Και εάν είχε {LF}νικήσει η Ρωσία;

Ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δεν έχει πετύχει κάποιον από τους στρατηγικούς στόχους που είχε θέσει όταν ξεκινούσε τη μεγάλης κλίμακας εισβολή του στην Ουκρανία πριν από ένα χρόνο. Στην πραγματικότητα δε, κανείς λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ο πόλεμος έχει υπάρξει μια πλήρης καταστροφή για τη Ρωσία.

Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, θα άξιζε να αναλογιστούμε το αντίθετο σενάριο. Τι θα είχε συμβεί εάν οι ρωσικές δυνάμεις δεν είχαν αποτύχει στην εισβολή; Πού θα ήμασταν τώρα στην περίπτωση που η αντίσταση των Ουκρανών είχε καταρρεύσει ή εάν η Δύση δεν είχε απαντήσει ενιαία, αλλά με σύγχυση και κατακερματισμένη;

Μέσω της ταχείας και αποφασιστικής επέμβασης των ειδικών δυνάμεων – πιθανώς και σε συνεργασία με κάποιους επιτόπου – η Ρωσία θα είχε αποκτήσει τον έλεγχο του Κιέβου μέσα σε μία ή δύο ημέρες, θα εγκαθιστούσε στη συνέχεια μια κυβέρνηση-μαριονέτα και θα πραγματοποιούσε θριαμβευτικές παρελάσεις. Σε αυτό το σενάριο, ο νομίμως εκλεγμένος πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι θα είχε πιθανότατα δολοφονηθεί από τις ρωσικές ειδικές δυνάμεις ή θα είχε φυλακιστεί μετά από σύντομη δίκη. Στην καλύτερη εκδοχή, θα ηγούνταν μιας εξόριστης κυβέρνησης από τη Βαρσοβία ή κάπου αλλού.

Πέρα από ελάχιστες χώρες, κανείς δεν θα αναγνώριζε τις νέες αρχές στο Κίεβο. Εν ευθέτω χρόνω, πιθανώς θα εξαφανίζονταν, καθώς η Ουκρανία θα ενσωματωνόταν στη Ρωσία, ως ένα σύνολο ομόσπονδων περιοχών. Η Ουκρανία ως πολιτική οντότητα θα έπαυε να υπάρχει, επιστρέφοντας στο καθεστώς που τη χαρακτήριζε την περίοδο του ρωσικού ιμπεριαλισμού του 19ου αιώνα – που μοιάζει να είναι και το πρότυπο του Πούτιν.

Η προσπάθεια της Ρωσίας να ελέγξει την Ουκρανία θα αποδεικνυόταν εξαιρετικά βίαιη. Κρίνοντας από όσα συνέβησαν στην Μπούτσα, το Ιρπίν και άλλες πόλεις που κατείχε η Ρωσία, θα υπήρχαν συνοπτικές εκτελέσεις πολλών χιλιάδων, αν όχι δεκάδων χιλιάδων. Επίσης, δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες χιλιάδες Ουκρανών θα στέλνονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου θα ανακρίνονταν και θα βασανίζονταν από τις ρωσικές αρχές. Σε αρκετές περιπτώσεις, παιδιά θα χωρίζονταν από τους γονείς τους και θα στέλνονταν στη Ρωσία με σκοπό να ξεριζωθεί η ουκρανική τους καταγωγή, μέσω της διαδικασίας επανεκπαίδευσης.

Σε αυτό το φόντο, οι κυρώσεις σε βάρος της Ρωσίας θα ήταν, ενδεχομένως, πιο αυστηρές από ό,τι ήδη είναι, επειδή θα αποδεικνυόταν πολύ πιο δύσκολο για χώρες όπως η Ινδία και η Νότιος Αφρική να δικαιολογήσουν τη συνέχιση των εμπορικών συναλλαγών τους με τον επιτιθέμενο. Επιπλέον, το κόστος που θα συνεπαγόταν η κατοχή της Ουκρανίας θα ήταν τεράστιο.

Οσο για την υπόλοιπη Ευρώπη – ειδικά τις χώρες που είναι πιο κοντά στην Ουκρανία – μια επιτυχής ρωσική εισβολή θα προκαλούσε τον άμεσο κίνδυνο περαιτέρω επιθέσεων κατά της Μολδαβίας, της Πολωνίας και των κρατών της Βαλτικής. Η Ευρώπη θα βρισκόταν σήμερα στο χείλος ενός πολύ, πολύ μεγαλύτερου πολέμου.

Η απόφαση του Πούτιν να εισβάλει ήταν πραγματικά ανόητη. Εφόσον δε η Ρωσία είχε επιτύχει, αυτό θα ήταν μια αδιαμφισβήτητη καταστροφή, από κάθε άποψη. Η συνέχιση της στήριξης προς την Ουκρανία έχει ζωτική σημασία για την ασφάλεια της Ευρώπης και για τη διασφάλιση, για όλους τους ανθρώπους, ότι θα συνεχίσει να βρίσκεται στη θέση του ο ακρογωνιαίος λίθος του διεθνούς δικαίου – η απαγόρευση του επιθετικού πολέμου.

Ο Carl Bildt είναι πρώην προθυπουργός και πρώην υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας. Εχει υπάρξει ειδικός απεσταλμένος της ΕΕ σε πολλά μέτωπα και συμπροεδρεύει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων