Να μένεις άγαλμα {CR}

Με αφορμή τα Γλυπτά θυμάμαι στο πανεπιστήμιο τις γνωστές οργανώσεις που, όταν ο Ανδρόνικος έψαχνε τους Μακεδονικούς τάφους στη Βεργίνα και στο Δίον, διαδήλωναν κι έβγαζαν οργισμένες ανακοινώσεις που έλεγαν «εδώ ο κόσμος πεινάει κι ο Ανδρόνικος ξοδεύει λεφτά για να κάνει ανασκαφές;». Βέβαια στην Ελλάδα πάντα πεινάει ο κόσμος, μια ζωή πεινούν οι Ελληνες, ακόμα και την εποχή της μεγάλης ευμάρειας με τα ευρωπαϊκά πακέτα και λεφτά, τότε που τα σκυλάδικα βογκούσαν απ’ το πολύ χρήμα, ο Κουφοντίνας σκότωνε διότι «πεινούσε ο κόσμος». Μιλάμε για πολλή πείνα – έχουμε πάθει όλοι αδενοπάθεια. Τώρα λένε τα ίδια σε παραλλαγή: Δεν υπάρχουνε ασπιρίνες στην αγορά κι εμείς αγοράζουμε πολεμικά αεροπλάνα Rafale; Δεν έχουμε ποδήλατο κι αγοράζουμε μαϊντανό – ή, το αντίστροφο. Εδώ λιμοκτονεί ο κόσμος κι εμείς ασχολούμαστε με τον Παρθενώνα – θα υπάρξουν ίσως και εκείνοι που θα βρούνε άλλη παραλλαγή, όπως για παράδειγμα το ερώτημα μήπως οι Καρυάτιδες ήταν ΛΟΑΤΚΙ κι εμείς τις βαφτίσαμε στρέιτ με το ζόρι; Να κάτι που δύσκολα απαντιέται. Και η Νίκη της Σαμοθράκης; Τι γούστα να είχε; Μήπως ήταν ο Νίκος της Σαμοθράκης; Ουδείς γνωρίζει διότι το άγαλμα είναι ακέφαλο, και αν υπήρχε κεφάλι μπορεί να είχε γενειάδα, όπως η Κοντσίτα.

Είναι τα επόμενα πιθανά, τραγικά ερωτήματα, αφού πρώτα ο Ομηρος αποδείχθηκε σεξιστής, άσχετα από το πόσο ο Αχιλλεύς αγαπούσε τον Πάτροκλο. Και τώρα, μετά από χρόνια διεκδίκησης, τώρα που ίσως ετοιμάζονται οι Εγγλέζοι να βρούνε μια φόρμουλα για να μας δώσουνε πίσω τα Γλυπτά, η κυρία Σία κοιτάζει τα Γλυπτά στα δόντια. Μήπως χρειάζονται πρώτα κανένα σφράγισμα; Κανένα εμφύτευμα; Κάτι θα θέλουν πρώτα, αρκεί να μην έρθουν πίσω πριν απ’ τις εκλογές. Αυτό είναι το θέμα. Αλλά, απ’ την άλλη, και τι τους νοιάζουνε τα Γλυπτά αφού δεν πιστεύουνε στη συνέχεια του Ελληνισμού, κι υπάρχει η περίπτωση ακόμα κι αν έβρισκαν τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου να τον παράχωναν πιο βαθιά, να τον απέκρυπταν, «για να μην αυξηθεί ο εθνικισμός»… Κάποιοι, δε, δικοί τους ίσως να δήλωναν επίσημα πως δεν είναι ο τάφος του Αλεξάνδρου, αλλά του Ιμπραήμ. (Αιγύπτιος γαρ, Μισιρλού.)

