Μερική άγνοια

Βάθος δεξιά

Πόσοι βρίσκονται στον χώρο που προσδιορίζεται ως «δεξιά της ΝΔ»; Ενα κάρο νοματαίοι. Από τον έγκλειστο στις φυλακές, μέχρι τον Βελόπουλο και τη Λατινοπούλου. Τι ποσοστό να συγκεντρώνουν αθροιστικά; Ε, να μη φτάνουν κάπου κοντά στο 7%-8%; Είναι μπακαλίστικος ο υπολογισμός, αλλά αν αθροίσεις τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων σε οδηγούν κάπου εκεί. Βέβαια όλοι αυτοί διαγκωνίζονται, λειτουργούν πλήρως ανταγωνιστικά, καθώς ρίχνουν το καλάμι τους στην ίδια λίμνη. Φανταστείτε, όμως, τι θα μπορούσε να συμβεί με την εμφάνιση μίας χαρισματικής προσωπικότητας με συγκολλητική λαϊκίστικη ουσία. Να βγει ένας τύπος ο οποίος θα πείσει τους επιμέρους αρχηγούς ότι η συνένωση δυνάμεων μπορεί να τους οδηγήσει ψηλά και μακριά. Βέβαια κανένας δεν θα δεχόταν να κάτσει στο ίδιο τραπέζι με τον Κασιδιάρη, αλλά και αυτό δεν θα ήταν απαραίτητο. Θα ρουφούσαν τους οπαδούς με τον αέρα της ενθουσιώδους δυναμικής.

Αυτός ο τύπος δεν υπάρχει, προς το παρόν. Δεν περιλαμβάνεται στις προφητείες του Παΐσιου, ούτε έγινε πρωτοσέλιδο στην «Ελεύθερη Ωρα». Είναι μία κενή θέση που όμως θα πληρώσει πολύ καλά όποιον ή όποια την καταλάβει. Μία ελληνική εκδοχή του Τραμπ, κάτι αντίστοιχο της Λεπέν, ένα αντίγραφο του Ορμπαν ή, καλύτερα, της Μελόνι. Με ατζέντα που θα κλείνει το μάτι στον κοντοκουρεμένο νεαρό ή στον καφενόβιο του χωριού, αλλά κατά βάση θα εκφράζει την ανησυχία για το μέλλον του ελληνισμού, τη δυσφορία για τους μετανάστες και τη δυσανεξία σε όλα αυτά με τις ταυτότητες φύλου. Μη μου πείτε ότι δεν θα έκανε σουξέ κάτι τέτοιο; Το πολιτικό ταμείο του ηγέτη δεν θα προλάβαινε να κόβει εισιτήρια. Και η ΝΔ θα άφηνε για λίγο στην άκρη τους κεντρώους, προσπαθώντας να μαζέψει την κατάσταση στα δεξιά της αν και, εδώ που τα λέμε, σε θέματα αιχμής, όπως το Μεταναστευτικό και η Αμυνα, δίνει πειστικές απαντήσεις προς το συγκεκριμένο ακροατήριο. Ομως επιτρέψτε μου να επιμείνω: μία χαρισματική προσωπικότητα στο βάθος δεξιά θα άλλαζε ριζικά το πολιτικό σκηνικό. Πελατεία υπάρχει. Λείπει εκείνος που θα κάνει τη δουλειά πάνω σε νέες βάσεις.

Οι γύπες

Η μικρή Μαρία που πέθανε από τσίμπημα σκορπιού στον Εβρο ήταν ηρωίδα παραμυθιού, το επιβεβαίωσε και άνθρωπος που βρέθηκε στη νησίδα. Αφού έκαναν μακιγιάζ στο κορίτσι, το φωτογράφισαν ξαπλωμένο στο χώμα και εν συνεχεία η φωτογραφία εστάλη στους «αλληλέγγυους» για τα περαιτέρω. Οχι, κανένας Τσίπρας και κανένα έντυπο δεν πρόκειται να ζητήσουν συγγνώμη. Μπορούν, άλλωστε, να πουν ότι η ιστορία συμβολίζει το δράμα εκατοντάδων άλλων παιδιών που χάνονται προσπαθώντας να κερδίσουν τη ζωή τους. Σωστό. Μόνο που η ιστορία δείχνει και κάτι άλλο. Τη ξεδιάντροπη εργαλειοποίηση του ανθρώπινου δράματος για ψηφοθηρικούς λόγους. Δεν συμπαρίστανται, σπεκουλάρουν. Και είναι σαν να λένε ότι οι γύπες πετούν πάνω από τα ετοιμοθάνατα ζώα εις ένδειξη άδολης αλληλεγγύης.

Στον ίδιο αιώνα

Η Κεραμέως πέρασε από τη Βουλή την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και δεν άνοιξε μύτη. Δεν βγήκε καν κάποιος να δεσμευτεί στα σοβαρά ότι θα καταργήσει το μέτρο. Βέβαια η αξιολόγηση αφορά τους νεοδιοριζόμενους, γεγονός που δεν ανησυχεί όσους βρίσκονται ήδη στην έδρα, μπροστά τα παιδιά. Ωστόσο, όπως και αν το δεις, είναι μία εξέλιξη που πριν από μερικά χρόνια θα έριχνε βενζίνη σε ένα εύφλεκτο πεδίο. Θυμίζω ότι ήδη λειτουργεί η αξιολόγηση των σχολείων και η ελληνική PISA που καταγράφει το επίπεδο των μαθητών. Τι συνέβη και έπεσαν τόσα ταμπού σαν κομμάτια από ντόμινο; Δύο πράγματα. Πρώτον η ηγεσία του υπουργείου έδειξε να μην έχει πρόβλημα να πάει με το κεφάλι προς τον τοίχο. Και δεύτερον, κάτι αλλάζει στη νοοτροπία των εκπαιδευτικών. Αρκετοί κατεβαίνουν από τη χρονομηχανή και μένουν κοντά μας, στον ίδιο αιώνα.