Σοβαρότης μηδέν

Σοβαρότης μηδέν

Από όσα (ελεεινά και τρισάθλια, για το επίπεδο της σημερινής Βουλής) παρακολούθησα το μεσημέρι της Παρασκευής «επί τόπου», κατά τις αγορεύσεις των πολιτικών αρχηγών επί της προτάσεως δυσπιστίας του ΣΥΡΙΖΑ, εν πρώτοις θα αναδείξω την ιστορικής σημασίας ατάκα, του «Λεγάμενου» προς τον Πρωθυπουργό, «παίζουμε τις κουμπάρες»! Δεν γνωρίζω πόσες εξ υμών των αναγνωστριών ως παιδιά «παίζατε τις κουμπάρες» (παιδικό παιχνίδι, βασικά χωρίς κανόνες, όπου οι μετέχουσες υποδύονται τις νοικοκυρές), αλλά η επίκληση του όρου, νομίζω ότι απεικονίζει πέραν οιασδήποτε άλλης περιγραφής το τι συμβαίνει στον αποκαλούμενο και Ναό της Δημοκρατίας, το Κοινοβούλιο.

Ουδεμία σοβαρότητα, καταρράκωση κάθε έννοιας αισθητικής, πολιτικής και κοινωνικής ευγένειας, καταβαράθρωση του πολιτικού ήθους, και πλήρης κατάργηση κάθε κανόνα που πρέπει να διέπει τον δημοκρατικό διάλογο, ήτοι τον σεβασμό στην αντίθετη άποψη ακόμη κι αν διαφωνείς με αυτή.

Φωνές, άθλια σχόλια και ποταπές χειρονομίες (είδα βουλευτή να δείχνει με το χέρι υψωμένο προς τον ομιλούντα Πρωθυπουργό, τη γνωστή κίνηση για κάποιον που τα «παίρνει»!!), βρισιές, ατμόσφαιρα χαοτική. Αν στα θεωρεία δεν βρίσκονταν παιδιά από σχολεία, αλλά μερικοί εκπρόσωποι από τις γηπεδικές θύρες 13, 7, 21, 4, νομίζω ότι κατόπιν θα είχαν εκδώσει ανακοίνωση, καταγγέλλοντας τους βουλευτές ως κακούς αντιγραφείς!

Δεν έχει νόημα να κατονομάσω ποιος ήταν χειρότερος από τους άλλους, και ποιος φώναζε περισσότερο ή ποιος βαρύνεται με χυδαίες χειρονομίες. Σημασία έχει να υπομνήσω εδώ, μια αναφορά του Απόστολου Κακλαμάνη, που μου είπε κάποτε «δυστυχώς, κάθε Βουλή, είναι χειρότερη από την προηγούμενη». Γιατί είναι!

Διαγωνισμός χυδαιότητας

Από τη θέση που βρισκόμουν την Παρασκευή, το λεγόμενο θεωρείο των κρατικών λειτουργών, έχω παρακολουθήσει επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, άπειρες συζητήσεις σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών. Ομολογώ ότι σπανίως, ακόμη και σε περιόδους που η πόλωση της πολιτικής ζωής ήταν στα ύψη, σημειώνονταν τέτοιας έκτασης και τέτοιας «ποιότητας» περιστατικά. Και αν κάποτε ξέφευγε κανείς, πάνω στον οίστρο να φανεί αρεστός στον αρχηγό του ή στους οπαδούς του, οι υπόλοιποι έσπευδαν αμέσως να τον επαναφέρουν στην τάξη.

Αντιθέτως, την Παρασκευή, ουδείς έκανε την παραμικρή προσπάθεια να περιορίσει κανέναν – μάλλον συναγωνίζονταν στο ποιος θα χυδαιολογήσει περισσότερο. Ενιωσα λύπη. Και στενοχώρια. Σχεδόν πενήντα χρόνια από τη Μεταπολίτευση, το Κοινοβούλιο διολισθαίνει με ταχύτητα σε εποχές πριν από τη δικτατορία. Και δυστυχώς, δεν βλέπω να υπάρχει από πουθενά διάθεση να αναστραφεί αυτή η δυσοίωνη πορεία. Ισως μετά τις προσεχείς εκλογές. Αλλά συνήθως δεν επιβεβαιώνονται οι ελπίδες – ισχύει η αποτίμηση Κακλαμάνη…

Διάλογος με «παλαιά» επιχειρήματα

Αλλά τι να περιμένεις από τους βουλευτές, όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, θεσμός του πολιτεύματος, ο τέταρτος κατά σειρά, πρώην πρωθυπουργός της χώρας, απευθύνεται στον αντίπαλό του, στον νυν Πρωθυπουργό, και του λέει (επί λέξει – ήμουν εκεί!):

«Προτιμήσατε να παριστάνετε τον πρωθυπουργό μειωμένης αντιληπτικής ικανότητας, μειωμένου καταλογισμού, παρά να αναλάβετε τις ευθύνες που σας αναλογούν με τόλμη»!

