Ενα δημοκρατικό{CR}εργαλείο κρίσης

Οι εκλογές έρχονται και φεύγουν, ο λαϊκισμός στην προεκλογική σύγκρουση των κομμάτων δεν αλλάζει. Οι «προτάσεις», κοινώς υποσχέσεις παροχών, κυρίως από την πλευρά των αντιπολιτεύσεων, προβάλλονται με τρόπο μεσσιανικό, σχεδόν σωτήριο, χωρίς να μπορεί κανείς να μετρήσει το κόστος και τις αλυσιδωτές επιπτώσεις τους.

Προτείνω να υπάρξει ένα ολιγομελές συμβούλιο που θα κοστολογεί τις προτάσεις μέτρων και, βεβαίως, τη χρηματοδότησή τους. Δεν το λέω για πρώτη φορά, προφανώς δεν είναι μόνον δική μου σκέψη, ενώ εφαρμόζεται επιτυχώς από άλλα κράτη, ιδίως όσα πέρασαν μεγάλες και δημοσιονομικές κρίσεις.

Εχουμε ήδη παρόμοια «όργανα» που τα εμπιστεύονται τα κόμματα. Ισχυρίζομαι ότι αν είχαμε δημιουργήσει αυτόν τον τόσο πολύτιμο θεσμό θα είχαμε δεχθεί με ρεαλισμό την αναδιοργάνωση Γιαννίτση του συνταξιοδοτικού το 2000. Θα είχαμε προλάβει τον διασυρμό των «greek statistics». Θα γλιτώναμε τον εξευτελισμό της προσφυγής στο ΔΝΤ το 2010. Θα είχαμε αποφύγει την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος το 2015. Οι υποσχέσεις για «σεισάχθεια» υπέρ των υπερχρεωμένων νοικοκυριών δεν θα έπιαναν. Και βεβαίως δεν θα χρειαζόταν να υφιστάμεθα τον διαρκή ταπεινωτικό έλεγχο των «θεσμών», δηλαδή της τρόικας. Δεν το λες, όλο αυτό, και μικρό πράγμα.

Γιατί μια τόσο λογική, φρόνιμη και ρεαλιστική πρακτική δεν τυγχάνει αποδοχής από τον πολιτικό κόσμο; Δεν έχω την απάντηση ή, για να πω την αλήθεια, πολύ φοβάμαι ότι η απάντηση είναι ότι τα κόμματα προτιμούν να κρατούν για τον εαυτό τους την ευκαιρία του λαϊκισμού, όταν οι περιστάσεις το… απαιτούν. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η αποτίμηση των προτάσεων που κατατίθενται στον δημόσιο διάλογο θα έκοβε τα πόδια των προθύμων λαϊκιστών. Κάποιοι μάλιστα που ντύνουν με αποκριάτικα τις υποσχέσεις σωτηρίας με «έναν νόμο», τα «απολύτως κοστολογημένα» μέτρα ή την «αποδόμηση κυβερνητικών παροχών» θα υποχρεώνονταν να αλλάξουν ριζοσπαστικά τον τρόπο που πολιτεύονται. Αν το δείτε κι από άλλη σκοπιά, οι πολιτικές συζητήσεις θα γίνονταν στο «κέντρο» των ζητημάτων που απασχολούν τους πολίτες, την οικονομία, το κόστος της άμυνας, τη διαφάνεια των αναθέσεων. Αφού γνωρίζουμε πλέον ότι στις εκλογές η νίκη, η πραγματική και όχι η «αναλογική», παίζεται στο «κέντρο», γιατί να μη φέρουμε και το πεδίο σύγκρουσης στο ίδιο μήκος κύματος, στο όνομα της επιτακτικής σταθερότητας και συνέχειας;

Η υιοθέτηση ενός τέτοιου νεωτεριστικού «θεσμού» θα προσφέρει, από μόνη της, μια ολόκληρη βαθμίδα αναβάθμισης στη δημοσιονομική και πιστοληπτική ικανότητα της Ελληνικής Δημοκρατίας. Κι επειδή κάποιοι δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται πόσο σημαντική είναι η πρώτη επενδυτική βαθμίδα αλλά και ότι πρέπει μετά να κερδίσουμε ακόμη δύο, ας σκεφτούν πόσα πολλά χρήματα θα εξοικονομήσει το κράτος, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά αν η χώρα κυβερνάται εντός ενός σφικτού και πραγματιστικού πεδίου. Σε τελευταία ανάλυση ας διαθέτουν οι πολίτες αυτό το δημοκρατικό εργαλείο αξιολόγησης προτού διαλέξουν ψηφοδέλτιο και μετά ας κάνουν ό,τι τους φωτίσει ο Θεός!

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής