Το χρήμα {LF}στην πολιτική

Οι δίκες του Νίκου Παππά και των Παπαγγελόπουλου – Τουλουπάκη, όπως επίσης η δίκη για το Μάτι, έχουν τεράστιο ενδιαφέρον, και πολιτικό. Προσωπικώς, αν είχα χρόνο, θα είχα κάνει ό,τι ο γάλλος συγγραφέας Εμμανουέλ Καρέρ, ο οποίος παρακολούθησε στο ακροατήριο τη δίκη για το Μπατακλάν κάνοντας, στη συνέχεια, την προσωπική του περιγραφή της για ένα βιβλίο του. Δυστυχώς, δεν έχω την πολυτέλεια του προσωπικού χρόνου, οπότε παρακολουθώ σταχυολογώντας τα ενδιαφέροντα σημεία από τα ρεπορτάζ των έμπειρων δικαστικών συντακτών (και ιδίως της Μίνας Μουστάκα, στα «ΝΕΑ»). Εκεί διαπίστωσα, π.χ., ότι στη δίκη για το Μάτι ακούγονται ανατριχιαστικά πράγματα που τονίζουν το τραγικό έλλειμμα των Αρχών – αν τα συνδυάσει κανείς με όσα έγιναν από τον τότε πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του, εκείνο το βράδυ και κατόπιν, βγάζει ατράνταχτα συμπεράσματα για τη φύση της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και εξηγεί γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να κεφαλαιοποιήσει την εύλογη κυβερνητική φθορά. Εκεί διαπίστωσα ακόμα την αυστηρότητα της έδρας προς τους μάρτυρες κατηγορίας – διαβάζοντας διαλόγους, προς στιγμήν νόμισα ότι αυτοί ήταν οι κατηγορούμενοι.

Από τα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών, εντυπωσιάστηκα με την κατάθεση της γραμματέως του Χρήστου Καλογρίτσα, σύμφωνα με την οποία από το γραφείο του παραλίγο καναλάρχη του ΣΥΡΙΖΑ έφευγαν βαλίτσες με χρήματα και με προορισμό το κόμμα.  Είμαι βέβαιος ότι το δικαστήριο θα διερευνήσει σε βάθος αυτή την καταγγελία. Αφενός επειδή οι βαλίτσες έφευγαν από το γραφείο κάποιου που ζήταγε δανεικά για να επενδύσει στο κανάλι, άρα το περιεχόμενό τους δεν μπορεί να βγήκε απ’ τα συρτάρια του. Αφετέρου, επειδή στη σημερινή εποχή το χρήμα αλλάζει χέρια μέσω των τραπεζών, με ηλεκτρονική μορφή. Και επίσης, σε όποια μορφή κι αν μεταφέρεται το χρήμα στα κόμματα, υπάρχει υποχρέωση να δηλώνεται έναντι του νόμου αλλά και έναντι των πολιτών που απαιτούν διαφάνεια. Αν χρήμα που εισρέει στα κομματικά ταμεία, μάλιστα με βαλίτσες, είναι αδήλωτο, σημαίνει ότι είναι μαύρο χρήμα. Και τότε πρέπει να γίνει μια άλλη συζήτηση. Και να τεθεί μια αμείλικτη ερώτηση:

Ποιοι είναι αυτοί που δίνουν σε ένα κόμμα μαύρο, αδήλωτο χρήμα και τι προσδοκούν από την εξουσία αυτού του κόμματος;

Είναι αλήθεια ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα κόμμα που τα πάει καλά με τη διαφάνεια. Ούτε ο αρχηγός του τα πάει καλά με τη διαφάνεια – όλοι τον θυμόμαστε στο γνωστό κότερο με το πούρο, να ατενίζει το απέραντο γαλάζιο. Αν δεν είχε υπάρξει κάποιος που τον φωτογράφισε δεν θα μαθαίναμε ποτέ τίποτα επ’ αυτού. Διότι, προφανώς, το ζήτημα δεν ήταν αν είχε δικαίωμα «να ξεσκάσει», όπως έλεγαν διάφοροι εκείνες τις μέρες. Το ζήτημα ήταν, και παραμένει, για ποιο λόγο του έκαναν αυτό το ακριβούτσικο δωράκι των συγκεκριμένων διακοπών και με τι αντάλλαγμα.

Τότε απάντηση δεν πήραμε. Αλλά είναι χρυσή ευκαιρία να πάρουμε τώρα. Να μάθουμε τι είδους χρήμα ήταν στις βαλίτσες, από ποιον, πού πήγε και έναντι ποίου ανταλλάγματος. Ελπίζω ότι το θέμα δεν θα θαφτεί κάτω από την επουσιώδη επικαιρότητα και τους θορύβους της.

Κι αν φτάσουμε, κάποια στιγμή, σε δίκη για μαύρο χρήμα στην πολιτική, ελπίζω να έχω τότε λίγο περισσότερο χρόνο για να είμαι καθημερινά στο ακροατήριο.