Και ακόμη: «Κάποτε υπήρξε ένα ερώτημα που είχε κρεμαστεί στα περίπτερα, αδίκως όπως αποδείχθηκε αργότερα, για έναν άλλον πρωθυπουργό. Αλλά τι έλεγε αυτό το ερώτημα; “Ενοχος ή βλάξ;”. Και εσείς αυτοβούλως επιλέξατε τη δεύτερη εκδοχή»!

Τουτέστιν, του είπε στα μούτρα – ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, στον Πρωθυπουργό τώρα – ότι είναι κουτός, χαζός, με χαμηλό IQ, ότι δεν καταλαβαίνει, και επιπλέον είναι και βλάκας!!! Επειτα από αυτό δηλαδή, μπορεί κανείς να εγκαλέσει τον Τζανακόπουλο, τον Πολάκη ή τον Μπουρνού; Ασφαλώς όχι.

Ο Κυριάκος δεν την άφησε την ευκαιρία (των ύβρεων) ανεκμετάλλευτη. Οχι. Την πήγε σε άλλο επίπεδο: «Αν δεν με απατά η μνήμη μου, αυτή τη φράση την είχε χρησιμοποιήσει για πρώτη φορά ο μακαρίτης εκδότης της “Ελευθεροτυπίας” Κίτσος Τεγόπουλος, αναφερόμενος, τότε, στον Ανδρέα Παπανδρέου, κάνοντας μια αναφορά στο σκάνδαλο Κοσκωτά που αφορούσε τον Παπανδρέου, τον Κουτσόγιωργα και τον Μαντζουράνη, ο οποίος σήμερα είναι δικηγόρος του κ. Παππά. Από τα πάμπερς πήγαμε στις σακούλες. Προσέξτε όταν κάνετε τέτοιες ιστορικές αναφορές χωρίς να γνωρίζετε την προέλευσή τους». Κάτι σε τυμβωρυχία μου έκανε αυτό, αλλά δεν το σχολιάζω περαιτέρω. Υποθέτω αρκεί – προς εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων – ότι ο διάλογος μεταξύ των αρχηγών των δύο μεγαλύτερων κομμάτων γίνεται με (λαθεμένα, κιόλας…) επιχειρήματα της προηγούμενης 30ετίας. Καλά πάμε…

Οι «κουμπάρες» και η Βενεζουέλα

Επανέρχομαι στα της συνεδρίασης. Τι είχαμε εκεί; Ο ένας, ο εγκαλών την κυβέρνηση, να θέτει ερωτήματα επί πραγματικού – γιατί η ΕΥΠ παρακολουθούσε τον Κωστή Χατζηδάκη και τους πέντε στρατιωτικούς, ποιοι, εθνικοί, λόγοι επέβαλαν την παρακολούθηση τους κ.λπ. – και ο άλλος, ο απολογούμενος, να μην απαντάει, αλλά να μεταθέτει την υπόθεση σε διαδικαστικό ζήτημα. Πώς γίνεται να γνωρίζει τα ονόματα των παρακολουθούμενων ο αρχηγός της αντιπολίτευσης, και να τα δημοσιοποιεί, ενώ η Ανεξάρτητη Αρχή, στην επιστολή που απέστειλε στους πολιτικούς αρχηγούς, και στον ίδιο, δεν αναφέρει ονόματα; Η απάντηση που έλαβε, είναι αυτή που προαναφέρω: «Παίζουμε τις κουμπάρες, τώρα».

Ο «Λεγάμενος» θα μπορούσε να πει ίσως «έλα τώρα, αυτό σε πείραξε, τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια είναι η υπόθεση», αλλά δεν το είπε. Περιορίστηκε στις «κουμπάρες».

