Εκεί που τέμνονται {LF}τα γεγονότα

Θυμάμαι ένα ωραίο μάθημα ιστοριογραφίας που μας δίδαξε μια ημέρα ο αγαπημένος μου καθηγητής φιλολογίας στο Γυμνάσιο Καισαριανής. Ενα μάθημα ιστορίας το οποίο πρωτότυπα συνδύασε με τη γεωμετρία. Πήρε την κιμωλία και χάραξε μια οξεία γωνία στον πίνακα. Κάπου στη μέση των γραμμών της γωνίας σχεδίασε ένα ημικύκλιο που τις ένωνε και όσο άνοιγε η γωνία σχεδίαζε και άλλα ημικύκλια, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Αυτό το ημικύκλιο είναι η οπτική με την οποία βλέπουμε το σημείο μηδέν της γωνίας. Στενόμυαλη όσο είμαστε κοντά στην αρχή της γωνίας και ανοιχτόμυαλη όσο απομακρυνόμαστε». Εκεί που τέμνονται τα γεγονότα, εκεί που ξεκινούν οι γραμμές της γωνίας, στο σημείο μηδέν, όριζε την αρχή του ιστορικού συμβάντος.

Τα γεγονότα που φαντάζουν μακρινά και η αχλή του χρόνου τα περιβάλλει άλλοτε με μύθο κι άλλοτε με υποτίμηση, οφείλει να τα επισκέπτεται κανείς συχνά προκειμένου να τα κατανοήσει εις βάθος.

Κάπως έτσι θα συμβεί και με τον Κώστα Καραμανλή, ο οποίος στις αρχές της εβδομάδας ανακοίνωσε την απόφασή του να αποχωρήσει από τον κοινοβουλευτικό βίο και να μη θέσει εκ νέου υποψηφιότητα στις προσεχείς, κοντινές πλέον, εκλογές. Ο δικός του πολιτικός βίος κρίνεται και θα κρίνεται όπως όλων, ελπίζω αντικειμενικότερα όσο απομακρυνόμαστε από τα γεγονότα.

Ο λόγος που μου ζητήθηκε από «ΤΑ ΝΕΑ» να γράψω ένα σύντομο κείμενο προφανής. Υπήρξα ο μακροβιότερος εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας (αλλά και εν γένει σε σύγκριση μ’ όλα τα κόμματα από το 1974 έως σήμερα) υπηρετώντας δίπλα στον Κώστα Καραμανλή από το 2000 έως το τέλος του 2008. Η πρότασή του το καλοκαίρι του 2000 περιείχε μια υπόσχεση: «Σου υπόσχομαι περισσότερες λύπες από χαρές εάν δεχθείς να μπεις στην πολιτική», μου είπε και… κράτησε τον λόγο του. Ομως μαζί με τις στενοχώριες ήλθαν κι οι ανεκτίμητες εμπειρίες δίπλα σ’ έναν άνθρωπο που έκανε πράξη το «ευ πολιτεύεσθαι». Η σχέση του με την εξουσία -πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα – πιστοποιεί τη στάση εκείνου που δεν δένεται με τα αξιώματα κι ούτε τα επιδιώκει. Το απέδειξε πρωτίστως στον καθημερινό του βίο, κάνοντας πράξη τη ρήση του περί «σεμνότητας και ταπεινότητας» που ανέφερε στο πρώτο του υπουργικό συμβούλιο τον Μάρτιο του 2004 και που τόσο άδικα λοιδορήθηκε.

Σε εποχές που αρκετοί πολιτικοί λειτουργούν πολλές φορές με όρους επιφανειακότητας και εντυπωσιοθηρίας, ενδιαφερόμενοι περισσότερο για την εικόνα που θα παρουσιάσουν στα social media και λιγότερο για την ουσιαστική κοινωνική προσφορά, πολιτικοί της κοπής του αποχωρούντος από το Κοινοβούλιο πρώην πρωθυπουργού ολοένα και σπανίζουν.

Δεν είμαι αντικειμενικός κριτής και το ξέρετε όσοι διαβάζετε το κείμενο. Προσπαθώ απλώς να αποτυπώσω την εικόνα ενός ανθρώπου που, ανεξάρτητα από τη γνώμη που μπορεί να έχει κανείς για τα πολιτικά πεπραγμένα του, ταύτισε αναμφίβολα τη μακρά διαδρομή του με το ήθος, την ενσυναίσθηση και την παντελή απουσία εξάρτησης από τις καρέκλες της εξουσίας.

Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος είναι βουλευτής ΝΔ στον Βόρειο Τομέα της Β’ Αθηνών