Περί βλακείας

«Πολυξερισμός». Μια συγκεκαλυμμένη μορφή εξουσίας. Ξέρω, άρα μπορώ να κρίνω. Αρα είμαι ανώτερός σου. Ο «άριος» της γνώσης που ασκεί εξουσία.

Πόσοι έχουν το θάρρος σήμερα να πουν «δεν ξέρω»; Να αποδεχτούν πως κάποιος άλλος γνωρίζει περισσότερα από σένα; Ενας πόλεμος εγωλατρών που στην πραγματικότητα είναι άδειοι τενεκέδες που κάνουν πολύ θόρυβο.

Η αμεσότητα στη διάδοση των «πολυξεριστικών» απόψεων μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αποτέλεσε την αφορμή για την εκρηκτική διάσταση του φαινομένου.

Πάρτε για παράδειγμα το ποδόσφαιρο. Παλαιότερα το μονοπώλιο της κριτικής το κατείχαν οι δημοσιογράφοι του παραδοσιακού Τύπου. Σήμερα όποιος έχει λογαριασμό στα social media θεωρεί αυτοδίκαιο να ασκεί κριτική – και το χειρότερο, να θέλουν να τους παίρνουμε στα σοβαρά.

Οταν ανακοινώθηκαν οι έντεκα της Λίβερπουλ που θα ξεκινούσαν το ντέρμπι με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ οι οπαδοί των Κόκκινων εξέφρασαν την αγανάκτησή τους που ο Γιούργκεν Κλοπ άφησε στον πάγκο τον 18χρονο Μπάισετιτς και προτίμησε τους Ελιοτ και Χέντερσον.

Ενας μάλιστα έγραψε στο Twitter πως η απόφαση του Κλοπ είναι εγκληματική και αναρωτιόταν τι θα έπρεπε να γίνει με τον γερμανό προπονητή αν η Λίβερπουλ έχανε κι άλλους βαθμούς.

Το 7-0 έκανε τόσο θόρυβο ώστε όλος ο κόσμος γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη το απόγευμα της Κυριακής στο Ανφιλντ. Και φυσικά ποιος είχε τελικά δίκιο – ποιος ήταν αυτός που κατείχε τη γνώση.

Η συμπεριφορά αυτών των αδόμητων εγκεφάλων που πιστεύουν πως επειδή η μωρολογία τους ανακυκλώνεται και παίρνει διαστάσεις διαθέτει και ειδικό βάρος αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της εποχής. Σ’ αυτή τη στρέβλωση συμμετέχει δυστυχώς και ο Τύπος γιατί προσφέρει αφιλτράριστο βήμα στη φιλοσοφία της κοτσάνας.

Ζούμε δυστυχώς στην πανδημία της ανοησίας. Κάποτε λέγαμε πως στην πολιτική η βλακεία δεν αποτελεί μειονέκτημα. Τώρα το λέμε για ολόκληρες κοινωνίες.

Ανέκαθεν το ποδόσφαιρο αποτελούσε μικρογραφία για τα ήθη της εποχής. Αυτό δεν άλλαξε, απλά η βλακεία εξελίχθηκε.