Γιατί όντως περί αυτού πρόκειται. Ο ίδιος έπαιξε τα ρέστα του με τα ονόματα των παρακολουθούμενων από την ΕΥΠ, ο Πρωθυπουργός αφού είπε το κλασικό πια ότι ήταν «πολιτικό λάθος» η παρακολούθηση Ανδρουλάκη, έβαλε μπρος το (τριπλό) μηχανάκι – «μικρή Μαρία», «βαλίτσες Καλογρίτσα», «Παππάς – Αρτεμίου – Βενεζουέλα». Από το τρίπτυχο αυτό, κράτησα μόνο μια έμμεση «υπόσχεση» (την οποία προφανώς την κρατάει για την προεκλογική περίοδο) βαλίτσες από τη Βενεζουέλα. Θα δούμε τι εννοούσε ο ποιητής Κυριάκος. Πάντως, ο άλλος, γύρισε στον Ραγκούση που καθόταν δίπλα του και του είπε ένα «μα τι είναι αυτά που λέει τώρα».

Προσωπικά δεν ξέρω τι ήταν αυτά που έλεγε ο πρόεδρος Κυριάκος, αλλά σοφότεροι δεν βγήκαμε από τη συζήτηση…

Οσα ξέχασε ο Βούτσης

Κατά τα λοιπά, κατέληξα στο συμπέρασμα πως όλα τριγύρω αλλάζουνε, κι όλα τα ίδια μένουν. Ημουν στη Βουλή, εκεί μπροστά στα έδρανα των κρατικών λειτουργών, σε μια πρόταση μομφής που είχε καταθέσει τον Ιούνιο του 2018 ο Κυριάκος ως αρχηγός της αντιπολίτευσης κατά του «Λεγάμενου» ως πρωθυπουργού, και της κυβέρνησής του. Μίλησε ο Κυριάκος, απάντησε ο «Λεγάμενος» και μετά ο Κυριάκος ήθελε να δώσει μερικές εξηγήσεις σε όσα είχε τονίσει ο άλλος. Ο κανονισμός της Βουλής όμως δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Οταν ολοκληρώσει ο πρωθυπουργός, ξεκινάει η ψηφοφορία. Φωνάζει από κάτω ο Κυριάκος, όχι του απαντάει ο τότε πρόεδρος της Βουλής, ο γνωστός Βούτσης (ο χειρότερος πρόεδρος της Βουλής από τη Μεταπολίτευση και μετά), γίνεται μια αντιπαράθεση του είδους να μιλήσω, δεν μιλάς, και λέει ο Βούτσης: «Δεν μπορεί να γίνει ένα πινγκ πονγκ δηλώσεων και διευκρινίσεων. Είναι μια κορυφαία διαδικασία (η πρόταση μομφής) η οποία δεν επιδέχεται ούτε παρεμπίπτον ζήτημα (για διάλογο) ούτε τίποτα».

Την Παρασκευή ο Κυριάκος έκανε μια αναφορά σε κάτι «σαλιαρίσματα» του ΣΥΡΙΖΑ διά στόματος Βούτση για την ψήφο των χρυσαυγιτών την περίοδο που η κυβέρνηση του «Λεγάμενου» ψήφιζε τον νόμο για την απλή αναλογική («Στη Βουλή δεν υπάρχουν ευπρόσδεκτες και μη ευπρόσδεκτες ψήφοι», είχε δηλώσει στις 30 Ιουνίου του 2016 στον Σκάι, όταν είχε ερωτηθεί συγκεκριμένα, αν θεωρεί «τοξική» την υπερψήφιση του νομοσχεδίου από τη Χρυσή Αυγή). Ο Βούτσης, που μάλλον είχε ξεχάσει τι είχε πει τότε, διαμαρτυρόταν, ζητώντας να μιλήσει επί προσωπικού. Προετοιμασμένος ο Κώστας Τασούλας (που μεταξύ μας, έδωσε ρέστα με κάτι θανατηφόρες ατάκες…), του… διάβασε την απάντηση που είχε δώσει στον Κυριάκο, τότε που απαιτούσε να δευτερολογήσει επί της ομιλίας του «Λεγάμενου».

Μετά, μονολογούσε ότι ο Κυριάκος τον συκοφάντησε! Αργότερα, εξέδωσε μια απάντηση καμιά 500αριά λέξεις. Καταγγέλλοντας τον Μητσοτάκη. Βούτσης. Οπως πάντα.