Οι βαρετές αλλά απαραίτητες διατάσεις

Ξέρω, οι περισσότεροι τις βαριέστε. Αλλά είναι όντως απαραίτητες. Ο λόγος για τις διατάσεις που οφείλουμε να κάνουμε μετά τα τρεξίματά μας.

Αν ρωτήσετε φυσικοθεραπευτή θα σας το επιβεβαιώσει ότι είναι απαραίτητες.

Αν ρωτήσετε φυσικοθεραπευτή που είναι και δρομέας, θα επιμείνει ακόμα περισσότερο.

Από την άλλη είναι λογικό να θεωρείτε έναν μικρό μπελά αυτές τις άτιμες τις διατάσεις. Είναι πολύ λογικό γιατί πρόκειται για κάτι εντελώς αντίθετο από το τρέξιμο. Από τη συνεχόμενη κίνηση βρίσκεσαι ξαφνικά σε μια στατική θέση να «τραβάς» τον εαυτό σου… Από τη μοναδική αίσθηση της ελευθερίας που σου προσφέρει το τρέξιμο, στέκεσαι «βιδωμένος» σε ένα σημείο και τεντώνεσαι…

Ομως φίλες και φίλοι μήπως το κάνουμε μεγαλύτερο θέμα από αυτό που πραγματικά είναι;

Σκεφτείτε ότι για να ολοκληρώσετε έναν πλήρη κύκλο διαστάσεων δεν θα χρειαστείτε παραπάνω από δέκα λεπτά και μπορεί να λέω και πολλά. Εχεις τρέξει δηλαδή τουλάχιστον μία ώρα και καλείσαι να κάνεις διατασούλες για λίγα μόνο λεπτά προκειμένου να βοηθήσεις το μυϊκό σου σύστημα στην αποκατάσταση με τον καλύτερο τρόπο.

Σε ό,τι με αφορά, παρότι επαναλαμβάνω τις βαριέμαι θανάσιμα, έχω αποφασίσει πως είναι μέρος της προπόνησης και δεν τις παραλείπω ποτέ. Δηλαδή όπως θεωρώ αυτονόητο να κάνω μια καλή προθέρμανση, το απαραίτητο ζέσταμα δηλαδή πριν μπω στο βασικό μέρος της προπόνησής μου, το ίδιο αυτονόητο θεωρώ και τις διατάσεις στο τέλος. Αλλωστε είναι και ένα από τα «όπλα» του δρομέα για να αποφεύγει τραυματισμούς.

Γιατί να το ξέρετε ότι αν δεν ξεχνάτε τις διατάσεις σας, φροντίζετε για την καλή ενυδάτωσή σας, κάνετε αθλητικό μασάζ τακτικά και βλέπετε γενικά το ποτήρι της ζωής έστω μισογεμάτο, δεν θα τραυματιστείτε ποτέ. Νόμος.

Αφήστε λοιπόν τις δικαιολογίες και εντάξτε τις διατάσεις στο πρόγραμμά σας.