Σε επανάληψη

Μιλώντας στη Βουλή για την υπόθεση των υποκλοπών, ο υπουργός Επικρατείας, απευθυνόμενος προς τον ΣΥΡΙΖΑ, χρησιμοποίησε μια φράση από το νομικό του οπλοστάσιο: «Ενοχος ένοχον ου ποιεί». Πρόκειται για το αξίωμα που τυποποιείται στο άρθρο 211Α του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ως εξής: «Μόνη η μαρτυρική κατάθεση ή η απολογία προσώπου συγκατηγορουμένου για την ίδια πράξη δεν είναι αρκετή για την καταδίκη του κατηγορουμένου». Δεδομένου ότι ουδείς μπορεί βασίμως να ισχυριστεί ότι ένας διαπρεπής νομικός δεν ακριβολογεί όταν επικαλείται γνωστούς κανόνες δικαίου, η μόνη πολιτική ερμηνεία που μπορεί να δοθεί στη φράση αυτή είναι κάτι σαν το «μεταξύ κατεργαραίων ειλικρίνεια» ή σαν το «ναι, αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους» (από το γνωστό ανέκδοτο για τον Χρουστσόφ).

Οπως μπορούν να επιβεβαιώσουν πολλοί έμπειροι αναλυτές, το πρόβλημα με την αποκάλυψη σκανδάλων και παρατυπιών, από υποθέσεις που αγγίζουν τον πυρήνα των θεσμών και του κράτους δικαίου και από την κομματική αντιπαράθεση που προκύπτει εξ αυτών, είναι ότι σε μια κρίσιμη μάζα πολιτών όλα αυτά απλώς έρχονται να επιβεβαιώσουν την καχυποψία τους απέναντι στο πολιτικό σύστημα γενικώς και στο κράτος ειδικότερα, σε όλες τις πτυχές του μάλιστα, από τη διοίκηση ως τη Δικαιοσύνη. Γι’ αυτό και ο βαθμός της ζημιάς που θα κάνει αυτή η συζήτηση που διεξάγεται τώρα στη Βουλή είναι κυριολεκτικά ανυπολόγιστος. Είναι, επίσης, αδύνατο να μετρηθεί με ακρίβεια πόση ζημιά κάνει στην εικόνα της χώρας διεθνώς και πόσο η ασταθής σχέση μας με τους θεσμούς μάς κάνει ελκυστικούς στο διεθνές οικονομικό περιβάλλον.

Το πρόβλημα, λοιπόν, με τη φράση που χρησιμοποίησε ο υπουργός είναι ακριβώς αυτό. Οτι είναι, δυστυχώς, αποκαρδιωτικά ειλικρινής. Οτι είναι η απάντηση μιας κυβέρνησης που συγκρούεται με μια ανεξάρτητη Αρχή προς μια πρώην κυβέρνηση που κι αυτή συγκρούστηκε με μια ανεξάρτητη Αρχή.

Χρησιμοποιώντας μάλιστα ακριβώς τις ίδιες μεθόδους, όπως η αμφισβήτηση του κύρους και της νομιμοφροσύνης των ανθρώπων που υπηρετούν τις ανεξάρτητες Αρχές, την «αποκάλυψη» της δήθεν ενεργής και συνειδητής συμμετοχής τους σε κομματικές μεθοδεύσεις, την απόδοση επίσης ταπεινών κριτηρίων σε όσους εκφράζουν διαφορετική άποψη από αυτή της εξουσίας. Φαινόμενα που ζούμε ξανά, σε επανάληψη, ενώ θέλαμε να τα αφήσουμε πίσω μας για πάντα.