«Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος»

Το τραγούδι είναι αρχές της δεκαετίας του ’90, υπάρχει για περισσότερο από 30 χρόνια δηλαδή, κι αν το θυμήθηκα και το μεταφέρω εδώ, είναι γιατί θέλω να τιμήσω έναν μεγάλο έρωτα που ανατέλλει στην πόλη, και εγώ είμαι πολύ ευαίσθητος σε αυτά. Νιώθω να με πλημμυρίζει μια αλληλεγγύη γι’ αυτές τις δυο ψυχές που, έστω και αργά, ήρθαν τόσο κοντά, τελευταία. Και όπως καταλαβαίνω, το χαίρονται με όλο τους το είναι! Επίσης πλησιάζει – την προσεχή Τρίτη είναι μου φαίνεται – και η γιορτή των ερωτευμένων, του Αγίου Βαλεντίνου δηλαδή, οπότε, είμαι και εντός θέματος.

Το τραγούδι επιγράφεται «εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος», η αυθεντική του εκτέλεση είναι του Μάκη Χριστοδουλόπουλου και της Λίτσας Διαμάντη, και δεν γνωρίζει ηλικίες και κομματικές ταυτότητες. Τους αγγίζει όλους. Δεξιούς και αριστερούς…

Το παραδίδω:

«Μου ρίχνεις ευθύνες λες κι έφταιξα εγώ

που χάσαμε χρόνια αγάπης.

Σου ρίχνω ευθύνες, τι άλλο να πω;

Περίμενα τόσο για να ‘ρθεις.

Ο πόνος τις νύχτες γινόταν βαρύς,

έτσι περνούσαν οι μήνες.

Μονάχος,

μονάχη,

γι’ αυτό μη μου ρίχνεις ευθύνες.

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος

κι εσύ κολλάς σε κάτι πράγματα μικρά.

Καρδιά μου, όλα επιτρέπονται τη νύχτα

και οι ευθύνες είναι λόγια περιττά.

Μου ρίχνεις ευθύνες, μα ξέχνα το πια.

Τις μέρες που χάσαμε δώσ’ μου.

Σου ρίχνω ευθύνες, μα ξέρεις καλά

πως θα ‘σαι για πάντα δικός μου.

Πληγές η αγάπη κρατούσε ανοιχτές

έτσι περνούσαν οι μήνες

Μονάχος,

μονάχη,

γι’ αυτό μη μου ρίχνεις ευθύνες.

Εδώ υπάρχει ένας έρωτας μεγάλος

κι εσύ κολλάς σε κάτι πράγματα μικρά.

Καρδιά μου, όλα επιτρέπονται τη νύχτα

και οι ευθύνες είναι λόγια περιττά».

Μπράβο, και να προσέχουν το κακό το μάτι, έχω να πω, γιατί ο κόσμος δεν είναι καλός και κάτι τέτοια τα ζηλεύει…

Περιμένοντας τις εκλογές
Θα μας τρελάνει ο Κυριάκος με την ημερομηνία των εκλογών. Ενώ κι ο ίδιος έχει αρχίσει χαλαρά περιοδείες – ο άλλος, πιο έντονα – το πότε θα γίνουν οι εκλογές, ακόμη να το κοινοποιήσει. Κρατάει το σύστημα στα σκοτάδια και ψάχνονται όλοι να βρουν το πότε θα δώσει το σύνθημα για τις κάλπες. Μόνο σε μέντιουμ και καφετζούδες δεν έχουν ακόμη απευθυνθεί κόμματα και υποψήφιοι που επίσης καίγονται να πληροφορηθούν πότε θα γίνουν οι εκλογές. Θα μου πεις, έχει τους λόγους του που δεν το λέει, και το(ν) καταλαβαίνω. Αλλά αυτή η παρατεταμένη αμφιβολία κουράζει ακόμη και τους δικούς του.

Και δεν λέω κάτι καινούργιο. Είναι υπουργός ο άλλος, ετοιμάζεται και παράλληλα είναι και υπουργός και πρέπει να ασχοληθεί στοιχειωδώς και με το υπουργείο του, και δεν ξέρει αν και πότε θα πρέπει να επιταχύνει.

Γνώμη μου πάντως είναι ότι ακόμη και ο ίδιος δεν ξέρει. Εχει δυο – τρεις (μπορεί και τέσσερις) ημερομηνίες πάνω στο τραπέζι, και μετράει τα συν και τα πλην της καθεμιάς των περιπτώσεων. Το πού θα κάτσει η μπίλια, νομίζω ότι εν πολλοίς εξαρτάται από τις εξελίξεις -και είναι πολλές και σε διάφορα επίπεδα. Εσωτερικές και εξωτερικές. Τις πρώτες ας πούμε, άντε και τις φέρνει βόλτα. Τις δεύτερες όμως; Πώς θα τις φέρει (βόλτα) και με ποιον τρόπο, αφού δεν εξαρτώνται από τις δικές του κινήσεις και πρωτοβουλίες;

Πονοκέφαλος Κυριάκου
Θα γίνω πιο συγκεκριμένος, για να μη μιλάμε στον αέρα, και δεν είναι σωστό. Ούτε και σοβαρό. Είναι ασφαλής η πληροφόρηση ότι σχεδίαζε τις εκλογές για μία εκ των δύο πρώτων Κυριακών του Απριλίου. Στις 2 ή στις 9 Απριλίου. Με τον τρόπο αυτό, θα μεσολαβούσε, λέει, ένα περιθώριο ενός μηνός και κάτι ημερών, για να οριστεί η ημερομηνία του β’ γύρου για τις 14 Μαΐου, έτσι ώστε να συμπέσει με τις εκλογές στην Τουρκία.

