Το δόγμα

Οι αντιδράσεις για την αυριανή εκδήλωση στο Ινστιτούτο Γκαίτε μπορούν να χωριστούν σε τρεις κατηγορίες. Η πρώτη αφορά τον συμβολισμό. Πώς δέχονται ορισμένοι από τους ομιλητές να λάβουν μέρος σε μια εκδήλωση που αναρωτιέται ήδη από τον τίτλο της αν μένουμε Ευρώπη; Μόνο που το παλιό σύνθημα όσων αντιστάθηκαν στους συριζαϊκούς τυχοδιωκτισμούς είναι σε εισαγωγικά. Το ερώτημα δεν είναι αν μένουμε Ευρώπη, αλλά αν η διαχείριση του θέματος των υποκλοπών ανταποκρίνεται στο ευρωπαϊκό κράτος δικαίου που ονειρεύονταν εκείνοι που διαδήλωναν με το σύνθημα «Μένουμε Ευρώπη».

Η δεύτερη αντίρρηση (για να το πούμε ήπια) των ανησυχούντων φιλελευθέρων αφορά την παρέα: μυρίζει ΣΥΡΙΖΑ. Οι οργανωτές, μεταξύ των οποίων το Πάντειο Πανεπιστήμιο, είναι ο Δούρειος Ιππος των Πολάκηδων. Ο Βενιζέλος κι ο Αλιβιζάτος στην καλύτερη περίπτωση χρησιμοποιήθηκαν (οι αφελείς) και στη χειρότερη ετοιμάζουν τη μεγάλη προδοσία (οι αχρείοι). Και η θέση τους θα επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο αν πεταχτεί στο Γκαίτε κανένας Τσίπρας και τον πιάσουν οι κάμερες να μιλάει μαζί τους: το μυστικό τους σχέδιο θα αποκαλυφθεί περίτρανα.

Δηλαδή ο Βενιζέλος θα συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ; Ο Βενιζέλος; Ο άνθρωπος που τον κρέμασαν στα μανταλάκια για την υπόθεση Novartis θα πουλήσει την ιστορία του, τις ιδέες του, την ψυχή του, για μια θέση; Και η πρώτη ένδειξη περί αυτού είναι η συμμετοχή του σε ένα πάνελ για τις υποκλοπές, τα δικαιώματα και το κράτος δικαίου; Ωραίο το παραμύθι, αλλά δεν έχει δράκο.

Η ίδια η διεξαγωγή αυτής της συζήτησης αποτελεί πρόκληση, επιμένουν οι ανησυχούντες, καθώς υπονοεί ότι απειλείται η δημοκρατία. Πράγματι, ορισμένοι από αυτούς που θα παραστούν μπορεί να πιστεύουν κάτι τέτοιο. Αλλά πότε ποινικοποιήθηκε ο διάλογος σε αυτή τη χώρα; Η Αμερική πληρώνει ακριβά την έλλειψη ενός τέτοιου διαλόγου και μεγάλο μέρος της ευθύνης φέρουν οι φιλελεύθεροι, που συνομιλούν μόνο μεταξύ τους χάνοντας την επαφή με την κοινωνία. Η συμμετοχή του Βενιζέλου και του Αλιβιζάτου σε μια τέτοια εκδήλωση θα έπρεπε κανονικά να είχε επιδιωχθεί από το φιλελεύθερο στρατόπεδο, όχι να αποδοκιμαστεί, καθώς ομιλητές τέτοιου επιπέδου έχουν την ικανότητα με τη δύναμη των επιχειρημάτων τους να πείθουν και να μεταπείθουν. ‘Η, έστω, να ενθαρρύνουν τον προβληματισμό.

Η κριτική (για να το πούμε ήπια) που δέχονται οι δύο καθηγητές εμπεριέχει έναν μεγάλο κίνδυνο: να αρχίσει να αναπαράγεται από την άλλη πλευρά το δόγμα «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας» που ακολουθούσε ο ΣΥΡΙΖΑ όταν κυβερνούσε τη χώρα. Οχι, όποιος διαφωνεί με τη συγκάλυψη ή υποβάθμιση του σκανδάλου των υποκλοπών δεν είναι αναγκαστικά «ΣΥΡΙΖΑ». Αλλά και οι ψηφοφόροι αυτού του κόμματος δεν είναι εξ ορισμού τίποτα μοχθηροί συνωμότες που προσπαθούν να υπονομεύσουν τη δημοκρατία και πρέπει να απομονωθούν.

Οπως και με την Ευρώπη, περισσότερο διάλογο χρειαζόμαστε, όχι λιγότερο.