Με το άγριο

Ηταν Απρίλιος του 2015 όταν μια φωτογραφία έκανε τον γύρο του Διαδικτύου και όλοι προσπαθούσαν να καταλάβουν εάν ήταν προϊόν φωτομοντάζ. Απεικόνιζε τον τότε αναπληρωτή υπουργό Μεταφορών Χρήστο Σπίρτζη να ποζάρει με τη Ραχήλ Μακρή μέσα στο υπουργικό του γραφείο κάτω από τεραστίων διαστάσεων κάδρο με τον αρματωμένο Αρη Βελουχιώτη. Η φωτογραφία, παρά τον υφέρποντα σουρεαλισμό εξαιτίας της σύνθεσης των εικονιζόμενων προσώπων, ήταν αληθινή, μάλιστα η Ραχήλ Μακρή την ανέβασε στο Facebook σχολιάζοντας «καλή αντάμωση στα γουναράδικα».

Περίπου 8 χρόνια μετά από αυτή την εικόνα και 8 δεκαετίες μετά την ίδρυσή του ΕΑΜ, ο ΣΥΡΙΖΑ επένδυσε μουσικά την προεκλογική ομιλία του αρχηγού του με μια διασκευή του ύμνου του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. «Το ΕΑΜ μας έσωσε απ’ την πείνα, θα μας σώσει και πάλι απ’ τη σκλαβιά κι έχει πρόγραμμα λαοκρατία, ζήτω, ζήτω, ζήτω το ΕΑΜ». Δεν ξέρω ποιοι ήταν οι συσχετισμοί με το σήμερα που υπόγεια ήθελε να υπογραμμίσει το κόμμα επιλέγοντας το συγκεκριμένο κομμάτι, πάντως είχαν προηγηθεί δηλώσεις του κ. Σπίρτζη ότι η δημοκρατία θα επιστρέψει στη χώρα μας είτε με το καλό είτε με το άγριο. Ακολούθησαν αλλεπάλληλες δημόσιες αναλύσεις και τοποθετήσεις ακόμα και μέσα στη Βουλή για τη δράση του ΕΑΜ και διάφορα άλλα που συνέβησαν πριν από περίπου 1 αιώνα. Από πολιτικής απόψεως, θα το χαρακτήριζε κανείς μάλλον δώρο στον Μητσοτάκη. Αντί να συζητούμε για την ακρίβεια και πως δεν τολμάμε να ανάψουμε το καλοριφέρ, αναλύουμε όσα συνέβησαν το 1945. Ενα εμφυλιοπολεμικό μοτίβο αντιπαράθεσης, με ξεπερασμένους διχασμούς και επίκληση διλημμάτων του περασμένου αιώνα για να οξυνθεί η πόλωση στο σήμερα. Μια όξυνση μάλιστα που επιχειρείται να διαχυθεί σε όλο το πολιτικό φάσμα. Τη στιγμή που το ΠΑΣΟΚ είχε αρχίσει να πληκτρολογεί στο GPS τη διαδρομή Χαριλάου Τρικούπη – Κουμουνδούρου, μια σειρά δηλώσεων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, πως ενδεχόμενη μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ θα σημαίνει πως υπέκυψε σε εκβιασμό ή πως θα είναι «πιασμένοι» όπως είπε πιο εύγλωττα ο Παύλος Πολάκης, έκανε τον Νίκο Ανδρουλάκη να τραβήξει φρένο και να κάνει αναστροφή.

Πολλοί είναι πάντως κι αυτοί που λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε απλά την ανάγκη φιλοτιμία. Γνωρίζοντας πως οι αριθμοί δεν βγαίνουν, άφησε στην άκρη τη ρητορική περί «προοδευτικής διακυβέρνησης» και έκανε αυτό που ξέρει καλά. Την αντιμετώπιση της πολιτικής ως πεδίο ακτιβισμού. Αφού η μάχη για την προσέλκυση των κεντρώων μετριοπαθών ψηφοφόρων έχει χαθεί, επικεντρώνεται στη συσπείρωση του ριζοσπαστικού ακροατηρίου. Ακραίες τοποθετήσεις, πόλωση, περιχαράκωση της δεξαμενής του, φανατισμός της κερκίδας, «εσείς» και «εμείς».

Αν ο Μητσοτάκης και ο Ανδρουλάκης ερίζουν για το ποιος θα εκφράσει καλύτερα το Κέντρο, ο ΣΥΡΙΖΑ φανατίζει τον αντισυστημικό ψηφοφόρο. Κάπως έτσι ο τομεάρχης Δικαιοσύνης Θεόφιλος Ξανθόπουλος, αναφερόμενος στη ρύθμιση για το κόμμα Κασιδιάρη και ερωτώμενος για το τι θα συμβεί εάν η 17 Νοέμβρη κατεβάσει κόμμα, απάντησε: «Η 17Ν, οποιαδήποτε ακροαριστερή οργάνωση, όσο απεχθής κι αν μας φαίνεται η πρακτική της, δεν έχει στον πυρήνα της τη ναζιστική ιδεολογία». Μετά τον σάλο προσπάθησε να ανασκευάσει, έχοντας όμως ήδη κλείσει το μάτι σε εκείνο το τμήμα των ακραίων ψηφοφόρων που βάζουν στο έγκλημα ιδεολογικό πρόσημο. Μια νέα φανατισμένη πλατεία που θα δημιουργήσει εκείνες τις προϋποθέσεις για την «επιστροφή της δημοκρατίας» στη χώρα και του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Κάπως περίπου όπως συνέβη και το 2015. Με τη διαφορά ότι τώρα έχουμε 2023.