Ηρθε τώρα ο καταστρεπτικός σεισμός της προηγούμενης εβδομάδας και οι εκλογές στην Τουρκία είναι μάλλον στον αέρα, μετά τη διαπίστωση περί του μεγέθους των ανθρώπινων απωλειών και των υλικών καταστροφών. Και κάπως έτσι μπήκε ο προβληματισμός, μήπως οι εκλογές θα έπρεπε να γίνουν τον Μάιο, ώστε να μη μεσολαβήσει διάστημα ακυβερνησίας στη χώρα, με την υπηρεσιακή κυβέρνησή που θα οριστεί.

Εξετάζεται, μου είπαν, πλέον η μετάθεσή τους για το τέλος Μαΐου. Με προτιμότερη ημερομηνία την 21η του μηνός. Ωστε και κοντά στο πραγματικό τέλος της τετραετίας να είναι, και στις 2 Ιουλίου να μπορεί να πραγματοποιηθεί ο δεύτερος, πιθανός, γύρος των εκλογών. Και στο μεταξύ θα έχει μεσολαβήσει και η «πιασάρικη» αναβάθμιση της επενδυτικής βαθμίδας της Ελλάδας, που αναμένεται εκεί περί το τέλος του Απριλίου, να μπορεί να το παρουσιάσει η κυβέρνηση ως την… κορόνα στο κεφάλι της (οικονομικής της πολιτικής).

Πονοκέφαλος Κυριάκου, σοβαρός.
Απαιτήσεις με φόντο το Qatargate

Τα νέα από τις Βρυξέλλες για την περίφημη υπόθεση Qatargate που κρατά σε ομηρεία την Εύα Καϊλή και αποστερεί από ένα μωρό σχεδόν 2 ετών τη φυσική του μητέρα είναι καλά για την κρατούμενη, αλλά καθόλου καλά για το βελγικό ανακριτικό και δικαστικό σύστημα. Διότι ο ανακριτής της υπόθεσης, για τον οποίο ο Μιχάλης Δημητρακόπουλος, ο δικηγόρος της Καϊλή, μου έχει παράσχει μερικά πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία (τα οποία όμως δεν θα αναφέρω, για να μην την πληρώσει η πελάτισσά του), εξαναγκάστηκε να αποσύρει όλες τις κατηγορίες εις βάρος της, λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων. Κοινώς δεν κατάφερε να τεκμηριώσει τίποτε από όσα της είχε «φορτώσει». Ούτε την καταγγελία για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, τίποτε. Μόνο την κατηγορία για ξέπλυμα χρήματος διατηρεί και με βάση αυτή την κατηγορία την κρατάει προφυλακισμένη.

Και τι της ζητάει για να την αφήσει ελεύθερη; «Να συνεργαστεί με τις Αρχές» – δηλαδή να αποδεχτεί ότι τα λεφτά που της βρήκαν είναι χρήματα που προήλθαν από τη δωροδοκία της από το Κατάρ. Της ζητάει δηλαδή να αυτοενοχοποιηθεί. Ωραίος τύπος.

Αυτά δεν συμβαίνουν πουθενά στον κόσμο και μια άλλη εκδοχή που άκουσα είναι ότι με την παράνομη – και αισχρή θα τη χαρακτηρίσω – παρακράτηση της Καϊλή στην ουσία μηχανισμοί της Ευρωπαϊκής Ενωσης επιχειρούν να εκβιάσουν το Κατάρ, προκειμένου να γίνει πιο ευέλικτο σε σχέση με την αγορά υγροποιημένου φυσικού αερίου, το οποίο έχει τόσο ανάγκη η Ευρώπη.

Ακραίο; Μπορεί. Αλλά ποιος είπε ότι στην πολιτική είναι τα πράγματα καλύτερα απ’ ό,τι στην πραγματική ζωή;

Παράλειψη
Ευκαιρίας δοθείσης θα ξαναθέσω το θέμα της αποστέρησης της Καϊλή από το μωρό της. Οπως και τη συμπεριφορά και στάση των βελγικών ανακριτικών Αρχών απέναντί της. Η Καϊλή, ακόμη και αν απεκδυθεί την ιδιότητά της τής πολιτικού, είναι μια ελληνίδα πολίτης και πρέπει η χώρα της, όπως κάνουν όλες οι χώρες με τους πολίτες τους, να έχει μια στοιχειώδη προστασία. Η ελληνική πολιτεία δεν πρέπει να ζητήσει πληροφορίες από τις βελγικές Αρχές για τις συνθήκες κράτησής της, όπως και για το κραυγαλέα παράνομο γεγονός να μην έχει πρόσβαση στο παιδί της; Εγώ νομίζω ότι πρέπει. Και το θεωρώ σοβαρή παράλειψη της ελληνικής πολιτείας. Επιτέλους δεν κρατείται σε φυλακές της Τουρκίας ή της Λατινικής Αμερικής, για να έχουμε να κάνουμε με μια άλλη εκδοχή του «Εξπρές του μεσονυκτίου». Στο Βέλγιο κρατείται, σε μια χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Τι είναι αυτά τα πράγματα τώρα;