Η ώρα

Aς κρατήσουμε αυτά τα λόγια, δεν τα ακούμε συχνά: «Ξέρω ότι θα γίνει πολλή συζήτηση μετά την απόφαση αυτή για το ποιος ήταν ο λεγόμενος πραγματικός λόγος. Η μόνη ενδιαφέρουσα γωνία που θα βρείτε είναι πως αφού βρέθηκα για έξι χρόνια αντιμέτωπη με μεγάλες προκλήσεις, διαπίστωσα πως είμαι άνθρωπος. Οι πολιτικοί είναι άνθρωποι. Δίνουμε όλα όσα μπορούμε, για όσο διάστημα μπορούμε, κι ύστερα έρχεται η ώρα. Για μένα, ήρθε η ώρα».

Η συζήτηση για την ανάγκη να αυξηθεί ο αριθμός των γυναικών που αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα είχε κάπως ξεθυμάνει τελευταία. Φταίει η Ανγκελα Μέρκελ, που καταδίκασε την Ευρώπη σε μια καταστροφική ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία. Φταίνε η Τζόρτζια Μελόνι και η Μαρίν Λεπέν, που υπενθυμίζουν ότι η γυναικεία φύση δεν ταυτίζεται με το ανοιχτό μυαλό. Φταίει κι η Εύα Καϊλή, που είχε μια ομολογουμένως ιδιαίτερη σχέση με το χρήμα. Μήπως λοιπόν η εξουσία δεν είναι θέμα φύλου, δεν είναι θέμα ηλικίας, αλλά είναι θέμα εντιμότητας, ικανότητας και αποφασιστικότητας;

Και ναι και όχι. Μια γυναίκα σε μια υψηλή θέση δεν είναι κατ’ ανάγκη πιο ευαίσθητη ή πιο διορατική από έναν άνδρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει και ιδιαιτερότητες που πηγάζουν από το φύλο της. Η φινλανδή πρωθυπουργός Σάνα Μάριν δεν θα δεχόταν τόσες επιθέσεις για τους χορούς της αν δεν ήταν γυναίκα. Η απερχόμενη πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας Τζασίντα Αρντερν ίσως να άντεχε περισσότερο την πίεση και την τοξικότητα της πολιτικής αν δεν την έβλεπε διαρκώς ως εμπόδιο στην ανατροφή του παιδιού της. Οπως λέει η Αν-Μαρί Μπρέιντι, καθηγήτρια πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του Καντέρμπερι, οι γυναίκες μπορεί να έχουν απελευθερωθεί, οι πατριαρχικοί θεσμοί όμως δεν έχουν εξελιχθεί αρκετά ώστε να υποστηρίζουν την οικογενειακή ζωή.

Η «Αγία Τζασίντα» ξεχώρισε τόσο ως ηγέτις (όταν αντέδρασε με βαθιά ενσυναίσθηση στην τρομοκρατική επίθεση του 2019 στο Κράιστσερτς) όσο και ως γυναίκα (όταν πήρε το ηλικίας τριών μηνών μωρό της στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών). Ηξερε όμως από την αρχή ότι θα κρινόταν ως πολιτικός. Οι αντίπαλοί της λοιπόν, αλλά και πολλοί ψηφοφόροι, της καταλογίζουν ότι δεν εκπλήρωσε τις υποσχέσεις της για τη μείωση των τιμών της στέγης, την καταπολέμηση της παιδικής φτώχειας και τον περιορισμό των εκπομπών άνθρακα. Στο παθητικό της είναι επίσης οι σκηνές βίας που προκάλεσαν την περασμένη άνοιξη έξω από το Κοινοβούλιο οι συγκρούσεις της αστυνομίας με αντιεμβολιαστές.

Ποιος είναι λοιπόν ο «πραγματικός» λόγος της παραίτησής της; Η επαναξιολόγηση των προτεραιοτήτων της; Η ευθραυστότητά της; H συνειδητοποίηση ότι δεν φτάνει «να είσαι δυνατός και ευγενικός», όπως ήταν το σύνθημά της, για να νικάς; Δεν έχει εν τέλει τόση σημασία. Αυτό που μετράει, και για το οποίο της αξίζει η ευγνωμοσύνη μας, είναι ότι ενσάρκωσε το ανθρώπινο πρόσωπο της πολιτικής.