Πολιτικοί χαρταετοί

Τι είναι στην πραγματικότητα ο χαρταετός; Αυτό που λέει η λέξη. Μια κατασκευή από χαρτί, ελαφριά ξυλάκια, κόλλα και σπάγκους που προσποιείται τον αϊτό. Κάτι ψεύτικο, μια κατασκευαστική συνθήκη, που με τις «ουρές», τα χρώματα και τα κρόσσια προκαλεί μεγάλη αίσθηση. Ε, μέρες που ήταν οι προηγούμενες, πώς να μη με παραπέμψει σε χαρταετούς και σε μεταξωτές κορδέλες η υπόθεση με τον Παύλο Πολάκη.

Ο βουλευτής Χανίων μοιάζει με έναν πολύ χαρακτηριστικό είδος θεατρικού και κινηματογράφου ρόλου. Δεν είναι πρωταγωνιστικός υπό την έννοια ότι δεν πυροδοτεί την υπόθεση, ούτε καθορίζει την εξέλιξή της. Χρώμα δίνει. Τόσο έντονο όμως που, τελικά, δεν μπορείς να φανταστείς το έργο χωρίς αυτόν. Για να έχουμε εικόνα, κάτι σαν τον Κώστα Βουτσά στη «Χαρτοπαίχτρα».

Πάμε τώρα στο προκείμενο. Τι έκανε ο Πολάκης; Αυτό που κάνει από τότε που εκλέχθηκε. Αλλοτε απειλεί ότι θα θάψει κάποιους τρία μέτρα κάτω από τη γη, άλλοτε επαίρεται για τα διπλά βιβλία που κρατούσε ως δήμαρχος, κατά κανόνα βρίζει, πολύ συχνά στοχοποιεί, με την ίδια περίπου συχνότητα τραμπουκίζει αντιπάλους, δίνει «υποσχέσεις» για το πώς θα είναι η «επόμενη φορά», κάνει προγραφές και γενικώς τσαμπουκαλεύεται. Στη δική του γλώσσα, με το δικό του ύφος και το δικό του ήθος. Και στον ΣΥΡΙΖΑ ουδείς και ουδέποτε ενοχλήθηκε. Οι περισσότεροι τον έβρισκαν χαριτωμένο, ο Αλέξης Τσίπρας τον χαρακτήριζε «αψύ Σφακιανό», η σύντροφός του Μπέτυ Μπαζιάνα δήλωνε «ερωτευμένη» με τον τρόπο σκέψης του, ο Σταμάτης Κραουνάκης τον ανακήρυξε «άντρακλα» και πολλοί εξήραν το έργο του. Ο Πολάκης ήταν πάντα για την παράταξή του εκείνο το μπουτόν της απασφάλισης που μοίραζε απλόχερα άλλοθι στον διχαστικό λόγο και στην τοξικότητα. Και νομίζω ότι σε όλα τα κόμματα υπάρχει ένας τέτοιος ρόλος. Απλά στην περίπτωση Πολάκη ήταν πολύ φανερός.

Και τώρα τι έκανε; Μια από τα ίδια. Προγραφές δημοσιογράφων και δικαστικών λειτουργών και καθεστωτικές οδηγίες χρήσης πολιτεύματος. Σιγά τα νέα δηλαδή. Λες και είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Είναι όμως η πρώτη φορά που αντέδρασαν ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος απέπεμψε τον «αψύ Σφακιανό» από τη θέση του τομεάρχη Διαφάνειας και τον παρέπεμψε στην Επιτροπή Δεοντολογίας.

Καλά, σοβαρά τώρα; Υπήρχε περίπτωση να γινόταν κάτι τέτοιο αν δεν είχε προηγηθεί η εισαγγελική εντολή για προκαταρτική εξέταση σχετικά με την ανάρτηση του βουλευτή Χανίων; Οτι κάτι έπαθαν δηλαδή στην Κουμουνδούρου και φουρφούρισαν με τις προγραφές; Να θυμίσω κάτι; Την πρώτη επέτειο διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και τη φιέστα – σοβιετικού ή και ρωμαϊκού τύπου – που έγινε στο Τάε Κβον Ντο. Τότε που στις γιγαντοοθόνες προβάλλονταν αποσπάσματα τηλεοπτικών ενημερωτικών εκπομπών και φωτογραφίες δημοσιογράφων και το κοινό, με τη λογική της αρένας, τους γιουχάριζε.

Η εχθροπάθεια (για να το πω κομψά) που ξεχειλίζει από το ποστ του Πολάκη δεν είναι απλά το βασικό συστατικό της συριζαϊκής «ιδεολογίας». Είναι και η βασική συγκολλητική ουσία μεταξύ των στελεχών και των οπαδών του. Αυτό το μείγμα υδραργύρου και βαζελίνης που παρασκευάστηκε στα «καζάνια» των Αγανακτισμένων.

Εξάλλου, το κύμα συμπαράστασης στον Πολάκη και το πλήθος που μέσα σε λίγες ώρες συντάχθηκε με τη σχετική ιντερνετική σελίδα αποδεικνύουν ότι μπορείς να αποσύρεις τον ΣΥΡΙΖΑ από τον Πολάκη, όχι όμως τον «πολακισμό» από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να γιατί έγραφα πιο πάνω για χαρταετούς.

«Μικρός Ηρωας»

Αν όντως είχε δράσει στην Κατοχή ως έφηβος, σήμερα θα ήταν κάμποσα χρόνια πάνω από τα ενενήντα. Δεν υπήρξε όμως ποτέ και έτσι έμεινε για πάντα νέος. Ο Γιώργος Θαλάσσης, ο «Μικρός Ηρωας» που εμπνεύστηκε ο Στέλιος Ανεμοδουράς και απέδωσε με το πενάκι του ο Βύρων Απτόσογλου, ήταν ο πρώτος μου, ασυνείδητος, έρωτας. Και η πρώτη ερωτική αντίζηλός μου η αγαπημένη του Κατερίνα.

Στα κρυφά τον διάβαζα γιατί αυτά «δεν ήταν για κοριτσάκια». Αυτά στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1960, όταν τον πρωτογνώρισα. Σήμερα, με αφορμή την έκθεση για τα εβδομήντα του χρόνια, συνειδητοποιώ ότι, τότε, είχαν περάσει από την Κατοχή περίπου  25 χρόνια. Μόλις δύο περισσότερα απ’ όσα έχουν περάσει από το μιλένιουμ. Μελαγχολία…