Κορόιδα

Δεν θα ξανανοίξω την ιστορία της «μικρής Μαρίας» στον Εβρο. Η απάτη κρίθηκε. Και κρίθηκε από πολλές πλευρές. Τα υπόλοιπα, η δικαιοσύνη.

Δεν θα ασχοληθώ ούτε με τους απατεώνες που την έστησαν. Απατεώνες είναι, τη δουλειά τους κάνουν, ελπίζω να τιμωρηθούν.

Δεν θα συζητήσω καν για τους πράκτορες που έβαλαν το χεράκι τους. Κι αυτοί δουλειά κάνουν. Απλώς να το έχουμε υπόψη για τα μελλούμενα.

Με ενδιαφέρουν οι άλλοι. Οσοι έσπευσαν να υιοθετήσουν μια αβάσιμη και αναπόδεικτη ιστορία.

Για ποιο λόγο; Για να κατηγορήσουν τη χώρα ή για έναν κακώς εννοούμενο ανθρωπισμό που ζέχνει ή από μανιοκαταθλιπτική πολιτική ορθότητα ή από μικροπολιτική μωροφιλοδοξία.

Διάφοροι πολιτικοί, ακτιβιστές, δημοσιογράφοι, εφημερίδες, αλληλέγγυοι, οργανώσεις, ήταν οι συνεργοί μιας απάτης την οποία ενδεχομένως δεν οργάνωσαν αλλά με μεγάλη ευκολία ενστερνίστηκαν. Και διακίνησαν.

Η ιστορία βρωμούσε από την αρχή. Από τα περίεργα μηνύματα, τη «νησίδα» του Εβρου (λες κι ο Εβρος είναι η Πολυνησία…), τις δακρύβρεκτες περιγραφές, τους «ρεπόρτερ-μεταφραστές».

Ολη η αφήγηση κινήθηκε στα όρια κακόγουστης και κακόβουλης μυθοπλασίας.

Αλλά δεν περίμενα να επιδείξουν νοημοσύνη ή οξυδέρκεια. Αυτά ή τα έχεις ή δεν τα έχεις.

Περίμενα στοιχειωδώς να κρατήσουν αποστάσεις από το παραμύθι, να περιμένουν για να πειστούν ή έστω για να μην εκτεθούν, να υποκριθούν προσχηματικά ότι ακούν όλες τις πλευρές, να ζυγίσουν τα επιχειρήματα και τις πληροφορίες. Να μην καταπιούν αμάσητη τη μούφα.

Την κατάπιαν. Δεν είναι οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» που ξέρουμε. Είναι τα άχρηστα κορόιδα. Διότι ως γνωστόν τα κορόιδα είναι χρήσιμα μόνο σε εκείνους που τα κοροϊδεύουν.

Και τώρα; Τώρα ενώπιον του εξευτελισμού επιλέγουν το θράσος. Είτε κρύβονται, είτε επιμένουν. Δεν έχουν καν το θάρρος της παραδοχής ενός λάθους.

Ξέρετε γιατί; Επειδή δεν ήταν λάθος. Ηταν επιθυμία.

Αρκετοί βουλευτές κι ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ (ευτυχώς όχι όλοι…), οι εφημερίδες τους, διάφορες οργανώσεις επί θεμάτων δικαίου ή δικαιωμάτων, άεργοι ακτιβιστές, ιδεοληπτικοί ακαδημαϊκοί, με μια κατασκευασμένη αγανάκτηση που τους διακατέχει επί παντός και εναντίον των πάντων, δεν είναι απλώς αφελείς άνθρωποι ή εξαπατημένοι.

Υπηρετούν μια δυστοπική αντίληψη της ζωής και του κόσμου τόσο φανατικά ώστε όταν η πραγματικότητα τη διαψεύδει επιζητούν μια άλλη πραγματικότητα μήπως τη δικαιολογήσει.

Και γι’ αυτό είναι εύκολα θύματα κάθε κοροϊδίας που δικαιολογεί ή επιβεβαιώνει τη δυστοπία τους. Δεν χρειάζεται να θυμίσω πόσες μούφες κατάπιαν αμάσητες μόνο την τελευταία δεκαετία.

Η «μικρή Μαρία» δηλαδή τους ήταν χρήσιμη. Κι έτσι δεν κάθισαν να σκεφτούν αν ήταν και αληθινή.