Όλοι μαζί τους σκοτώσαμε;

Ο πρωθυπουργός, σε γραπτή «εκ βαθέων» ανάρτησή του ζήτησε «μεγάλη ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Τόσο προσωπική, όσο και στο όνομα όλων όσοι κυβέρνησαν τη χώρα εδώ και χρόνια». Δικαίωσε τα παιδιά που διαδήλωναν με το πανώ «φταίει η κακιά η (χ)ώρα» και έκλεισε το κείμενό του με τη δήλωση «προσωπικά είμαι στην πολιτική για να αλλάξω αυτή την ‘κακιά την χώρα’, αυτήν την παλαιά Ελλάδα που μας πληγώνει».

Δεν νομίζω ότι φταίει «η χώρα». Μου θυμίζει την άθλια δικαιολογία του «όλοι μαζί τα φάγαμε» για την κρίση του 2010 – όλοι μαζί σκοτώσαμε τους εξήντα επιβάτες του IC62;

Ορισμένοι απαντούν «ναι» διότι εμείς εκλέγουμε τους βουλευτές και άρα εμείς επιλέγουμε αυτούς που κυβερνούν και έφεραν τον ΟΣΕ σε αυτή την άθλια κατάσταση, όλοι μας πρέπει να ζητήσουμε συγγνώμη.

Όμως, με αφορμή τα έργα και τις διαγραφές εκλεκτών κοινοβουλευτικών όπως πχ η κυρία Καϊλή και οι κύριοι Πάτσης, Κύρτσος, Πολάκης έγινε σαφές ότι οι αρχηγοί και τα επιτελεία των κομμάτων διαγράφουν τους βουλευτές που οι ίδιοι είχαν προσλάβει: αυτοί επιλέγουν το πολιτικό προσωπικό, αυτοί «διαλέγουν πριν από εμάς, για μας», αυτοί έχουν την ευθύνη για την αγριότητα του πολιτικού συστήματος, για τη διαφθορά, την ανικανότητά, την ατιμωρησία και τελικώς την επιβράβευση των «φίλων», των «δικών μας», όσο άθλιοι, άχρηστοι και διεφθαρμένοι αν είναι.

Πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός έπρεπε να αναφερθεί στο πολιτικό σύστημα, στους πολιτικούς και στα κόμματα και όχι στη «παλαιά Ελλάδα που μας πληγώνει». Ποια είναι η καινούργια Ελλάδα που δεν μας πληγώνει; Αυτοί που κάνουν τις υποκλοπές;  Αυτοί που πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τη θέση τους; Αυτοί που απειλούν ότι «τη δεύτερη φορά θα είναι αλλιώς»; Αυτοί που καταδικάζονται από τα ειδικά δικαστήρια; Ή αυτοί που στέλνουν στα ειδικά δικαστήρια αντιπάλους τους που αθωώνονται;

Το επαγγελματικό πολιτικό προσωπικό στη χώρα μας, στην κεντρική πολιτική σκηνή και στην αυτοδιοίκηση, είναι μερικές χιλιάδες πρόσωπα, το πολύ το ένα χιλιοστό του πληθυσμού. Υπάρχουν και μερικές δεκάδες χιλιάδες παρατρεχάμενοι στις κομματικές οργανώσεις και τα συνδικάτα, όλοι μαζί να είναι 100.000 άνθρωποι, το 1%  – αυτό το ελάχιστο ποσοστό έχει καταντήσει rogue state  τη χώρα.

Μπορούν να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Είναι επείγον να αλλάξουν οι κανόνες λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, να μειωθεί η εξουσία των κομμάτων και των αρχηγών τους, να υπάρχει απόδοση ευθυνών, τιμωρία και επιβράβευση. Αλλιώς τα «Τέμπη» θα ξεχαστούν μπροστά στα χειρότερα που μας ετοιμάζει το τρομερό 1% των συμπατριωτών μας.