Απορίες

Ο τίτλος της προχθεσινής ομιλίας του Νίκου Δένδια σε κομματική εκδήλωση στην Αμφισσα θα μπορούσε να βγει από μια δική του ατάκα: «Καθαρές κουβέντες». Παρ’ όλα αυτά, μου δημιουργήθηκαν δύο απορίες. Η μία είναι τι εννοούσε ο υπουργός Εξωτερικών όταν, αναφερόμενος στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, είπε: «Αν εμείς δεχόμαστε μέσα από την εισβολή μιας μεγαλύτερης χώρας σε μια μικρότερη χώρα, ανεξάρτητα αν είχε κάποια δίκια, αν έλεγε κάτι σωστό, ανεξάρτητα από όλα αυτά, τη στιγμή που μια μεγάλη χώρα, η οποιαδήποτε χώρα, εισβάλλει σε μια άλλη χώρα, ό,τι δίκιο και να έχει, ό,τι δικαίωμα και να έχει, έχει εξαφανιστεί».

Πέρα από την κάπως μπερδεμένη σύνταξη, τι δίκια είχε η Ρωσία σε σχέση με την Ουκρανία; Τι σωστό έλεγε; Ποιο ακριβώς είναι το δικαίωμά της; Συμφωνεί άραγε ο υπουργός με τον Πούτιν ότι η Ουκρανία δεν είναι, ή δεν θα έπρεπε να είναι, ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος;

Η άλλη απορία μου αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Σύμφωνα με τον Νίκο Δένδια, τα τελευταία τριάμισι χρόνια «κάθε μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη, αυτά που λέγονται σήμερα είναι χειρότερα από αυτά που λέχθηκαν χθες». Αν όμως σήμερα είμαστε χειρότερα από το καλοκαίρι του 2020, όταν η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο είχε ανησυχήσει ακόμη και την Ουάσιγκτον, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός πολέμου. Αυτό με τη σειρά του θα πρέπει να επηρεάζει καθοριστικά και τις αποφάσεις του Πρωθυπουργού για την ημερομηνία των εκλογών. Αφού στην Τουρκία θα διεξαχθούν οριστικά στις 14 Μαΐου, εδώ θα πρέπει να γίνουν προφανώς αργότερα, αφού αν θελήσει ο Ερντογάν να στήσει καμιά προβοκάτσια παραμονή των δικών του εκλογών, η Ελλάδα θα πρέπει να έχει σταθερή κυβέρνηση.

Μόνο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε τις προάλλες στο Νταβός ότι όχι μόνο δεν θα πάμε σε πόλεμο με την Τουρκία, αλλά και ότι μετά τις εκλογές θα βρεθούν τρόποι να μειωθεί η ένταση. Ολες οι πληροφορίες επίσης συγκλίνουν ότι οι πρώτες εκλογές στην Ελλάδα θα γίνουν στις αρχές Απριλίου, άρα στον κρίσιμο μήνα όπου υποτίθεται ότι φοβόμαστε ένα θερμό επεισόδιο η κυβέρνηση θα είναι υπηρεσιακή.

Ποιο αφήγημα λοιπόν από τα δύο ισχύει; Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» ή το «δεν θεωρώ απίθανο να βρούμε λύσεις με τον Ερντογάν»; Η κυβέρνηση έχει δύο γραμμές τόσο για το Ουκρανικό (η μία είναι καθαρά φιλοδυτική, η άλλη κλείνει το μάτι στον Πούτιν) όσο και για τα ελληνοτουρκικά (η μία είναι διαλλακτική, η άλλη σκληρή) ή ακολουθεί τη μέθοδο του καλού και του κακού μπάτσου, λέγοντας στο κάθε ακροατήριο αυτά που θέλει να ακούσει με στόχο τη μέγιστη δυνατή συσπείρωση γύρω από το κόμμα;

Ολα στο παιχνίδι είναι. Και απαντήσεις σίγουρα δεν θα δοθούν στην προεκλογική περίοδο. Για τους ιστορικούς του μέλλοντος τίθενται τα ερωτήματα.