Φοβού την αξιολόγηση

Φοβού την αξιολόγηση

Εχει ένα ενδιαφέρον αυτό που συμβαίνει σήμερα, με την απεργία καθηγητών και δασκάλων (και τα συμπαρομαρτούντα – ήτοι συγκέντρωση στα κλασικά Προπύλαια του Πανεπιστημίου και πορεία στο κέντρο της Αθήνας). Κι έχει ενδιαφέρον για τον λόγο που γίνεται: ΟΛΜΕ και ΔΟΕ διαμαρτύρονται για τη συνεχιζόμενη αξιολόγηση της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαιδευτικής κοινότητας, γεγονός που έχει φέρει στα πρόθυρα νευρικής κρίσης τους εργατοπατέρες του κλάδου.

Διότι αξιολόγηση σημαίνει κρίση. Κι η κρίση σημαίνει πλην των άλλων εντοπισμό και ανάδειξη της ημιμάθειας, της ανικανότητας και της ακαταλληλότητας για το σπουδαίο έργο που έχουν επωμιστεί να φέρουν εις πέρας κάποιοι εξ αυτών. Αυτό όμως δεν το θέλει η παρέα των συνδικαλιστών. Για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Γιατί εν συνεχεία θα αποκαλυφθεί και ποιος ευθύνεται για τη διοχέτευση στην κοινωνία και την ανταγωνιστική αγορά εργασίας ημιμαθών, που δύσκολα βρίσκουν δουλειές. Αλλά γίνονται καλά «πελατάκια» κομμάτων όπως αυτό της χαράς, με έδρα την πλατεία Κουμουνδούρου, που είναι έτοιμα να καταγγείλουν την ανεργία των νέων.

Αλλιώς, γιατί πολιτικοί, όπως ο φίλος Φίλης, να προβαίνουν σε δηλώσεις επικρότησης της καταφανώς αντιεκπαιδευτικής στάσης δασκάλων και καθηγητών του τύπου «Οχι στην τιμωρητική αξιολόγηση – Να απολύσουμε την κυβέρνηση της θεσμικής εκτροπής»;!

Ο Νίκος Φίλης υπηρέτησε τη χώρα ως υπουργός Παιδείας και μπορούμε με ευκολία να καταλάβουμε την «ποιότητα» του έργου που επιτέλεσε…

Ζορό από την Ολλανδία

Και μέσα στον γενικό χαμό, να σου και η λατρεμένη κυρία Σόφι ιν ‘τ Φελτ, η ολλανδή ευρωβουλευτής, η οποία βρήκε ρόλο στη ζωή της με τις υποκλοπές στην Ελλάδα. Κι αφού βρήκε (επιτέλους…) ρόλο, σιγά να μην τον άφηνε να της ξεφύγει – μικρό πράγμα είναι να μην ασχολείται κανείς μαζί σου στην πατρίδα σου, αλλά σε μια άλλη χώρα, όπως η Ελλάδα, να σου δίνουν βήμα και να λες ό,τι σου κατέβει;

Προφανώς δεν είναι μικρό πράγμα, σε μια εποχή που αναζητούν όλοι 15 λεπτά δημοσιότητας. Εγώ το κατάλαβα χθες, διαβάζοντας συνέντευξη της κυρίας Σόφι, εισηγήτριας στην επιτροπή PEGA του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία ασχολείται με την κυβερνοασφάλεια και τις υποκλοπές στις χώρες της Ενωσης. Η συνέντευξη δόθηκε στο «Documento» και ήταν… απολαυστική για το πώς η ολλανδή ευρωβουλευτής αντιλαμβάνεται τον ρόλο της.