Δεν είναι καθόλου απίθανο αν σκεφτείς πώς έχουνε κάνει διακόσιες μηνύσεις για να μην προχωρήσει το μετρό Θεσσαλονίκης. Αφού πρώτα, επί τέσσερα χρόνια πάσκισαν επιμελώς και σιωπηρώς να «ξαναθάψουν» τον τύμβο του Καστά, μετά προέκυψε αιφνίδια ευαισθησία με τα ευρήματα του μετρό. Κατόπιν βεβαίως ενοχλήθηκαν που κάποιοι ξένοι και ο Πάπας μάς επέστρεψαν ορισμένα σημαντικά αρχαία αντικείμενα – τώρα, πάλι, δεν θέλουν να μας δώσουνε πίσω οι Εγγλέζοι εκείνα που περιάδραξε ο Ελγιν. Αγνωστο αν όλα αυτά είναι μέρος του αγώνα για τον σοσιαλισμό – ακατανόητο. Διότι, απ’ την άλλη, αφού πεινάμε τόσο πολύ ως λαός, όπως λένε, τι μας νοιάζουνε οι Καρυάτιδες; Τι ταξικό καημό μπορεί να έχει η εργατική τάξη με τις αντιδραστικές Καρυάτιδες;

Διότι αν έρθουνε με όποιον τρόπο πίσω τα κλεμμένα, το μόνο που θα κάνουνε θα είναι να ενισχύσουν το εθνικό αίσθημα και την περηφάνια της συνέχειας, κι αυτό δεν είναι κάτι που βοηθάει στο να φτιαχτούν ανιστορικοί και διεθνιστές εργατικοί προλετάριοι αφοσιωμένοι στον ταξικό αγώνα – άρα: χωρίς σεξ, κέρατα; Εδώ πεινάει ο κόσμος, δεν έχει Panadol κι εμείς ασχολούμαστε με τα Γλυπτά κι αγοράζουμε Rafale;

Ωστόσο είναι γνωστό πως όταν σου χαρίζουν γάιδαρο, δεν τον κοιτάς στα δόντια, πόσο μάλλον τα σπαράγματα του Παρθενώνα. Αλλά άμα θέλουν να βρουν κάτι πάντα βρίσκουν και κατά περίπτωση: μια είναι υπέρ των αρχαίων, μια κατά, μια ναι μεν αλλά – θυμάμαι πόσο εξεγέρθηκαν όταν ο κ. Σαμαράς, ως πρωθυπουργός, επισκέφθηκε τον τύμβο του Καστά – έκαναν όπως οι Τούρκοι όταν ο κ. Χαρδαλιάς πήγε στην Ψέριμο. Δηλαδή ο Τσίπρας δικαιούται να πάει στη Βραζιλία για τον Λούλα, αλλά ο πρωθυπουργός της χώρας δεν είχε το θεσμικό δικαίωμα να επισκεφθεί μια τέτοια παγκόσμιας σημασίας αποκάλυψη στην Αμφίπολη;

Σκέψου τι έχει να γίνει αν αιφνιδίως και παρά προσδοκίαν αποφασίσει ο Μακρόν να μας επιστρέψει από το Λούβρο τη Νίκη (ή τον Νίκο) της Σαμοθράκης. Θα δούμε κανονική ντόπια εξέγερση, με τη λογική ότι το άγαλμα είναι μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς και δεν ανήκει πια στη Σαμοθράκη – ή, με τον ισχυρισμό πως η Νίκη είναι εντελώς ασήμαντη εφόσον δεν βοηθάει στο καλάθι της νοικοκυράς, στην αγορά Depon και έρχεται να δράσει αποπροσανατολιστικά από τα μεγάλα προβλήματα της εργατικής και της μεσαίας τάξης, να θολώσει την ατζέντα και τις προτεραιότητες της παγκόσμιας επανάστασης.

Είναι κάπως γραφικά όλα αυτά, σε σημείο που σκέφτομαι μήπως πρέπει να πάω να φάω μια μπουγάτσα. Και, παρεμπιπτόντως: τι γίνεται με το άγαλμα του Χο Τσι Μινχ, που ήτανε να στήσουμε στη Σκύδρα, όπου υπηρέτησε ο άνδρας κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ως στρατιώτης των αποικιοκρατών; (Δυστυχώς δεν ήρθε τότε στα μέρη μας και ο στρατηγός Γκιάπ, να του κάναμε κι αυτού μια προτομή.) Διότι είναι βέβαιο πως ένα άγαλμα του Χο Τσι Μινχ στην περιοχή θα βοηθούσε και στην ετήσια συγκομιδή του γιαρμά, για την οποία, κάθε χρόνο, υπάρχει έλλειψη εργατών, δεν βρίσκονται εργάτες, παρά τη μεγάλη πείνα.