Μία καμένη χαρτοπετσέτα

Η πρώτη δουλειά από την οποία πληρώθηκε ήταν λίγο πριν από την πανδημία, σε έναν εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό χώρο στον Βοτανικό. Και ήταν όλα παράνομα, αλλά, περιέργως, η Αστυνομία δεν ασχολήθηκε. Είχαν πάρει ρεύμα από το διπλανό κτίριο και έστησαν τα πάντα με τα χέρια τους. Εβαλαν εισιτήριο επτά ευρώ. Και άλλα τρία κόστιζε το πλαστικό ποτήρι με το κόκκινο, χύμα κρασί. Σκέφτηκαν να βγάλουν και πρόγραμμα, αλλά το ρίσκο ήταν μεγάλο, μπορεί να τους έμεναν απούλητα. Τύπωσαν, σε απλό Α4, κάτι σαν χάρτη για την πλοήγηση των θεατών μέσα στο παλιό εργοστάσιο. Οι θεατές έμπαιναν ως καθοδηγούμενο γκρουπ. Και στις στάσεις, στους μεγάλους, ανοιχτούς χώρους, έβλεπαν δρώμενα με θέμα τον βιομηχανικό άνθρωπο και την έκπτωση των σχέσεων στον ψηφιακό κόσμο. Καλή ιδέα, δουλεμένη. Αφαιρετική με υπαινιγμούς που έπρεπε να αρπάξει ο θεατής. Αν του έφευγαν, δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Αν είχαν κόσμο; Φυσικά. Φίλοι, συγγενείς, γκόμενες, γκόμενοι, άντε και κανένας περίεργος από τότε που έγραψε δυο λόγια το «Αθηνόραμα». Στην καλύτερή τους μέρα έκαναν είσπραξη 340 ευρώ, ποσό διόλου ευκαταφρόνητο καθώς έβγαινε και μεροκάματο. Και έτσι ο άνθρωπός μας, που σήμερα είναι ηθοποιός στα 25 του, πήρε τότε τα πρώτα του λεφτά από την τέχνη. Είκοσι ευρώ. Σήμερα είναι αλλιώς. Καλύτερα. Πολύ καλύτερα. Δουλεύει σε θέατρο που τα πάει σχετικά καλά. Τρεις παραστάσεις την εβδομάδα, προς πενήντα ευρώ έκαστη – μεικτά. Και σίριαλ. Με γυρίσματα τέσσερις μέρες την εβδομάδα. Εξακόσια καθαρά. Σύνολο κοντά στο χιλιάρικο. Δεν είναι και άσχημα. Καθόλου άσχημα. Τώρα την παλεύει σχεδόν μόνος του, με κάτι λίγα από το σπίτι. Νοικιάζει μικρό δυάρι (δεν το λες γκαρσονιέρα) στον Ταύρο. Βγαίνει ελάχιστα, σχεδόν καθόλου. Θέλει να βάζει και κάτι στην άκρη για τις άνυδρες μέρες. Ζορίζεται. Αλλά παρηγορείται. Κάνει την πιο όμορφη, την πιο τίμια, την καλύτερη δουλειά στον κόσμο.

Οχι, αυτή η δουλειά δεν είναι η υποκριτική. Είναι η προσήλωση στο όνειρο, το βάδισµα στον ρυθµό που δίνει ο χτύπος της καρδιάς όταν καλεί τον νου να λειτουργήσει πέρα από τη λογική. Είναι το ξεκίνηµα µιας διαδροµής που συχνά βγάζει στην κουζίνα ενός µπαρ και αντί για ρόλο σου δίνει δίσκο να κρατάς. Είναι το να συγκρατείς την πίκρα για τα στραπάτσα και τον φθόνο για τους άλλους που τα καταφέρνουν καλύτερα. Να πηγαίνεις σε οντισιόν και µετά να σκέφτεσαι ότι πήγε τσάµπα το εισιτήριο του µετρό. Αν περάσεις αυτά τα στάδια, τότε, αλήθεια, κάνεις µία δουλειά σαν όλες τις άλλες. Ο άνθρωπός µας είναι ένα από τα 5.000 µέλη του Σωµατείου Ελλήνων Ηθοποιών. Οι περισσότεροι από αυτούς γυρίζουν, σαν κοµµάτια από καρότο, στο µεγάλο καζάνι της καλλιτεχνικής σούπας που σερβίρεται στην πρωτεύουσα. Υπάρχουν πλέον 150 σκηνές. Και στις καλές χρονιές ανεβαίνουν πάνω από 1.000 παραστάσεις τον χρόνο. Ε, δεν βγαίνουν λεφτά για όλους. Κάποιοι είναι σαν να πληρώνουν για να παίξουν. Οχι, δεν είναι ψώνια, τουλάχιστον οι περισσότεροι. Είναι άνθρωποι που αισθάνονται ότι δεν µπορούν και δεν πρέπει να κάνουν τίποτα διαφορετικό από αυτό για το οποίο προορίζονται. Δικαίωµά τους. Και το πληρώνουν από την τσέπη, τη ψυχή και την υγεία τους. Για αυτό και το παλικάρι µας, ο άνθρωπός µας, αδιαφόρησε για τις κινητοποιήσεις του κλάδου. Στην αρχή νόµιζε ότι βγήκε ένας νόµος που έλεγε ότι το πτυχίο της σχολής του ισοδυναµεί µε απολυτήριο Λυκείου. Μετά κατάλαβε ότι αυτό ισχύει για τις προσλήψεις δηµοσίων υπαλλήλων που δεν κάνουν καλλιτεχνική δουλειά. Εµεινε εντελώς έξω από τις κινητοποιήσεις, τις βρήκε και λίγο γραφικές. Τώρα έµαθε ότι αν θέλει να προσληφθεί στο Δηµόσιο θα έχει τα µόρια της Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης. Και όλο αυτό του φαίνεται κάπως πεζό. Αχαρο. Η αλήθεια είναι ότι στα 25 σου όλα αυτά έτσι δείχνουν. Και όταν σου λένε για τη σύνταξη, σηκώνεις τους ώµους. Σκέφτεσαι ότι αργεί, ότι δεν θα πάρεις ποτέ, ότι δεν θα την έχεις ανάγκη. Το αγόρι µας δεν θέλει τίποτα από όλα αυτά.  Ούτε καν να χωθεί σε ένα περιφερειακό θέατρο µε 900 ευρώ και συγκάτοικο σε επαρχιακή γκαρσονιέρα. Του φαίνονται µίζερα. Είδε την Τσανακλίδου και τρόµαξε. Βλέπει τον Μπιµπίλα και του έρχεται στο µυαλό εκείνος ο πρόεδρος των ταξιτζήδων. Το παλικάρι µας θέλει µόνο να είναι στη σκηνή και, κάθε βράδυ, να καίγεται σαν χαρτοπετσέτα. Και το πρωί να ξαναφτιάχνεται από την αρχή.