Την έχει δει περίπου ο Ζορό που προστατεύει τους απροστάτευτους πολίτες από τις κακές κυβερνήσεις, οι οποίες με καλαμάκια τούς ρουφάνε το αίμα – μαζί και την ψήφο τους. Τούτων δοθέντων, προέβη σε βαρυσήμαντη επισήμανση, την οποία και παραθέτω αυτούσια, διότι τέτοιος είμαι εγώ, δεν αφήνω τίποτε το βαρυσήμαντο να πέσει κάτω. Είπε λοιπόν η κυρία Σόφι, μεταξύ πολλών και διαφόρων άλλων: «Πρέπει να εξασφαλίσουμε 100% ότι η κατάχρηση των κατασκοπευτικών λογισμικών δεν θα επηρεάσει την ακεραιότητα των εκλογών. Αυτό σημαίνει ότι πριν από τις εκλογές πρέπει να ξεκαθαριστεί η κατάσταση (για τις υποκλοπές)»!!

«Παιχνίδια» εις βάρος της χώρας

Τι καταλαβαίνουμε από όλα αυτά; Οτι η αγαπημένη Σόφι ιν ‘τ Φελτ έχει πάρει παραμάσχαλα το αφήγημα «νοθεία στις (προσεχείς) εκλογές», που έβγαλε στη γύρα πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ, και το πάει κανονικά βόλτα. «Παίζει» τέτοιο θέμα στην Ελλάδα; Εχουμε από πουθενά ενδείξεις ότι θα νοθεύσει κάποιος το αποτέλεσμα των προσεχών εκλογών; Οχι! Εχει όμως αρχίσει και το κατασκευάζει η Κουμουνδούρου, και το πρόπλασμα (διότι μέχρι και τη νύχτα των εκλογών θα δουν πολλά τα μάτια μας) το πάσαρε επιτηδείως στην έτοιμη να υιοθετήσει τα πάντα, αν πρόκειται να χτυπήσει την Ελλάδα, κυρία Σόφι και εκείνη με τη σειρά της – βουλωμένο γράμμα πια – το έβγαλε περίπατο στις αλέες του Στρασβούργου και τις γκρίζες πλατείες των Βρυξελλών. Επίσης, και κάτι άλλο: πλην του «έλα με φόρα» προέδρου, που ανέφερε κάτι φληναφήματα άθλιας υποστηρικτικής επιχειρηματολογίας προ εβδομάδων, ουδείς συνέδεσε το σκάνδαλο των υποκλοπών με το αποτέλεσμα των εκλογών. Και πολύ σωστά, θα πω. Διότι δεν συνδέονται. Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι ο Κυριάκος άκουγε τους υπουργούς (τους υπουργούς του!! Οχι τον «έλα με φόρα» αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ, όπως λογικά θα σκεφτόταν κανείς), αλήθεια, αυτό πώς θα νοθεύσει την ψήφο των 6,5 εκατομμυρίων ψηφοφόρων που θα προσέλθουν στις κάλπες;

Επειδή λοιπόν δεν θα μας τρελάνει η κυρία Σόφι, ούτε όσοι τη σπρώχνουν να δηλώνει τέτοιες βλακείες, καλόν είναι να έχουμε μια γνώση των παιχνιδιών που παίζονται, με στόχο τη δημιουργία εντυπώσεων εις βάρος της χώρας…

Η άθλια στάση του ΣΥΡΙΖΑ

Ωραίο το κίνημα που στήθηκε στο άψε – σβήσε στον πολιτισμό, με αφορμή θέμα εντελώς άσχετο με την καλλιτεχνική δημιουργία και έκφραση. Το πώς δηλαδή θα μοριοδοτούνται όσοι επιδιώκουν να διοριστούν στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ. Στο Δη-μό-σιο! Καμία σχέση με τους καλλιτέχνες, δημιουργούς και ηθοποιούς. Διότι υπάρχει ποτέ περίπτωση να επιδιώξει ένας καλλιτέχνης διορισμό στο Δημόσιο μέσω ΑΣΕΠ; Δεν υπάρχει. Ο καλλιτέχνης ξέρει ότι αυτό που θα τον αναδείξει είναι η τέχνη του, το ταλέντο του. Τίποτε άλλο. Οπου και να διοριστεί (στο Εθνικό Θέατρο, ας πούμε), ο τελικός κριτής γι’ αυτόν είναι ο θεατής. Εκείνος θα κρίνει την επάρκειά του στην τέχνη που υπηρετεί. Κανένας άλλος.  Υπάρχει επίσης – από την άλλη πλευρά τώρα – περίπτωση ένας που επιδιώκει, άσχετος με καλλιτεχνίες και τέτοια, απλός πολίτης, να διοριστεί στο Δημόσιο να έχει την απαίτηση να μοριοδοτηθεί με χαρτί, ας πούμε, από το ΙΕΚ ΑΚΜΗ, που είναι ίσως και το πιο καλό, όπως θα μοριοδοτηθεί ένας απόφοιτος του ΕΚΠΑ ή του ΕΜΠ; Τι τρέλες είναι αυτές; Και πόσο άθλια είναι η στάση των κομμάτων, και ειδικά του ΣΥΡΙΖΑ, που βρήκε την ευκαιρία (μία ακόμη) να εκμεταλλευτεί την άγνοια και την ανασφάλεια των παιδιών που θέλουν να εκφραστούν μέσα από την τέχνη;  Ντροπή, πραγματικά…

