Η πρόταση μομφής και τρία ερωτήματα

Η πρόταση μομφής και τρία ερωτήματα

«Πέφτουν κορμιά» από χθες στη Βουλή, από τη στιγμή που ο «Λεγάμενος» απασφάλισε και υπέβαλε την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης, αλλά εντάξει. Ούτε πρώτη φορά συμβαίνει αξιωματική αντιπολίτευση να υποβάλλει πρόταση μομφής κατά κυβέρνησης, ούτε προφανώς θα είναι και η τελευταία. Το θέμα είναι βαρύ (προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου…), αλλά δεν είναι και το βαρύτερο για το οποίο έχει υποβληθεί πρόταση δυσπιστίας.

Εξ όσων θυμάμαι, και μάλλον θυμάμαι καλά, από τη Μεταπολίτευση και μετά, καμία πρόταση μομφής δεν «ευοδώθηκε» – δηλαδή δεν έπεσε κυβέρνηση μετά την ψηφοφορία επ΄ αυτής, ούτε προκλήθηκαν έκτακτες πολιτικές εξελίξεις. Ολα λοιπόν γίνονται για το «θεαθήναι», με στόχο τον τελικό κριτή που είναι οι θεατές στην «αρένα». Το εκλογικό σώμα δηλαδή. Θα επηρεαστεί η κρίση του ενόψει των προσεχών εκλογών από το γεγονός ότι το σύστημα Γρηγόρη Δημητριάδη – Παναγιώτη Κοντολέοντος παρακολουθούσε υπουργούς, ευρωβουλευτές, δημοσιογράφους και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων; Είναι ένα ερώτημα. Ενα δεύτερο ερώτημα είναι αν υπάρχουν επαρκείς εξηγήσεις για όλα αυτά από εκείνους που διέπραξαν τις παρακολουθήσεις. Το τρίτο ερώτημα είναι το αναμενόμενο, υποθέτω: τι θα πράξουν αυτοί που επιβεβαιωμένα πλέον παρακολουθούνταν; Στη Δικαιοσύνη εκκρεμούν ήδη έξι ή επτά μηνυτήριες αναφορές. Θα υπάρξουν άλλες; Οι κατατεθειμένες θα προχωρήσουν; Κι αν προχωρήσουν, μέχρι πού θα φτάσει το πράγμα;

Νομίζω πως ο χρόνος θα δείξει. Εμείς μόνο να περιμένουμε μπορούμε…

«Μένουμε Ευρώπη;»

Είναι πολύ «σκληρή» η ημέρα σήμερα για εμάς τους «εφημεριδάδες» και ως εκ τούτου δεν θα παρακολουθήσω την εκδήλωση στο αμφιθέατρο του Ινστιτούτου Γκαίτε για μερικές νομικές, ηθικές, συνταγματικές και άλλες παραμέτρους που προκύπτουν από αυτή την ιστορία με τις παρακολουθήσεις. Αν όμως η εκδήλωση είχε προγραμματιστεί για άλλη ημέρα, μπορεί και να ήμουν μεταξύ του ακροατηρίου. Οχι γιατί έχω καμιά αμφιβολία για το αν είμαστε Ευρώπη ή αν παραμένουμε σε αυτή, αλλά γιατί δεν χάνει κανείς να παρακολουθήσει μια δημόσια συζήτηση μεταξύ επιστημόνων. Αυτό όμως αφορά εμένα. Το γενικότερο που μας αφορά και για το οποίο έχει γίνει ένας σχετικός τζόγος τις τελευταίες ημέρες είναι αν το ερωτηματικό στον τίτλο της εκδήλωσης «Μένουμε Ευρώπη;» συνιστά αμφισβήτηση της θέσης της χώρας στην ευρωπαϊκή συμμαχία και σηματοδοτεί την έναρξη ενός διαλόγου για την ευρωπαϊκή της πορεία.

