Οι πολιτικές των σεισμών

Το 1999 με τους σεισμούς στην Ελλάδα και στην Τουρκία και με τις αλληλοβοήθειες των δύο κρατών είχαν βελτιωθεί τότε οι διμερείς σχέσεις. Είναι θετική μια τέτοια εξέλιξη αλλά και θλιβερή. Δείχνει ότι οι πολιτικοί δεν μπορούν να προβούν στις αναγκαίες θετικές κινήσεις και περιμένουν μια καταστροφή για να κάνουν τα αυτονόητα.

Η Ελλάδα είναι από τις πρώτες χώρες που έσπευσε να βοηθήσει την Τουρκία σε αυτό το δράμα που βιώνει τώρα. Η δε Τουρκία, που με δηλώσεις επίσημων παραγόντων της μέχρι χθες χαρακτήριζε την Ελλάδα χώρα απειλητική και εχθρική, σήμερα της αναγνωρίζει έναν νέο ρόλο: «Οι φίλοι φαίνονται στις δύσκολες μέρες!». Αυτή είναι μια πολύ γνωστή παροιμία στην Τουρκία.

Αλλά το ότι δέχτηκε και τη βοήθεια της Κύπρου, που μέχρι χθες δεν την αναγνώριζε ως κρατική οντότητα παρά ως «ρωμαίικη διοίκηση», σημαίνει ότι ο Ερντογάν είναι σε αναζητήσεις νέων σχέσεων. Και μετά το μήνυμα που έδωσε ότι υπάρχει «φιλία», τα ΜΜΕ που ελέγχει επαυξάνουν τον φιλειρηνικό λόγο.

Φαίνεται ότι ο Ερντογάν αναζητούσε μια πρόφαση για να αλλάξει πολιτική και τακτική. Οι απειλές δεν απέδωσαν. Τουναντίον, ώθησαν την Ελλάδα να πάρει μέτρα που άλλαξαν τις ισορροπίες δύναμης στο Αιγαίο αλλά και επιδείνωσαν τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση.

Μπορεί για αυτό να τονίστηκε και ηθελημένα υπερεκτιμήθηκε σε τέτοιο βαθμό η βοήθεια της Ελλάδας στο θέμα των διασώσεων. Περίπου ογδόντα χώρες έστειλαν συνεργεία διάσωσης στις πληγείσες περιοχές και η Ελλάδα βρίσκεται στη θέση πενήντα ως προς το πλήθος των στελεχών που δρουν στο πεδίο. Οι δηλώσεις τούρκων πολιτικών και στρατιωτικών με τις δυσανάλογές τους θετικές εκτιμήσεις για την ελληνική βοήθεια δείχνουν μια νέα πολιτική προσέγγιση.

Αυτά τα μηνύματα είναι θετικά. Θα πρέπει να γίνει η καλύτερη χρήση αυτού του νέου πολιτικού κλίματος. Μπορεί για μια δεύτερη φόρα οι σεισμοί να φανούν «χρήσιμοι». Αυτό είναι και το κυνικό συμπέρασμα αυτής της εμπειρίας.

Ο Ηρακλής Μήλλας είναι πολιτικός επιστήμονας, πολιτικός μηχανικός και μεταφραστής