Ζητείται απάντηση

Και η κυβέρνηση, που δέχεται αυτόν τον καταιγισμό αρνητικών σχολίων, και επιθέσεων, και που άφησε το πράγμα να φτάσει ως εδώ, γιατί δεν παίρνει μια απόφαση η οποία θα δώσει συνολική απάντηση στο ζήτημα; Αν, ας πούμε, υπάρχουν 30 ιδιωτικές θεατρικές σχολές, ας αναβαθμίσει το Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου και ας του δώσει χαρακτήρα Ακαδημίας Θεάτρου ή κάτι τέτοιο. Ελπίζω ο Μητσοτάκης, που θα δει σήμερα εκπροσώπους από τον χώρο του πολιτισμού, να έχει μια τέτοια απάντηση στα ερωτήματα που θα του τεθούν. Είναι ευαίσθητο θέμα ο πολιτισμός και η κοινωνία είναι εξαιρετικά ευαίσθητη επίσης σε τέτοια ζητήματα. Ειδικά όταν με ιδιαίτερη επιμονή και για ευνόητους λόγους η κυβέρνηση εμφανίζεται (από την αντιπολίτευση) να τον μισεί (τον πολιτισμό).

Ολα καλά στην Κύπρο

Εξαιρετικά ήσυχοι είναι κάτι φίλοι μου Κύπριοι με την εκλογή του Νίκου Χριστοδουλίδη ως νέου προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο νέος πρόεδρος δεν είναι διατεθειμένος να σπάσει κανένα αβγό, ούτε καν να δημιουργήσει ζητήματα με τους «απέναντι». Είναι παγίως υπέρ της… παγίωσης της ούτως ή άλλως… παγιωμένης κατάστασης, που μερικοί οι οποίοι δεν φοβούνται τις λέξεις την ονομάζουν «ντε φάκτο» διχοτόμηση, αλλά όχι εγώ, που κάπου εκεί στο βάθος του μυαλού μου πιστεύω ότι στο τέλος κάτι θα γίνει, και η Κύπρος θα πάψει να είναι η αιμάσσουσα πληγή του έθνους.

Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης είχε δείξει ήδη από ετών ότι ακολουθεί με συνέπεια το δόγμα «δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε από ένα πρόβλημα που δεν το πειράζεις», οπότε όλα καλά. Αλλωστε έγινε πρόεδρος με την ψήφο κάτι παραπάνω από των μισών κύπριων ψηφοφόρων. Και ποιοι είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε την κρίση τού… σοφού (όπως πάντα) λαού; Αρα δεν υπάρχει κανείς λόγος να στενοχωριόμαστε και να χαλάμε τις καρδιές μας.

Εξάλλου, μήπως δεν είναι οι ίδιοι που απέρριψαν με την ψήφο τους το σχέδιο Ανάν, το οποίο με κάποιες επιδιορθώσεις θα μπορούσε να είναι μια καλή ευκαιρία για τη λύση του Κυπριακού; Ολα καλά, λοιπόν…