Συγγνώμη κιόλας, αλλά αυτά είναι βλακείες. Καμία αμφισβήτηση και κανένας φόβος για τη θέση της χώρας στην Ευρώπη. Οι οργανωτές της εκδήλωσης θέλησαν ίσως να βάλουν το λιθαράκι τους στο γενικότερο κλίμα αμφισβήτησης της δημοκρατικής νομιμότητας της χώρας. Αυτό. Τίποτε άλλο. Και ο Ευ. Βενιζέλος με τον Ν. Αλιβιζάτο μετέχουν στην εκδήλωση για να κονιορτοποιήσουν κάθε σχετικό (δόλιο) «προβληματισμό».

Επίσης, ούτε ο Αλιβιζάτος έγινε ξαφνικά ΣΥΡΙΖΑ ούτε ο Βενιζέλος πολύ περισσότερο. Ειδικά γι’ αυτόν, τον δεύτερο, αρκεί μια σύντομη αναδρομή στο διάστημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ για να διαλύσει κάθε υποψία.

Ανόητο φλερτ

Δεν είναι λοιπόν σοβαρή μια τέτοια συζήτηση, ανεξαρτήτως των όσων έχει επενδύσει στην υπόθεση αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ (ενδεικτικό είναι ότι την ίδια ώρα, μερικές εκατοντάδες μέτρα παραπέρα, στην πλατεία Συντάγματος, έχουν συγκέντρωση διάφοροι «αγανακτισμένοι» με τις υποκλοπές).

Επανέρχομαι: όσο αλήθεια όμως είναι αυτό (ότι πρόκειται για ανοησία να θεωρείς πως ο Βενιζέλος έγινε ΣΥΡΙΖΑ επειδή μετέχει στην εκδήλωση), άλλο τόσο είναι και το επίμονο φλερτ που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο αρχηγός του για τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Το έχω επισημάνει από εβδομάδος και πλέον, από αυτή εδώ τη στήλη και με κάτι τέτοια σαν τη σημερινή εκδήλωση, θεωρώ ότι ενισχύεται η άποψή μου. Αυτό πρέπει να το πω. Διότι αποκλείεται να μη ρωτήθηκε ο «Λεγάμενος» για τη συμμετοχή τού Βενιζέλου στο πάνελ και να μην απάντησε καταφατικά. Ρωτήθηκε, είπε «βεβαίως να τον καλέσετε» και έτσι έγινε. Διαφορετικά, δεν θα τον καλούσαν και ούτε θα συζητούσαμε καν σήμερα, πέραν της γραφικότητας του όλου θέματος με το ερωτηματικό στο «Μένουμε Ευρώπη».

Από εκεί και πέρα – σε σχέση με το φλερτ μιλάω – ο Βενιζέλος μεγάλο παιδί είναι, εμπειρίες πολλές διαθέτει, και από τη ζωή και από την πολιτική, και τις βλέπει, είμαι σίγουρος, τις παγίδες από αυτόν τον «ξαφνικό» έρωτα που του δείχνει ο «Λεγάμενος». Εχω δε τη βεβαιότητα ότι τον τελικό εναγκαλισμό θα τον αποφύγει. Αν δεν τον αποφύγει, τι να πω. Θα είναι άξιος της μοίρας του. Διότι όλα τα καταλαβαίνω, αλλά αν ενδώσει στο φλερτ ενός τύπου που μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια προσπαθούσε να τον βάλει φυλακή με βάση τις μαρτυρίες τριών «κουκουλοφόρων», ε, ναι, θα είναι άξιος της μοίρας του (δις)!

