Μετράει μέρες {LF}ο Πούτιν;

Ακούσαμε ακόμα και αυτό: ότι «η μεγαλομανία που του προκάλεσαν φάρμακα για τον καρκίνο ήταν ένας από τους λόγους που φέρονται να ώθησαν τον Βλαντίμιρ Πούτιν να διατάξει την εισβολή στην Ουκρανία». Από ποιον; Από αναλυτές δυτικών μυστικών υπηρεσιών, σύμφωνα με πληροφορίες του ξένου Τύπου. Αναρωτιέται ευλόγως κανείς αν οι άνθρωποι είναι με τα καλά τους. Ή αν κάτι άλλο συμβαίνει. Μα ασφαλώς κάτι άλλο…

Για τον Πούτιν δεν παίζεται πια απλώς η εξουσία του, αλλά η ζωή του. Και πλέον ο μέγας κίνδυνος είναι να πατήσει τελικά το κουμπί. Θα προλάβει; Θα τον αφήσουν; Ποια θα είναι η τύχη του; Οντως μετράει πλέον μέρες; Οι πληροφορίες που φτάνουν φαίνεται να υποστηρίζουν την άποψη ότι ο πόλεμος για την αντικατάστασή του έχει ήδη ξεκινήσει. Βέβαια, ουδείς είναι σε θέση να ελέγξει την αξιοπιστία τέτοιου είδους πληροφοριών από μια χώρα σαν τη Ρωσία, που η εξουσία είναι ερμητικά κλειστή και η ελευθερία του λόγου και του Τύπου είναι πρακτικά ανύπαρκτη. Ομως, εξίσου βέβαιο είναι ότι αν δεν κάνουν κάτι με τον Πούτιν, κινδυνεύουν πλέον να τους πάρει όλους μαζί του. Οπότε, η λογική δηλώνει ότι το τέλος του μάλλον πλησιάζει. Κάτι που ο ίδιος δεν θα βλέπει με καλό μάτι.

Ολα αυτά οδηγούν νομοτελειακά σε μια σύγκρουση εξουσίας που δεν έχει πλέον να κάνει μόνον ούτε με την Ουκρανία ούτε καν με τη Ρωσία. Γιατί αν ο Πούτιν βάλει στην εξίσωση το πυρηνικό οπλοστάσιο της Μόσχας, αν έχει ακόμα την εξουσία να το πράξει, τότε η εξίσωση αφορά τον πλανήτη. Την έχει; Ουδείς γνωρίζει. Πάντως αυτή είναι η καρδιά του προβλήματος. Λογικά, η μάχη της εξουσίας πρέπει να έχει συνυπολογίσει αυτήν την παράμετρο, την κρισιμότερη όλων. Και πρέπει το χρονοδιάγραμμά της να έχει καθοριστεί de facto με βάση αυτήν. Οπότε, όσο οι Ρώσοι γνωρίζουν τη μία ταπείνωση μετά την άλλη, δύο είναι τα ενδεχόμενα που πρέπει να περιμένουμε: ή εσωτερική επικράτηση του Πούτιν με ακραία χρήση όπλων ελαφρού πυρηνικού τύπου στην Ουκρανία ή, ένα πρωί, την ανακοίνωση του θανάτου του έπειτα από μακρά μάχη με τον… καρκίνο: το κλίμα αυτό έχει ήδη φτιαχτεί για να υποστηριχθεί επαρκώς μια τέτοια εκδοχή. Το σενάριο είναι δουλεμένο αρκετά εδώ και μήνες, ώστε να μη χρειαστεί να ταπεινωθεί περισσότερο η Ρωσία – κάτι που θα συνέβαινε αν γινόταν γνωστό λ.χ. ότι όλα αυτά προέρχονται από το κονκλάβιο εξουσίας στη Μόσχα, έπειτα από εσωτερική σύγκρουση στην οποία επικράτησε η τάση που ήθελε τον Πούτιν νεκρό και την απαγκίστρωση από τον πόλεμο.

Η σύγκρουση αυτή πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Το πώς προχωρά όμως είναι κάτι που ουδείς μπορεί να γνωρίζει. Επίσης βέβαιο πρέπει να θεωρείται ότι μία τουλάχιστον πλευρά, αυτή που επιθυμεί την επιστροφή στην κανονικότητα μέσω της απόσυρσης του Πούτιν, θα βρίσκεται σε επαφή με τη Δύση, προκειμένου να έχει τη συνεργασία της για την αποτροπή εξελίξεων που θα μπορούσαν να προκαλέσουν αφανισμό. Οι συνεχείς δυτικές διαρροές σχετικά με τον καρκίνο ίσως έχουν κάτι να κάνουν με αυτό.

Με άλλα λόγια, αυτήν την ώρα, πρέπει να βρίσκεται σε εξέλιξη ένα από τα σκληρότερα και πιο επικίνδυνα παίγνια πλανητικής ισχύος και εξουσίας που έζησε ο κόσμος μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο – και, μάλιστα, χωρίς να το έχει καν αντιληφθεί. Για πρώτη φορά επικρατεί τόσο βαθύ σκοτάδι. Γιατί ακόμα και στον Ψυχρό Πόλεμο, τόσο κοντά στον απόλυτο κίνδυνο μέσα σε επίσης απόλυτη άγνοια τα πράγματα δεν έφτασαν ποτέ: ακόμα και η κρίση της Κούβας αρχίζει να μοιάζει μάλλον απλή ιστορία δίπλα στα όσα εν αγνοία όλων εξελίσσονται σήμερα.