Ο λευκός γάμος ΑΕΚ – Αλμέιδα

Στην εποχή της γραφομηχανής και των τηλεγραφημάτων, του ξένου Τύπου και των ανταγωνιστικών εφημερίδων ένα σημαντικό εργαλείο της δουλειάς των δημοσιογράφων ήταν το ψαλίδι. Με βοηθό το συγκεκριμένο όργανο δημιουργούσαν το αρχείο τους, κρατούσαν τα δημοσιευμένα τους κείμενα ή κομμάτια που τους ενδιέφεραν.

Σήμερα οι δημοσιογράφοι δεν διαβάζουν ούτε τα δικά τους κείμενα, ενώ το Διαδίκτυο είναι ο νέος ψαλιδοχέρης.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να προτείνει η στήλη σε όλους όσους «ανέλυσαν» τη συμφωνία της ΑΕΚ με τον Ματίας Αλμέιδα να φυλάξουν τα δημοσιεύματά τους σε κάποιο φάκελο. Θα τα βρουν στο δευτερόλεπτο όταν θα μας αποχαιρετά ο Αργεντινός και θα αναζητούν τους λόγους του διαζυγίου. Θα τα διαβάζουν και θα απορούν με όσα έγραφαν.

Το μέγεθος της αφέλειας που με την οποία υποδέχτηκε ο κόσμος την πρωτοβουλία του Δημήτρη Μελισσανίδη είναι εντυπωσιακός και ακόμα περισσότερο η σύγκριση που έκανε με τον Ντούσαν Μπάγεβιτς.

Αυτή τη στιγμή ούτε στο τελευταίο χωριό του Αμαζονίου δεν υπάρχει ομάδα που να έχει δεσμευτεί με προπονητή μέχρι το 2028. Η συμφωνία μοιάζει με ανέκδοτο γιατί και οι δύο πλευρές γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν πρόκειται να τηρηθεί. Πότε θα συνέβαινε αυτό; Αν η ΑΕΚ ήταν η κορυφαία ομάδα στον κόσμο και οι επιτυχίες του Αλμέιδα συγκρίνονταν με αυτές του Αλεξ Φέργκιουσον.

Οι φιλοδοξίες του Αργεντινού δεν περιορίζονται στον Δικέφαλο. Η ΑΕΚ αποτελεί σκαλί για την καριέρα του για να διεκδικήσει πλουσιότερο συμβόλαιο σε μια καλύτερη ομάδα που αγωνίζεται σε δημοφιλέστερο πρωτάθλημα. Τόσο απλά. Η νέα συμφωνία που υπέγραψαν Αλμέιδα και ΑΕΚ είναι λευκός γάμος. Εγινε για να εξυπηρετήσει και τις δύο πλευρές στην τρέχουσα συγκυρία. Πρόκειται για μία ψυχολογική ένεση τώρα που έχει ανάψει η μάχη για τον τίτλο και ένα μήνυμα συσπείρωσης στην ενωσίτικη οικογένεια.

Η ΑΕΚ ποντάρει επίσης πολλά σε κάποια πρόταση για τον Αλμέιδα για να διεκδικήσει ένα καλό ποσό για την αποδέσμευσή του. Πρόκειται για μια πολύ καλή επιχειρηματική πρωτοβουλία, αλλά μέχρι εκεί. Τα υπόλοιπα για αλληλοεκτιμήσεις, σεβασμό, αγάπες και λουλούδια ανήκουν στο ελληνικό σινεμά της δεκαετίας του 1960.