Ασκήσεις συνέπειας

Το 2016, εν μέσω πολιτικής αναστάτωσης για τον νόμο του Νίκου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, η πρώτη διάσκεψη της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας που θα έκρινε τη συνταγματικότητά του διεκόπη πριν καν ξεκινήσει από τον τότε πρόεδρό του, που επικαλέστηκε «το κλίμα που έχει διαμορφωθεί από δημόσιες τοποθετήσεις και εκδηλώσεις ως προς την έκβαση της διασκέψεως της Ολομέλειας».

Το αποτέλεσμα ήταν η ηχηρή παραίτηση από την Ενωση Δικαστών του ΣτΕ δυο αντιπροέδρων του, της Κατερίνας Σακελλαροπούλου και του Χρήστου Ράμμου, που δημοσιοποίησε μια μακρά επιστολή παραίτησης: «Η άποψη ότι το δικαστήριο ή ο κάθε δικαστής στα πλαίσια των δικών του αρμοδιοτήτων μπορεί να παραιτηθεί και να απέχει έστω και προσωρινά, αλλά πάντως επ’ αόριστον, από την επιτέλεση του θεσμικού συνταγματικού του καθήκοντος, που δεν είναι άλλο από το να τέμνει αδιατάρακτο τις ενώπιόν του αγόμενες διαφορές έτσι ώστε να επιλύονται οι αμφισβητήσεις που διαπερνούν την κοινωνία με την αυθεντία της δικαστικής λειτουργίας όταν έχει αναπτυχθεί – και μάλιστα εκτός δικαστηρίου – κλίμα έντασης, είναι πρωτοφανής».

Στελέχη της τότε αντιπολίτευσης της ΝΔ εξήραν τη στάση του, ενώ η κύρια πολιτική γραμμή αντίθεσης στον νόμο Παππά ήταν αυτή που εντέλει υποστηρίχθηκε και από το ΣτΕ, δηλαδή η αντισυνταγματικότητα της παράκαμψης της ανεξάρτητης Αρχής στην οποία το Σύνταγμα αποδίδει την εποπτεία των ΜΜΕ.

Ο νυν πρόεδρος της ΑΔΑΕ παραμένει, εμφανώς, πιστός στην τότε άποψή του. Πολιτικά πρόσωπα που τον χλεύαζαν σήμερα τον στηρίζουν. Αλλά πολιτικά πρόσωπα, που τότε τον παίνευαν, σήμερα φτάνουν να τον απαξιούν με υπονοούμενα και χαρακτηρισμούς.

Μαζί του συμφωνούν, πάντως, τουλάχιστον 18 καθηγητές συνταγματολόγοι που έχουν (ως αυτή την ώρα) συνυπογράψει δήλωση διαφωνίας με τη γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με την οποία προειδοποιεί για ποινικές κυρώσεις εις βάρος των επιστημόνων μελών της ΑΔΑΕ αν επιμείνουν να πραγματοποιούν ελέγχους για τις παρακολουθήσεις.

Είναι πολύ δελεαστικό να αρχίσει κανείς να κάνει εικασίες για πρόσωπα και καταστάσεις. Το βέβαιο όμως είναι ότι, έξι και κάτι χρόνια μετά το 2016, φτάσαμε να συζητούμε περίπου τα ίδια, στο φόντο μιας υπόθεσης που είναι ακόμη πιο σοβαρή (αν επιτρέπεται αυτή η αξιολόγηση) αλλά που καταλήγει κι αυτή να είναι βασικά μια άσκηση θεσμικής ευαισθησίας. Η οποία δεν αποδεικνύεται άπαξ αλλά κρίνεται, πάντοτε, σε όλους με κριτήριο τη συνέπειά της.