«Οταν δεν αναπνέεις, δεν μπορείς να χαρείς τίποτα»

Λίγο πριν φύγει το 2022, έκανε ένα ταξίδι αναψυχής στην Μπρατισλάβα. Η τελευταία φορά που η Λένα Πολυχρόνη περπατούσε στους δρόμους της σλοβακικής πρωτεύουσας ήταν τον Μάιο του 2018. Οι συνθήκες, όμως, τότε ήταν πολύ διαφορετικές, αφού εκείνη την περίοδο πάλευε να κρατήσει το μόσχευμά της, να επανέλθει η ανάσα της και βρισκόταν εν μέσω θεραπειών και εν αναμονή αποτελεσμάτων.

Δεν ήταν, άλλωστε, η πρώτη φορά που έδινε μάχη να αναπνέει φυσιολογικά. Οταν ακόμη ήταν βρέφος, διαγνώσθηκε με κυστική ίνωση. Οι νοσηλείες για αρκετές, μάλιστα, ημέρες ήταν μέρος της καθημερινότητάς της, με τις φιάλες οξυγόνου και τα καλώδια στο σπίτι της στον Βόλο να είναι κάτι συνηθισμένο. Στα 14 της χρόνια, όμως, η μεταμόσχευση πνευμόνων ήταν πλέον επιτακτική. Μπήκε σε λίστα αναμονής το 2014 και για δυόμισι χρόνια περίμενε να βρεθεί το σωτήριο μόσχευμα. Τους επόμενους μήνες η απογοήτευση ήταν μεγάλη καθώς βρέθηκαν μοσχεύματα αλλά ήταν άκυρα. Τελικά, η επέμβαση έγινε σε νοσοκομείο της Αυστρίας το 2016, όταν είχε μόλις συμπληρώσει τα 18.

«Ωστόσο, δύο χρόνια μετά, οι εξετάσεις έδειξαν απότομη πτώση της αναπνευστικής λειτουργίας – από 90% που ήταν είχε πέσει στο 35% – και άμεσα ξεκίνησε η θεραπεία για να μη γίνει απόρριψη του μοσχεύματος. Δέκα ημέρες μετά, όχι μόνο δεν απορρίφθηκε το μόσχευμα, αλλά καταφέραμε να αναστρέψουμε τη ζημιά. Αν με ρωτάτε, νιώθω ότι οι πνεύμονές μου είναι το πιο δικό μου κομμάτι, το σώμα αυτό όμως πολλές φορές δεν το γνωρίζει», εξηγεί στα «ΝΕΑ» η Λένα.

Πράξη αλληλεγγύης
Οι τελευταίες ιστορίες νέων ανθρώπων που χάρισαν ζωή με τον θάνατό τους υπενθυμίζουν στη νεαρή Λένα ένα πράγμα: «Αυτό που στη χώρα μας μέχρι σήμερα αποκαλούμε μεγαλείο ψυχής των οικογενειών θα πρέπει να γίνει νόρμα. Η δωρεά οργάνων δεν θα πρέπει να θεωρείται υπέρβαση αλλά κάτι φυσιολογικό. Είναι μια πράξη αλληλεγγύης, αγάπης, είναι κάτι σωτήριο και μαγικό. Και το λέει ένας άνθρωπος ο οποίος πριν από τη μεταμόσχευση δεν μπορούσε να κάνει βασικά πράγματα». Ηθελε, όπως χαρακτηριστικά θυμάται, νερό και σκεφτόταν για ώρα πως πρέπει να σηκωθεί, να περπατήσει τρία μέτρα, να τεντωθεί για να πιάσει το ποτήρι. Ακόμη και το να αλλάξει ρούχα ήταν μια διαδικασία δύσκολη: «Βασικά, τα αυτονόητα δεν ήταν αυτονόητα για εμένα. Εμαθα να αναπνέω μετά τη μεταμόσχευση, να καταλαβαίνω τη δροσιά του νερού, τη γεύση του καφέ, πόσο ωραία είναι η θάλασσα. Οταν δεν αναπνέεις, δεν μπορείς να χαρείς τίποτα…».

Πλέον, η Λένα ζει μια – σχεδόν – συνηθισμένη ζωή. Μετά το πτυχίο από το Παιδαγωγικό Τμήμα, κάνει μεταπτυχιακό στο Ψηφιακό Εκπαιδευτικό Υλικό. «Για εμένα είναι απαγορευτικό να διδάξω σε σχολική αίθουσα, θέλω να δημιουργήσω τις προϋποθέσεις προκειμένου να δουλέψω σε ένα ασφαλές περιβάλλον», λέει. Πάντως, μπορεί η ίδια να μένει στον Βόλο, αλλά μπορεί κανείς να τη «συναντήσει» και στην Αθήνα, και πιο συγκεκριμένα στη Νίκαια. Σε εξωτερικό τοίχο του Γενικού Νοσοκομείου Νίκαιας μια τοιχογραφία «μιλάει» για την ιστορία μιας ασθενούς με κυστική ίνωση. Κι αυτή είναι η Λένα Πολυχρόνη.