Θυμός δεν σημαίνει καταστροφές

Το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη έχει πολλή θλίψη. Και θυμό. Αναμενόμενο. Μέρος της θλίψης κατευθύνεται στην πολιτεία, στις ανεπάρκειες της ασφάλειας των σιδηροδρόμων – κι αυτό αναμενόμενο και εύλογο. Τη μερίδα του λέοντος της κριτικής την υφίσταται η κυβέρνηση. Σωστό. Τέσσερα χρόνια θα μπορούσαν να έχουν γίνει πολλά. Αν, βεβαίως, δεν είχε συμβεί το δυστύχημα, τα ηλεκτρονικά συστήματα ασφάλειας ίσως να περίμεναν αρκετά χρόνια ακόμα – οι κυβερνήσεις θέτουν προτεραιότητες, ιδίως σε χώρες όπως η Ελλάδα, ο δημόσιος τομέας της οποίας έχει τραυματιστεί χρόνια από την πελατειακή λογική και η τελευταία δεκαετία (της κρίσης, που ουσιαστικά ήταν δεκαετία χρεοκοπίας) αποδιοργάνωσε κι άλλο αρκετές από τις δημόσιες λειτουργίες.

Το μεγαλύτερο μέρος της θλίψης, άφατης, οδυνηρής, το σηκώνουν οι οικογένειες όσων χάθηκαν. Το συλλογικό πένθος είναι, επίσης, εύλογο – αλλά θα υποχωρήσει πολύ πιο γρήγορα από το πένθος όσων θρηνούν απώλειες. Η πολιτική, προφανώς, δεν υποχωρεί, ούτε την ώρα του πένθους ούτε με τον καιρό. Η πολιτική υπάρχει πάντα. Κι είναι σωστό να υπάρχει. Ορθώς η αντιπολίτευση επιρρίπτει ευθύνες στην κυβέρνηση, ορθώς επικαλείται τον θυμό και τη θλίψη. Αλλά η θυσία των 59 θα πάει χαμένη αν το μήνυμα του δυστυχήματος είναι η βία, η διεκδίκηση ενός ακόμα ξεχαρβαλώματος.

Η πολιτική δεν τελειώνει ποτέ. Και η αντιπολίτευση, ιδίως η αξιωματική αντιπολίτευση, έχει προφανώς δικαίωμα, εκτός από κοινοβουλευτική κριτική (την οποία έχει απεμπολήσει) και μιντιακές επιθέσεις, να διοργανώνει συλλαλητήρια και να ζητάει να πέσουν κεφάλια, να πιέζει. Ενα μόνο δεν δικαιούται: να κρύβεται πίσω από το πένθος για να οργανώνει δήθεν αυθόρμητες διαμαρτυρίες που μπορεί να εκτραπούν σε βία. Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι κουτοπονηριά.

Είναι πολύ δύσκολο να επαναληφθεί το μοντέλο του Δεκεμβρίου 2008 ή των «Αγανακτισμένων», όταν οι κουκουλοφόροι με τις μολότοφ κατέστρεψαν το κέντρο της Αθήνας, διέλυσαν την εμπορική κίνηση και ερήμωσαν για πολλά χρόνια την πόλη. Ηταν μια εποχή όπου η Αριστερά είχε κρυφτεί πίσω από κινήσεις και προσωπικότητες που ζουν για να βιαιοπραγούν, είτε στο όνομα του αναρχισμού είτε επειδή η βία έλκει. Στο μεταξύ, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση – και στη σημερινή καμπή είναι αδύνατον να προσελκύσει κόσμο καταστρέφοντας.

Επειδή οι πολίτες κουράστηκαν από την πολλή οργή, βαρέθηκαν την καταστροφή και τη διάλυση. Τα κόμματα οφείλουν να απαντήσουν πώς θα φτιάξουν το συντομότερο τις κατεστραμμένες υποδομές και πώς θα συντηρήσουν τις ήδη υπάρχουσες που λειτουργούν αξιοπρεπώς. Το ερώτημα είναι πώς θα φτιάξουν τα τρένα, και οι συγκοινωνίες, και τα ΕΛΤΑ, και ο δημόσιος τομέας, και πώς θα βελτιώνεται η οικονομία, και πώς θα υπάρχουν δουλειές, όχι πώς θα καταλάβει το κράτος κάποια εκδικητική ομάδα. Οι πολίτες θέλουν θετικές προτάσεις και πολιτική προοπτική που υπόσχεται χτίσιμο, όχι ξεχαρβάλωμα – δεν θέλουν Σπίρτζηδες και Πολάκηδες.

Δεν μπορώ να διανοηθώ, δηλαδή, ότι το πένθος είναι ευκαιρία για κάποιους να τα σπάσουν, κι ότι μπορεί να υπάρχουν πολιτικά στελέχη της κοινοβουλευτικής Αριστεράς που να θεωρούν ότι αυτό κάνει καλό στον δικό τους χώρο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, αν επιδιώκει να μείνει με αξιώσεις στο πολιτικό παιχνίδι, ας κάνει έκκληση στους οπαδούς του να «θλίβονται» κατ’ ιδίαν, διότι αυτός θα πληρώσει μεγαλύτερο μέρος του μαρμάρου αν στο όνομα του πένθους κυριαρχήσουν οι χούλιγκαν και οι κουκουλοφόροι καταστροφείς. Δεν είναι καιρός για καταστροφές, αλλά για στοχαστικότητα και για υπευθυνότητα. Από όλους.