Στη σκηνή

Tελικά, όλη η ιστορία συμπυκνώνεται σε αυτό που είχε πει ο πρόεδρος Τζόνσον για τον διευθυντή του FBI Εντγκαρ Χούβερ: «Είναι καλύτερα να τον έχεις μέσα στη σκηνή και να κατουράει προς τα έξω, παρά έξω από τη σκηνή και να κατουράει προς τα μέσα».

Ο Αλέξης Τσίπρας το πήγαινε καλά με τον πρόεδρο της ΑΔΑΕ, κι ας μην του έβγαινε στις δημοσκοπήσεις: «Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη δικασταί εις τας Αθήνας», «το φως της δημοκρατίας νίκησε το σκοτάδι» κ.λπ. Και αίφνης, με τον Νίκο Παππά, όλο το αφήγημα κατέρρευσε. Οι 13 δικαστές που τον έκριναν ομόφωνα ένοχο είναι «του Μητσοτάκη», στην πλευρά του σκοταδιού δηλαδή, η καταδίκη είναι πολιτική και ο ΣΥΡΙΖΑ θα τον περιλάβει στις εκλογικές λίστες. Μάταια επισημαίνουν φωνές ακόμη και προσκείμενες προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι, ανεξαρτήτως αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με την απόφαση, η καταδίκη είναι καταδίκη και ο Παππάς δεν πρέπει να είναι υποψήφιος ακόμη και για λόγους «πολιτικής ευθιξίας». Οχι, ο Τσίπρας φοβάται να απομακρύνει τον παλιό του υπουργό από τη σκηνή.

Το ίδιο έκανε για καιρό με τον Πολάκη. Ο,τι κι αν έλεγε ο αψύς Σφακιανός, με όποιον τόνο κι αν το έλεγε, ο αρχηγός τον κάλυπτε, υπολογίζοντας ότι οι ψήφοι που του έφερνε ήταν περισσότερες από τις ψήφους όσων απομακρύνονταν από το κόμμα αηδιασμένοι. Τώρα όμως έχουμε εκλογές. Και η μόνη περίπτωση, απίθανη είναι αλήθεια, να επιστρέψει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία είναι να παρουσιάσει ένα θεσμικό πρόσωπο, να καθησυχάσει τους ψηφοφόρους και να συμμαχήσει με το ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή την εκστρατεία, ο Πολάκης κάνει κακό. Ο λόγος που απομακρύνεται λοιπόν δεν είναι ότι εκείνος το παράκανε: η λίστα με τους επικηρυγμένους δημοσιογράφους έχει αναρτηθεί κι άλλες φορές και η επέμβαση του εισαγγελέα θα μπορούσε να ενταχθεί στο αφήγημα περί «επίορκων δικαστών». Ο πραγματικός λόγος είναι ότι άλλαξε η συγκυρία.

Είναι αυτό που είπε, αναφερόμενος σε άλλη περίπτωση, ένας πολιτικός με υψηλή αίσθηση του χιούμορ: «Από μια ηλικία και πάνω, και μέσα στη σκηνή να τον έχεις, μέσα θα κατουράει».

Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί να κρύψει την απογοήτευσή της. Ο Πολάκης λειτουργούσε ως σκιάχτρο για τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους και η προσπάθεια ταύτισης της Τσαπανίδου μαζί του με αφορμή τις δηλώσεις της για τις υποκλοπές δεν είναι πολύ πειστική. Το μόνο που παρηγορεί το κυβερνητικό κόμμα είναι η απροσδόκητη σύνταξη προβεβλημένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ με τον «αντάρτη», που μπορεί να του βάλει τίποτα ιδέες, όπως το να ιδρύσει κόμμα και να κατεβεί στις εκλογές. Είναι άραγε απίθανο, έχοντας στο μυαλό του την απλή αναλογική, ο Πολάκης να καλέσει σε συστράτευση, ή έστω σε συνούρηση, όλους τους πικραμένους, τους προδομένους και τους αλλοπαρμένους;