Αποστάσεις

Πολύς λόγος γίνεται για την περιφερειακή ισχύ της Τουρκίας. Για τη διαρκή αναθεωρητική και επικίνδυνη στρατηγική της. Για την ευελιξία της να είναι μέλος του ΝΑΤΟ αλλά και ταραξίας της ΝΑ Μεσογείου. Για την ικανότητα να μιλάει με τις ΗΠΑ, την Ευρώπη και τη Ρωσία. Να αποτελεί πόλο στον ισλαμικό κόσμο και δυνητική υπερδύναμη ακόμη και στην Αφρική. Πολλά εξ αυτών έχουν βάση και επίσης τα βιώνουμε καθημερινά και στην προσπάθεια του Ερντογάν να τα υπενθυμίζει και ενόψει της κάλπης στη χώρα του.

Ομως αθόρυβα μα σταθερά σημειώνεται κι ένα νέο δεδομένο. Το καταγράφουν οι πιο οξυδερκείς παρατηρητές. Και κλιμακώθηκε στην πρόσφατη επίσκεψη Τσαβούσογλου στις ΗΠΑ. Η σταδιακή μετατόπιση της ατλαντικής υπερδύναμης αλλά και μέρους της Δύσης από την Τουρκία προς την Ελλάδα. Οι γεωπολιτικές σχέσεις εξάλλου μεταβάλλονται. Τα άδεια χέρια του τούρκου ΥΠΕΞ από την Αμερική στο θέμα των F-16 είναι ένα μόνον παράδειγμα. Η δυσφορία των συμμάχων για τη στάση της Αγκυρας στο Ουκρανικό είναι το πιο βαθύ. Το ακόμη σοβαρότερο είναι η ανάγνωση του τουρκικού κράτους ως «κράτους-ταραξία» ή και ενός αναδυόμενου ολιγαρχικού καθεστώτος μακριά από τις δυτικές αξίες.

Ολα αυτά σηματοδοτούν μια ευνοϊκή στιγμή για την Ελλάδα. Η τελευταία λόγω και της σταθερής της προσήλωσης στις συμμαχίες της, στη συνεπή στάση της ως μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ αρχίζει να εκταμιεύει τα οφέλη. Τώρα είναι ένα καλό μομέντουμ να αξιοποιήσει τη νέα φάση των σχέσεων Αγκυρας – Δύσης. Να κάνει ακόμη πιο διακριτό τον ρόλο της και να αναβαθμίσει την ισχύ της.