Αν είχαμε ακόμα βασιλιά{CR}

Στέκεται σε στάση προσοχής, όπως κάθε πρωί, µπροστά στο περίπτερο, εκεί που τα πρωτοσέλιδα απλώνονται σαν µπουγάδα από τα µανταλάκια. Και η µατιά του εκλάπη από µια µεγάλη, σχεδόν ολοσέλιδη, φωτογραφία του Κωνσταντίνου σε ακροδεξιό φύλλο. Είναι η ίδια φωτογραφία που θυµάται από παιδί στο καφενείο, όταν ακολουθούσε τον πατέρα του ως παραστάτης στα τουρνουά τάβλι της γειτονιάς. Σε κάποιο συρτάρι φυλάει, λεπτό και κιτρινισµένο πλέον, το πιστοποιητικό της γέννησής του µε το εθνόσηµο κάτω από το «Βασίλειον της Ελλάδος». Οπως και όλοι οι συνοµήλικοί του, όσοι δηλαδή γεννήθηκαν κάπου στα µέσα της δεκαετίας του ’60, έτσι και ο άνθρωπός µας είδε το πρώτο φως ως υπήκοος του Κωνσταντίνου. Είχε συµµαθήτριες µε το όνοµα Φρειδερίκη. Και θυµάται τη γιαγιά του µε τη φωτογραφία του βασιλιά δίπλα στα στέφανα, στο εικονοστάσι. Ωστόσο ο ίδιος στέκεται απόλυτα αδιάφορος µπροστά στο γεγονός. Αν τον ρωτούσες πριν από µία εβδοµάδα, δεν θα ήταν σίγουρος ότι ο Κωνσταντίνος ευρίσκετο εν ζωή. Δεν θεωρεί λανθασµένη την απόφαση της κυβέρνησης να µην του αναγνωρίσει τιµές, αλλά θα θεωρούσε και σωστή την απόφαση για το αντίθετο. Είναι σαν να του έχουν βάλει στο τραπέζι ένα πιάτο που δεν θα δοκίµαζε ποτέ.

Περπατώντας προς το σουπερμάρκετ, αρχίζει και κάνει χαοτικές σκέψεις. Τι θα συνέβαινε, ας πούμε, αν ο Κωνσταντίνος δεν είχε τη μετωπική σύγκρουση με τον Γεώργιο Παπανδρέου; Αν το παλάτι και ο Παπανδρέου έκαναν από ένα βήμα πίσω ή, τέλος πάντων, ο Κωνσταντίνος κοιτούσε το δάσος και άφηνε το δέντρο. Τώρα μπορεί να είχαμε, στα αλήθεια, εθνικό πένθος. Διότι αν εξασφαλίζετο η ομαλότητα στον πολιτικό βίο, τα τρωκτικά της χούντας μπορεί και να μην έβγαιναν από τις τρύπες τους. Και αν δεν υπήρχε χούντα, δεν θα είχαμε ούτε Μεταπολίτευση. Ασε που αν ανέβαινε τα σκαλιά της Μητρόπολης με την Αλίκη, επισημοποιώντας το ειδύλλιο, θα ήταν οι εθνικοί μας darling. Τέλος πάντων, εδώ πάνω μπορείς να γράψεις ολόκληρο σενάριο φτιαγμένο από υποθέσεις. Ισως αν ο Παύλος ζούσε περισσότερο και η Φρειδερίκη λιγότερο, όλα να είχαν κυλήσει διαφορετικά. Για αυτό και ο άνθρωπός μας φαντάζεται πώς θα ήταν σήμερα η χώρα αν το Προεδρικό Μέγαρο λειτουργούσε ακόμα ως ανάκτορο.

Ελάτε, ελάτε, αφήστε στην άκρη τα πολιτειακά, τα συνταγµατικά και τα πολιτικά. Φανταστείτε µόνο πώς θα ήταν τα πράγµατα, αισθητικά, αν στην Ηρώδου Αττικού ήταν ο Κωνσταντίνος ή στα ύστερα ο Παύλος. Θα είχαµε, άραγε, µια βαλκανική και ολίγον έξω καρδιά µοναρχία; Θα ήταν µια παρωδία όσων βλέπουµε στο «Crown» ή ένα ενυδρείο µε πολύχρωµα εξωτικά ψάρια στην καρδιά του Βασιλικού Κήπου; Μα θα υπήρχε ο Δούκας της Σπάρτης, τίτλος που αποδίδεται στον διάδοχο του θρόνου. Μπορεί και Πρίγκιπας της Αµαλιάδας, γιατί όχι; Ο Κόµης του Λαγκαδά. Αυλικοί, κυρίες των τιµών και προσωπικοί φίλοι του στέµµατος. Ο Ζάχος Χατζηφωτίου δεν θα πέθαινε ποτέ. Ο Χρήστος Ζαµπούνης θα ήταν chief of staff. (Μεταξύ µας, ο βασιλιάς θα έκλαιγε στον ώµο του.) Και από γελωτοποιούς άλλο τίποτα, πλούσιο το απόθεµα! Βασιλική άµαξα µε άλογα που µπορεί να έκαναν και κανένα µεροκάµατο στον ιππόδροµο καθώς πολλοί εστεµµένοι είναι και «αλογοµούρηδες». Επίσηµες δεξιώσεις µε µαύρα κοστούµια, ίσως και φράκο, φορέµατα ραµµένα για την περίσταση και όχι αυτό το αισθητικό ολοκαύτωµα του Προεδρικού Μεγάρου που εµφανίζεται η πάσα µία µε τα Zara της – αν είναι δυνατόν. Τώρα γίνεται κανένα επίσηµο δείπνο στο Προεδρικό και οι σερβιτόροι είναι πιο καλοντυµένοι από αρκετούς προσκεκληµένους, ειδικά αν παρίστανται συριζαίοι. Θα τρώγανε και κανένα ελάφι, καµιά πάπια, θηράµατα από την καραµπίνα του ίδιου του βασιλιά, όχι αυτές τις σφυρίδες από το ιχθυοτροφείο που κρύβουν στο υπόγειο του Μεγάρου. Σε καθεστώς βασιλευοµένης δηµοκρατίας θα ήµασταν γεµάτοι Αβραµόπουλους. Θα έβλεπες τον Μητσοτάκη να υποκλίνεται και ταυτοχρόνως να κοκκινίζει από θυµό γιατί, φυσικά, θα πίστευε ότι ο βασιλιάς έπρεπε να υποκλιθεί σε αυτόν. Και τον Τσίπρα µε γραβάτα. Ο Βαρουφάκης και ο Κουτσούµπας το πολύ να έφταναν µέχρι τον τσολιά της εισόδου. Η σηµαία θα έφερε στέµµα. Και ο βασιλικός θυρεός µε τους Ηρακλείς του στέµµατος θα ήταν παντού. Ισχύς του η αγάπη του λαού. Και αυτή η ισχύς θα κοστολογούνταν κάθε µήνα µε τιµές µεγαβατώρας.