Παρών

Θυμάμαι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως πρόεδρο της Βουλής, να ερωτά όποιον έβρισκε στον δρόμο της τι έκανε όταν έκλεισε η ΕΡΤ. Ηταν καλή ερώτηση. Στην Αμερική ακόμα υπάρχουν κάποιοι που ζητούν από τον συνομιλητή τους να τους πει τι έκανε όταν δολοφονήθηκε ο Κένεντι. Ο συνομιλητής μπορεί να ήταν αγέννητος, αλλά αυτά δεν έχουν και τόση σημασία όταν απευθύνεις τέτοιες ερωτήσεις. Δεν ξέρω αν στο μέλλον αρχίσει κάποιος να ρωτάει τους πολιτικούς τι έκαναν όταν ετέθη το θέμα απαγόρευσης του κόμματος Κασιδιάρη. Οποια στάση και αν τήρησαν, θετική ή αρνητική, θα έχουν επιχειρήματα για να πατήσουν. Αλλωστε η απαγόρευση ενός πολιτικού κόμματος, ακόμα και αν απαρτίζεται από κοινά καθάρματα, είναι πάντα μια προβληματική υπόθεση. Εξαίρεση θα αποτελούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, με το «παρών». Πρώτον επειδή απέφυγαν να πάρουν θέση. Αλλά και επειδή η βασική προϋπόθεση που έθεσαν ήταν να συμπεριληφθούν στα κριτήρια απαγόρευσης οι έννοιες του ρατσισμού και του ναζισμού.

Αυτό, να με συγχωρείτε, αλλά ως περιοριστικό κριτήριο είναι κάπως αστείο. Στις μέρες μας οτιδήποτε και αν πεις δύναται να θεωρηθεί ρατσιστικό. Ενδεχομένως και φασιστικό. Εδώ λες κάτι που είναι απέναντι στις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και αυτομάτως σε βάζουν να κάτσεις στο δεξιό άκρο του πολιτικού πάγκου. Εκτός και αν εννοούν ως ναζιστές αποκλειστικά αυτούς που χρησιμοποιούν σβάστικες και κορνιζάρουν τον Αδόλφο. Τέτοιους θα βρουν μόνο αν αρχίσουν να ψάχνουν μέσα σε ντουλάπες.

Η στάση του κόμματος εξηγήθηκε, εμμέσως πλην σαφώς, από τον τομεάρχη Δικαιοσύνης Θεόφιλο Ξανθόπουλο: «Η 17 Νοέμβρη, οποιαδήποτε ακροαριστερή οργάνωση, όσο απεχθής κι αν μας φαίνεται η πρακτική της, δεν έχει στον πυρήνα της τη ναζιστική ιδεολογία. Είναι μια κατηγορία πολιτών που έχουν μια στρεβλή, άλλη αντίληψη για την οποία η δημοκρατία αμύνεται και έχει τα μέτρα της». Μην το πιάσουμε λέξη προς λέξη γιατί δεν έχει νόημα. Ολοι καταλαβαίνουμε για ποιον λόγο ο ΣΥΡΙΖΑ έμεινε στο «παρών». Γιατί και αυτοί έχουν μια στρεβλή αντίληψη, αλλά παριστάνουν ότι δεν το αντιλαμβάνονται.