«Μας ζητούσε χαμογελώντας να της κόψουμε το πόδι»

Τα όσα έζησαν κατά την επταήμερη παραμονή τους στους τόπους της καταστροφής, στην επαρχία της Αντιόχειας (Χατάι) της Τουρκίας, αφηγήθηκαν τα μέλη της ελληνικής ομάδας έρευνας και διάσωσης στη δίωρη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν χθες στο υπουργείο Πολιτικής Προστασίας. Οπως χαρακτηριστικά τόνισε ο επικεφαλής της ομάδας, επιπυραγός Παναγιώτης Γιαννόπουλος, η αποστολή στη γείτονα ήταν «η πιο δύσκολη μέχρι την επόμενη», με τα στελέχη της ΕΜΑΚ και του Ειδικού Τμήματος Ιατρικής Καταστροφών (ΕΤΙΚ) του ΕΚΑΒ να υπερθεματίζουν, δίνοντας λεπτομέρειες από την εμπειρία τους στο πεδίο.

Ο απεγκλωβισμός της μικρής Αϊρίν

Συγκινητική ήταν η αφήγηση των πυραγών Θωμά Κρικέλη και Κωνσταντίνου Νίκα για τον απεγκλωβισμό της μικρής Αϊρίν, την οποία οι έλληνες διασώστες έβγαλαν από τα χαλάσματα τη δεύτερη ημέρα της αποστολής (8/2). «Ακόμα και όταν μας ζήτησε να της κόψουμε το πόδι προκειμένου να ανακουφιστεί, το είπε χαμογελώντας» σημείωσε φορτισμένος ο Θωμάς Κρικέλης, συμπληρώνοντας: «Τα χρειαστήκαμε σε κάποια στιγμή στην τελική ευθεία της διάσωσης, μας άφησε δύο φορές η “Ειρήνη”».

Από την πλευρά του, ο συνάδελφός του επισήμανε την ιδιαίτερη δυσκολία των επιχειρήσεων. «Μπορεί να μη χρειάστηκε να κάνουμε κάτι για το οποίο δεν είμαστε εκπαιδευμένοι, αλλά υπήρξαν περιπτώσεις που χρειάστηκε να κάνουμε όλα αυτά για τα οποία έχουμε εκπαιδευτεί σε μία μόνο διάσωση – όλες τις τεχνικές, τα εργαλεία και τις μεθοδολογίες» ανέφερε ο Κωνσταντίνος Νίκας.

«Μια πόλη ισοπεδωμένη»

Τα μέλη της αποστολής δεν στάθηκαν μόνο στις πέντε επιτυχημένες διασώσεις που έφεραν σε πέρας, αλλά και στις πρακτικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν. «Οταν φτάσαμε, αντικρίσαμε την εικόνα μιας ισοπεδωμένης σύγχρονης πόλης» υπογράμμισε ο επικεφαλής της ομάδας. Ο επιπύραρχος στάθηκε στο γεγονός ότι, όντας η πρώτη αποστολή που έφτασε στο σημείο με τις μεγαλύτερες καταστροφές, ήταν «σε άμεση επαφή» με τον ντόπιο πληθυσμό από τις πρώτες ώρες, δηλαδή με «ανθρώπους απελπισμένους, που έψαχναν εναγωνίως μια βοήθεια, μια υποστήριξη, προκειμένου να αναζητήσουν τα οικεία τους πρόσωπα». Ωστόσο, οι έμπειροι διασώστες από την πρώτη στιγμή ξεκίνησαν να σχεδιάζουν τις κινήσεις τους: «Τις πρώτες ώρες βρήκαμε ντόπιους που ήξεραν αγγλικά και με τη βοήθειά τους στήσαμε το πρώτο δίκτυο συλλογής πληροφοριών προκειμένου να κατευθύνουμε τις επιχειρήσεις μας».

Το αγόρι που πρόσφερε τα μπισκότα του

Ο γιατρός του ΕΤΙΚ-ΕΚΑΒ Σωκράτης Δούκας αφηγήθηκε, εμφανώς συγκινημένος, μια από τις πρώτες εικόνες που αντίκρισε φτάνοντας στο σημείο, όταν ένα αγόρι επτά-οκτώ ετών τού προσέφερε ένα κουτί μπισκότα. Ο ίδιος χαρακτήρισε τη στιγμή αυτή ως «την πιο δυνατή» που βίωσε στο πλαίσιο της αποστολής. Μίλησε ακόμα για μια πολύ σύνθετη κατάσταση, στην οποία, παρ’ όλα αυτά, οι αντίξοες συνθήκες περνούν σε δεύτερη μοίρα: «Αντιμετωπίζεις περιστατικά από κόσμο που βρίσκεται στο σημείο, από ανθρώπους που έχουν μείνει άστεγοι, από ελαφρά τραυματισμένους, από ανθρώπους που εκείνη την ώρα παρουσιάζουν αναπνευστικά, καρδιολογικά ή παθολογικά προβλήματα και πρέπει να συνδράμεις. Απλά το κάνεις». Οπως τόνισε ο επικεφαλής της ομάδας Παναγιώτης Γιαννόπουλος, η αποστολή αποχώρησε από την Τουρκία όταν εκπλήρωσε τον στόχο της. Από τις φωνές των «ζωντανών-πεθαμένων» που άκουγαν μέσα από τα χαλάσματα ως τις εκκλήσεις των τούρκων συναδέλφων τους για να παρατείνουν την αποστολή τους, καθώς τους θεωρούσαν πλέον «δικούς τους», τα στελέχη της ΕΜΑΚ επέστρεψαν από την Τουρκία με βαλίτσες γεμάτες ευγνωμοσύνη. «Δεν φεύγουν αυτά τα πράγματα, τα κουβαλάς μαζί σου και προσπαθείς να γίνεις καλύτερος άνθρωπος» είπε καταλήγοντας ο Σωκράτης Δούκας.