εμείς κάνουμε υπολογισμούς ούτε καν με «κομπιουτεράκια» αλλά με εκείνα τα ξύλινα αριθμητάρια του Δημοτικού.

Ολο αυτό που σιγά σιγά ξεφλουδίζεται, αφήνει να φανεί ο πυρήνας μιας βαθιάς Ελλάδας που διαμορφώθηκε τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Και η θεριακλίδικη νοοτροπία μιας μερίδας δημοσίων υπαλλήλων που θέλω να πιστεύω ότι δεν είναι η πλειονότητα, χρωματίζει όμως ολόκληρο τον κλάδο. Επρεπε δηλαδή να έρθει η τρόικα για να καταργήσει αδιανόητα επιδόματα όπως αυτό της φωτοτυπίας, του φαξ ή της έγκαιρης προσέλευσης στην υπηρεσία;

Είναι αυτό το «βόλεμα στο Δημόσιο», όνειρο της κάθε οικογένειας που «οφείλει» τουλάχιστον δύο μέλη της να είναι δημόσιοι υπάλληλοι και, συγχρόνως, μια από τις μεγαλύτερες και διαχρονικές παθογένειες της χώρας. Διορισμοί με βουλευτικά βύσματα, μετατόπιση και αποποίηση ευθυνών, κοπάνες και «άδειες από τη σημαία», άρνηση αξιολόγησης, τοποθετήσεις συγγενών, αδιαφορία και ωχαδερφισμός, αντίδραση σε κάθε εκσυγχρονισμό για να μη χαθεί καμία θεσούλα, και η μητέρα που «καθάριζε φρέσκα φασολάκια» όχι στην ποδιά της όπως λέει ο Ρίτσος αλλά στο γραφείο της, στην τάδε Εφορία Αθηνών. Και, επιπλέον, ένας κομματικός συνδικαλισμός που, κατά κανόνα, λειτουργεί ως συντεχνιακή ομερτά.

Αυτό το θέατρο του παραλόγου που παίχθηκε εκείνο το βράδυ είναι ενδεικτικό. Ο ένας δεν ήξερε, δεν θυμόταν, ο άλλος δεν άκουγε, ο τρίτος είχε πάει για σουβλάκια, η Βασδέκη τραγουδούσε και ο Γκίκας χοροπηδούσε. Ακόμη και το λεξιλόγιο, η «τράκα» αντί για «σύγκρουση», τα «δεν έχω ιδέα» για κάτι στο οποίο ήταν υπεύθυνος και τα «αμάν» παραπέμπουν σε μια πολύ βαθιά Ελλάδα. Σε ένα άτυπο «συμβόλαιο» μεταξύ του κλάδου και των εκάστοτε κυβερνήσεων. Που λέει περίπου: «Εσείς θα κάνετε ό,τι θέλετε κι εμείς δεν θα σας ενοχλούμε, φτάνει να μας ψηφίζετε».

Ξέρω δημόσιους υπαλλήλους που είναι εξαιρετικοί, που δουλεύουν με αυταπάρνηση και φιλότιμο. Και είναι αυτοί ακριβώς που πρέπει να απαιτήσουν να σπάσει αυτό το ιδιότυπο συμβόλαιο. Που ακόμη και όταν δεν σκοτώνει, πληγώνει βαθιά τη χώρα.

Ατζέντες

Αριστούργημα. Μια ακόμη επιτυχία της ΓΣΕΕ. Πήραν τηλέφωνο στο σπίτι του Μανώλη Γλέζου, που αποδήμησε το 2020, για να απευθύνει χαιρετισμό στο συνέδριο. Μετά δικαιολογήθηκαν ότι εννοούσαν άλλον Μανώλη Γλέζο και το λάθος έγινε επειδή «…στην τηλεφωνική ατζέντα που διατηρείται στη γραμματεία του προέδρου της ΓΣΕΕ είναι περασμένα τα στοιχεία επικοινωνίας και των δύο».

Μιλάμε σοβαρά; Τηλεφωνική ατζέντα το 2023; Εκείνες με το πλαστικό, καφέ ή μπορντό, εξώφυλλο υποθέτω που δεν τις βρίσκεις πλέον ούτε ως memorabilia. Και καλά, πες ότι οι άνθρωποι έχουν αλλεργία με την τεχνολογία και θέλουν ατζέντα. Δεν βρέθηκε ένας να σβήσει το όνομα του ενός Γλέζου μετά από τρία χρόνια; Και τα έριξαν στη γραμματέα; Μωρέ μια χαρά τους τα έσουρε η Τζόρτζια Γλέζου.