Μερική άγνοια

Ποκαχόντας

Σε ένα δρομάκι της Πλάκας, κάτω από την Ακρόπολη, υπάρχει μία μαρμάρινη, παραμελημένη και ξεχασμένη, επιγραφή, αφιερωμένη στον Κωνσταντίνο Κουκίδη. Τον εύζωνα που όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα τυλίχθηκε με την ελληνική σημαία και βούτηξε από την Ακρόπολη. Η μαρμάρινη επιγραφή τοποθετήθηκε επί δημαρχίας Αβραμόπουλου. (Δεν θυμάμαι αν αυτό έγινε πριν ή μετά την υπογραφή, με τον δήμαρχο Σπάρτης, της λήξης του Πελοποννησιακού Πολέμου.)

Η πρωτοβουλία ήταν αξιέπαινη. Με ένα μικρό πρόβλημα. Ο Κωνσταντίνος Κουκίδης δεν υπήρξε ποτέ. Είναι φανταστικό πρόσωπο. Κανένας εύζωνας δεν τυλίχθηκε με την ελληνική σημαία για να κάνει τη διαδρομή Ακρόπολη-Πλάκα σε τρία δευτερόλεπτα. Πρόκειται για αστικό μύθο.

Ομως αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με τις προθέσεις μας τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα. Οπως ο Αβραμόπουλος δεν πτοήθηκε από την αλήθεια και έσπευσε να τοποθετήσει την επιγραφή, έτσι και κάποιοι δήμαρχοι έδωσαν σε δρόμους το όνομα του Κωνσταντίνου Κουκίδη. Υποθέτω ότι αν τους στριμώξεις και τους φέρεις ενώπιον της αλήθειας, θα κάνουν μια φαντεζί ντρίμπλα λέγοντας ότι δεν τιμούν το πρόσωπο αλλά τα ιδανικά που αυτό αντιπροσωπεύει. Σωστό. Δίνεις σε μια οδό το όνομα του Σούπερ Γκούφη και λες ότι σε εμπνέει η αφοσίωσή του στο κοινό καλό και στην πάταξη του εγκλήματος. Στέκει.

Ολα αυτά τα λέω από ιδιοτέλεια. Θέλω να βοηθήσω τον Χρήστο τον Σπίρτζη. Οπως θα έχετε πληροφορηθεί, το περιοδικό «Spiegel» απέσυρε ως κοινά φούμαρα τα περί μικρής Μαρίας που πέθανε στη νησίδα του Εβρου και οι γονείς της έβαζαν το σώμα της στα νερά, ώστε να διατηρηθεί, αλλά τελικά έθαψαν το παιδί εκεί. Το «Spiegel» έκανε πίσω. Οχι όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ, διά του Σπίρτζη. Γι’ αυτό και τώρα ο μετριοπαθής πολιτικός έχει δύο επιλογές. Είτε θα πει ότι η μικρή Μαρία είναι στην αγκαλιά του Κωνσταντίνου Κουκίδη και πολεμά τον φασισμό, τυλιγμένη με την ελληνική σημαία, είτε θα παραδεχθεί ότι δεν υπήρξε ποτέ, αλλά μας εμπνέει ως σύμβολο. Κάτι σαν την Ποκαχόντας ή την Αριελ τη γοργόνα.

Στο Βερολίνο του 1944

Μια δημοσκόπηση της AboutPeople για το News247 επιχειρεί να ανιχνεύσει τις διαθέσεις με τις οποίες οι Ελληνες κάνουν ποδαρικό στη νέα χρονιά. Οι μισοί είναι αισιόδοξοι και οι άλλοι μισοί ανησυχούν. Και σχεδόν το 57% δηλώνει ότι η χρονιά που έφυγε ήταν καλή σε προσωπικό επίπεδο. Εννοείται ότι η πλειοψηφία, άνω του 70%, δηλώνει ότι τη νέα χρονιά θα προσπαθήσει να βελτιώσει τη ζωή της, ελέγχοντας τη διατροφή και το σωματικό βάρος. Εντάξει, η δημοσκόπηση γίνεται επί επιλεγμένου δείγματος. Μπορεί να μην πέτυχαν πολίτες που λιμοκτονούν υπό τον ζυγό της «χούντας» και σπάνε δόντια τσατσάρας μετρώντας μέρες για την πολιτική αλλαγή. Ολοι αυτοί πηγαίνουν και πέφτουν επάνω στον Τσίπρα όταν κάνει περιοδείες. Και έτσι όπως το πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τις εκλογές θα παρουσιάζουν μια χώρα που θα παραπέμπει στο Βερολίνο του 1944 ή, στην καλύτερη περίπτωση, στην Ελλάδα του 2015 που απέχει από τις μέρες μας όσο και το 2030.

Ενας υπουργός στη Βραζιλία

Τον Σεπτέμβριο του 1999 είχα την τύχη να παρακολουθήσω από κοντά την ορκωμοσία της πρώτης γυναίκας προέδρου του Παναμά, της Μιρέγια Μοσκόσο. Η τελετή έγινε στο μεγάλο στάδιο της Πόλης του Παναμά και στις κερκίδες των επισήμων ήταν σχεδόν όλοι οι ηγέτες της Λατινικής Αμερικής, συνοδευόμενοι από πολυμελείς αποστολές – δεν θα ξεχάσω την εκθαμβωτική υπουργό Παιδείας του Ελ Σαλβαδόρ με ένα τεράστιο καπέλο στο εντυπωσιακό της κεφάλι. Η Ελλάδα είχε εκπροσωπηθεί από τον Γρηγόρη Νιώτη, τότε υφυπουργό Εξωτερικών. Λογικό. Η ελληνική παρουσία στον Παναμά είναι τόσο ισχυρή που ικανοποιεί τον ορισμό της διαπλοκής, ενώ οι φήμες έλεγαν ότι η πρόεδρος, μετά και το δεύτερο διαζύγιο, διατηρούσε σχέση με μέλος της ελληνικής ομογένειας. Σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις καλό είναι να πηγαίνει ένας άνθρωπος εκπροσωπώντας την εκάστοτε κυβέρνηση, παρά τις όποιες ιδεολογικές διαφορές. Και είναι λάθος που δεν στείλαμε έναν υπουργό στην ορκωμοσία του Λούλα, να κάνει και παρέα στον Τσίπρα. Για τη Βραζιλία μιλάμε, όχι για τα νησιά του Σολομώντα.