Η «μικρή Μαρία» και το πρόσωπο – κλειδί

Θα δώσω και σήμερα μια συνέχεια στο σίριαλ «η μικρή Μαρία», όχι για να τονίσω εκ νέου την ντροπιαστική (και καθόλου αιδήμονα) σιωπή του ΣΥΡΙΖΑ και του αρχηγού του, που έσπευσαν να καταπιούν αμάσητο το πρακτορίστικο κατασκεύασμα, αλλά γιατί στην υπόθεση αυτή υπάρχει ένα πρόσωπο το οποίο, αν και έπαιξε καταλυτικό ρόλο, παραμένει κατά βάση αθέατο. Το πρόσωπο αυτό πρωταγωνίστησε όχι μόνο στο στήσιμο, στη σκηνοθεσία και στην υλοποίηση του σίριαλ, αλλά και στον διεθνή διασυρμό της Ελλάδας. Πρόκειται για την κυρία Μπάιντα αλ Σάλεχ, Σύρια στην καταγωγή, η οποία, όπως αποδεικνύεται περίτρανα πλέον, έστειλε όλο αυτό το σκηνικό προφανέστατα για λογαριασμό της Τουρκίας και των σχεδίων του Ερντογάν.

Η κυρία ζει σήμερα ανενόχλητη στη Γερμανία, και τονίζω το «ανενόχλητη», διότι ενώ είναι ύποπτη για μια σειρά από εγκληματικές ενέργειες εις βάρος της Ελλάδας, η χώρα μας δεν έχει κινήσει καμία διαδικασία εις βάρος της. Ούτε καν ένα ένταλμα σύλληψης μέσω της Ιντερπόλ.

Επίσης, υπάρχει και ένα παρεμπίπτον ζήτημα αναφορικά με τις κινήσεις της: η κυρία έκανε όσα έκανε με τους 38 πρόσφυγες από τη Συρία στην περίφημη νησίδα του Εβρου, αλλά εν συνεχεία εξαφανίστηκε από την ομάδα. Ποιος την εξαφάνισε, πού την πήγε και κυρίως με τι χαρτιά την έβγαλε από τη χώρα μας και την οδήγησε στη Γερμανία, νομίζω ότι είναι ένα τεράστιο θέμα που αφορά τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας. Και οπωσδήποτε πρέπει να διασαφηνιστεί.

Υποθέτω, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κύριος Θεοδωρικάκος, ακούει. Διαβάζει, ήθελα να πω…

Σιωπή για τα fake news

Επίσης, στην υπόθεση αυτή είχαν άμεση συμμετοχή και δημοσιογράφοι. Ανταποκριτές, απεσταλμένοι, αλλά και μέλη της δημοσιογραφικής κοινότητας της χώρας. Ελληνες (κυρίως) αλλά και ξένοι, με ισχυρούς δεσμούς με τη χώρα και με φιλοσυριζαίικα συστήματα τα οποία έπαιξαν δυνατά και για λογαριασμό του κόμματος το θέμα 38 πρόσφυγες σε μια νησίδα και ένα νεκρό κορίτσι από δάγκωμα σκορπιού. Η λαλίστατη, κατά τα άλλα, ΕΣΗΕΑ θα ασχοληθεί με την περίπτωσή τους;

Οι άνθρωποι αυτοί διακίνησαν ένα πλήθος fake news τα οποία εξέθεσαν την Ελλάδα διεθνώς, και μάλιστα στην κορύφωση της τουριστικής περιόδου. Εγραψαν ποταμούς αθλιοτήτων χωρίς να ελέγξουν το βασικό, που ήταν ο δήθεν θάνατος ενός παιδιού. Υπέπεσαν στο πλέον σοβαρό ατόπημα για έναν δημοσιογράφο. Την άκριτη υιοθέτηση ενός ψεύδους. Δεν πρέπει να παραπεμφθούν στο πειθαρχικό όργανο της Ενωσης; Πρέπει. Δεν πρέπει να καταγγελθούν; Πρέπει, επίσης. Θα συμβεί τίποτε από όλα αυτά; Οχι. Διότι το καλό μας σωματείο (ποσώς βέβαια ενδιαφέρει αυτό τον υπόλοιπο κόσμο) διοικείται από μια ανίερη συμμαχία Δεξιάς και ΣΥΡΙΖΑ, με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει το πάνω χέρι. Αυτά.