Να αλλάξει. Αμέσως. Τώρα. Χθες

Το περασμένο Σάββατο έγραφα για αυτό το θέμα που έχει ξεσπάσει με το προεδρικό διάταγμα για το επάγγελμα του ηθοποιού όπου το πτυχίο τους εξισώνεται με το πτυχίο λυκείου. Είχα την αφελή εντύπωση πως μετά απ’ όλο αυτό το χαμό που έγινε κάπως θα είχαν ηρεμήσει τα πράγματα. Εδώ γίνανε πολύ χειρότερα. Καταλήψεις, κλείσιμο του Εθνικού Θεάτρου. Κατάληψη και στο Τσίλερ και στο ΡΕΞ. Χαμός. Και κανένα σημάδι απ’ την κυβέρνηση. Καμιά πρωτοβουλία. Μόνο λόγια, λόγια, λόγια. Και στο φινάλε δεν μπορώ ν’ ακούω συνέχεια το «Δεν αλλάζει τίποτα, απ’ το 2003 και δεν αλλάζει τίποτα». Δεν αλλάζει αλλά παγιώνεται μια απαράδεκτη κατάσταση. Ακου δεν αλλάζει. Μα αυτό πρέπει να γίνει, αυτό περιμένουμε. Να αλλάξει. Αμέσως. Τώρα. Χθες.

Κι όχι να κοιτάμε με το φρύδι σηκωμένο και να λέμε για τις ανακοινώσεις των παιδιών «αυτό δεν είναι κείμενο που τόχει γράψει καλλιτέχνης αλλά κομματική μπροσούρα». Στην ηλικία τους κι εμείς τα ίδια κάναμε και χειρότερα, νομίζαμε πως έτσι θα μας πάρουνε στα σοβαρά γιατί μας έχουνε κολλήσει και τη ρετσινιά του θεατρίνου ντίρλι-ντίρλι. Θα μου πεις τότε είχαμε δικτατορία. Και τώρα τα παιδιά ό,τι και να βλέπουνε δικτατορία τους φαίνεται. Είναι αυτή στιγμή που βγαίνεις ζαλισμένος απ’ τη θητεία σου στην εφηβεία, βλέπεις τον κόσμο που θα ζήσεις και σε πιάνει τρέλα. Θέλεις να τα γκρεμίσεις όλα. Η κάθε υπερβολή δεν κάνει το πρόβλημα λιγότερο σημαντικό. Και το πρόβλημα υπάρχει. Και συνεχίζω να λέω πως ακόμα και με την άρση του Προεδρικού Διατάγματος δεν λύνονται τα πράγματα. Κουκουλώνονται. Αυτό που γίνεται στις περισσότερες σχολές δεν περιγράφεται. Αν εξαιρέσουμε δηλαδή τη σχολή του Εθνικού, του ΚΘΒΕ του θεάτρου Τέχνης και δυο τρεις άλλες. Θες τέσσερις; Τέσσερις. Παραπάνω δεν υπάρχουν, όλες οι άλλες άστα καλύτερα. Πήγε ένας φίλος, ηθοποιός εξαίρετος, να διδάξει κι όταν η συζήτηση έφτασε στα οικονομικά και λέει στον διευθυντή «Καλά εγώ. Οι μαθητές πόσο πληρώνουν;» Του απάντησε. «Τετρακόσα ευρώ το μήνα, αλλά αν θέλουν να μην έρχονται στα μαθήματα δίνουν ένα πενηντάρι παραπάνω. Τετρακόσες πενήντα».

Λοιπόν είναι ζούγκλα εκεί έξω. Θέλει γνώση, ηρεμία, αγάπη για το Θέατρο και κότσια, κότσια γερά. Για να τα βγάλεις πέρα μ’ αυτήν την αθλιότητα.

Μίλαγα προχθές στο τηλέφωνο μ’ έναν δημοσιογράφο, όχι παρουσιαστή, δημοσιογράφο, δημοσιογράφο. Λέω – «Κάντε κάτι κι εσείς, στις ειδήσεις, πέστε κάτι, δεν είναι δυνατόν να τρέχουνε οι ηθοποιοί μόνο στα πρωινάδικα και να λένε τον πόνο τους ανάμεσα σε συνταγές για παΐδια καπαμά, βαφές μαλλιών και ασκήσεις για τη σύσφιξη γλουτών». «Μα, τι;» Μου λέει, «Θ’ αφήσουμε τους σεισμούς σε Τουρκία και Ιράν…» – «Δεν εννοώ πρώτη είδηση, βάλτε το τέταρτη, πέμπτη, τελευταία. Οχι μόλις τελειώνουν οι διασώστες με την ψυχή στο στόμα να μου βάζετε την εκπρόσωπο Πόπη Τσαπανίδου με τα μαλλιά ξέπλεκα να αναφωνεί σε οίστρο Διονυσιακό “Ελα με φόρα Πρόεδρε”». Μου τόκλεισε το τηλέφωνο. Στα μούτρα. Μα ποιος εγκέφαλος επιμένω, είχε την έμπνευση γι’ αυτό το νομοσχέδιο; Και μάλιστα τώρα που έρχονται εκλογές; Θα μου πεις, ποιες εκλογές. Εδώ καταντήσαμε να μην ψηφίζουμε αυτόν που θα κάνει το καλύτερο για την πατρίδα. Αλλά αυτόν που θα κάνει το λιγότερο κακό.