ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Η παράταση της κράτησης της Εύας Καϊλή σε φυλακές του Βελγίου αποτελεί πραγματική πρόκληση για το ευρωπαϊκό σύστημα δικαίου, καθώς όλο αυτό πλέον παίρνει τη μορφή  ακραίας εκδικητικής συμπεριφοράς εκ μέρους των Αρχών. Αν δε έχουν κόκκο αληθείας τα όσα μεταφέρουν οι συνήγοροί της, μιλάμε για στάση που απαντάται σε απολυταρχικά καθεστώτα της υποσαχάριας Αφρικής ή της Λατινικής Αμερικής.

Διότι πλέον, δεν έχουμε το άθλιο και έξω από κάθε λογική γεγονός της στέρησης ενός μωρού από τη φυσική του μητέρα. Εχουμε τον προφανή καταναγκασμό μιας κρατουμένης να εκβιαστεί μέσω της στέρησης του παιδιού της, προκειμένου να υποκύψει στη μοναδικότητα της «αλήθειας» που διαμορφώνουν οι ανακριτικές αρχές του Βελγίου.

Είναι προφανές ότι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί. Και εδώ πλέον, αρχίζουν οι ευθύνες του ελληνικού κράτους: πώς ανέχεται αυτή τη συμπεριφορά σε βάρος ενός εκπροσώπου του στο Ευρωκοινοβούλιο; Αν η Καϊλή είναι ένοχη των κατηγοριών που της προσάπτονται, αυτό δεν θα το κρίνουν ούτε οι αστυνομικές ούτε οι ανακριτικές αρχές του Βελγίου, αλλά η Δικαιοσύνη. Η Καϊλή υφίσταται ταπεινωτικές συνθήκες κράτησης, χωρίς καν να έχει καταδικαστεί. Η χώρα, δεν θα έπρεπε να παρέμβει ώστε τουλάχιστον να μπορεί να φροντίζει το παιδί της; Πώς ανέχεται αυτή την ντροπιαστική, και απολύτως απάνθρωπη συμπεριφορά σε βάρος ενός έλληνα πολίτη;