Τι πρότεινε {LF}η εισαγγελέας {LF}για τους βιασμούς

Με τα πιο μελανά χρώματα σκιαγράφησε το πορτρέτο του Πέτρου Φιλιππίδη στον επίλογο της αγόρευσής της η εισαγγελέας της έδρας του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας Στέλλα Στόγια, η οποία αφού στάθμισε όλα τα αποδεικτικά στοιχεία και τα υπερασπιστικά επιχειρήματα του κατηγορούμενου, εισηγήθηκε προς τους δικαστές και τους ενόρκους να τον κηρύξουν ένοχο για τις δύο απόπειρες βιασμού και αθώο για το κακούργημα του βιασμού κατ εξακολούθηση σε βάρος της πρώτης από τις τρεις γυναίκες ηθοποιούς, οι οποίες κατήγγειλαν την αξιόποινη συμπεριφορά σε βάρος τους.

Η εισαγγελική λειτουργός βήμα – βήμα, αφού φώτισε το σκηνικό της κάθε καταγγελίας, με «όπλο» τα στοιχεία της δικογραφίας, απέρριψε το υπερασπιστικό αφήγημα περί οργανωμένου σχεδίου που έφερε τον ηθοποιό στο εδώλιο και παραδεχόμενη πως τα εγκλήματα σεξουαλικής κακοποίησης είναι από τα πλέον δυσαπόδεικτα τράβηξε μία «κόκκινη γραμμή» λέγοντας πως κανένας δεν μπορεί να υποδείξει στο θύμα πότε είναι ο κατάλληλος χρόνος για να μιλήσει και να καταγγείλει όσα έζησε.

nΗ εισαγγελέας αφού πρότεινε την κατά την κρίση της ενοχή ή μη του κατηγορούμενου, ο οποίος επί μήνες κάθεται απέναντί της στο εδώλιο, λίγο πριν πέσουν οι «τίτλοι τέλους» αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του ηθοποιού, αλλά και στις καταγγέλλουσες που βρήκαν τη δύναμη να διανύσουν την τεράστια απόσταση από τη σιωπή στη μαρτυρία όταν ένιωσαν δυνατές και αφού είχαν προηγηθεί οι αποκαλύψεις από την ολυμπιονίκη Σοφία Μπεκατώρου.

«Η υπεράσπιση αναφέρθηκε πολλές φορές σε έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων. Ρωτήθηκαν οι καταγγέλλουσες όλες γιατί δεν κράτησαν μηνύματα. Γιατί κατά τον χρόνο τέλεσης των πράξεων καμία δεν είχε αποφασίσει να το καταγγείλει. Ηθελαν να θάψουν το γεγονός και δεν ήθελαν να τα θυμούνται όλα αυτά», τόνισε η κ. Στόγια και αμέσως μετά έστρεψε τον προβολέα στο πρόσωπο του κατηγορούμενου λέγοντας χαρακτηριστικά: «Δεν έχουμε να κάνουμε με δράστη που δεν γνωρίζει τα θύματά του, αλλά με ένα δράστη που επιλέγει τις γυναίκες από τον επαγγελματικό του χώρο καταχρώμενος τη θέση του, βιώνοντας συναισθήματα εξουσίας και υπεροψίας. Οταν κάποιος του έλεγε όχι, γινόταν κακομαθημένο παιδί. Είχε το σύνδρομο εξουσιαστή, ήταν ο απόλυτος άρχων του θεάτρου ο αυτοκράτορας Φιλιππίδης, όπως τον χαρακτήρισε ο Σπύρος Μπιμπίλας. Νόμιζε ότι μπορεί να είχε όποια ήθελε. Δεν μπορούσε να ακούσει το όχι, δεν το εκλάμβανε καν. Ο κατηγορούμενος ακόμα και το όχι το μετέφερε στο μυαλό του ως συγκαλυμμένο ναι. Η ζωή για τον κατηγορούμενο ήταν φωτογραφίες, ναρκισσισμός και παντοδυναμία».

Και λίγο πριν το δικαστήριο διακόψει για την επόμενη συνεδρίαση που θα συνεχιστεί με αγορεύσεις των συνηγόρων προς υποστήριξη της κατηγορίας είπε απευθυνόμενη κυρίως προς τους ενόρκους: «Με την απόφασή σας δεν θα κάνετε κοινωνική πολιτική, με την απόφασή σας δεν θα κρίνετε την ηθική, τον χαρακτήρα και την εν γένει συμπεριφορά του κατηγορούμενου, θα κρίνετε μόνο αν τέλεσε τις συγκεκριμένες αξιόποινες πράξεις» καλώντας τους να τον κρίνουν «απερίσπαστοι και κωφοί σε άλλες παραμέτρους με γνώμονα τη μία και μοναδική αλήθεια, όπως αυτή αποτυπωθεί τελικά με την ανακοίνωση της ετυμηγορίας τους».