Ζει ο βασιλιάς Αλέξανδρος;

Αν τυχόν έχεις κοψιά ψαρίσια και αναπνέεις με βράγχια, είσαι πολύ ευαίσθητος στα κακά μαντάτα. Η γοργόνα όχι μόνον δεν θέλει να ξέρει για την τύχη του αδελφού της Αλέξανδρου αλλά, προκαλώντας αιφνίδιο υδροστρόβιλο με την ουρά της, καταδικάζει σε πνιγμό όσους έχουν το θράσος να γνωρίζουν την πικρή αλήθεια και να την ομολογούν κι αποπάνω. Είναι υπέροχος αυτός ο μύθος και εξηγεί πολλά για την ανθρώπινη κατάσταση αλλά μη διανοηθείτε να τον δοκιμάσετε στο σπίτι. Καραβιές τα ζωτικά ψεύδη που γραπώνουν τον βίο μας, κάνοντάς τον απείρως πιο ανυπόφορο και από την πιο σκληρή πραγματικότητα.

Εκπνέω θαλασσινό νερό και ο ρους του με τραβάει πέρα μακριά, στους αντίποδες. Εκεί που ο θάνατος ή ο επικείμενος θάνατος δεν είναι ιδιωτικό συμφωνητικό – μεταξύ κήτους και καπετάνιου – αλλά σκορπίζεται παντού και επηρεάζει μια ολόκληρη χώρα, μην πω κι ολόκληρη ήπειρο. Σας πάω στη χώρα του καφέ, του Λούλα, των αισθητικών επεμβάσεων και της μπάλας. Εκεί που μια ψυχή που ήταν να βγει αλλά δεν βγήκε τιμημένη όπως της άξιζε γιατί της έφραζαν τον δρόμο. Παιδεύτηκε φόρα παρτίδα από μια βλάσφημη δημοσιότητα που δεν εξηγείται ούτε από το ασυνάρτητο λάτιν ταμπεραμέντο. Ο εμποδισμένος θάνατος του Πελέ από αδιάκριτες σέλφι με παιδιά κι αγγόνια να κρέμονται σαν τα τσαμπιά με το κινητό τους σε πλήρη ετοιμότητα πάνω στο νεκροκρέβατο με τα σωληνάκια και τους καθετήρες, οι φωτογενείς θωπείες και το χρυσοποίκιλτο φέρετρο, άδειο και stand by αλλά ορθάνοιχτο και σε δημόσια θέα ζητούν τίνα καταπίη, αναστατώνουν τη στενωπό του δυτικού μυαλού μου που αδυνατεί να καταλάβει. Ντρέπομαι, θυμώνω, λυπάμαι για το θέαμα που ο ίδιος ο Πελέ δεν είχε καμία δυνατότητα να το ελέγξει, στο έλεος καθώς βρισκόταν της αρρώστιας, της κοινής περιέργειας και της οικογενειακής ανοησίας. Αναρωτιέμαι αν το πλιάτσικο αυτό κατατάσσεται στην προσβολή νεκρού ή στην προσβολή (σχεδόν) ζώντος. Το δεύτερο μου φαίνεται κάπως πιο βαρύ από το πρώτο, ιδίως όταν από το βάθος καταυγάζει σαν προβολέας κάποιου είδους ελαφρότητα. Ας περιμένουν οι κληρονόμοι να πιαστούν μαλλί με μαλλί, χωρίς σέλφις και επιδεικτικό ολοφυρμό στα σόσιαλ μίντια, εύχομαι και ελπίζω. Οσο για μένα, αν είναι να κολαστώ, θέλω να ‘ναι χρονιάρες μέρες. Να, σαν κι αυτές.

Κι όμως υπήρξαν εποχές και κουλτούρες ευγενέστερες από τη δική μας. Το μονόπρακτο της γοργόνας είναι μια μόνον απόδειξη. Η εξαφάνιση της σορού του Αλέξανδρου και ο άφαντος τάφος όπου κείται, είναι μια άλλη. Σαν καψώνι του νεκρού μού φαίνεται, για τους φιλόδοξους αρχαιολόγους του μέλλοντος. Οι νεκροί έχουν λοιπόν χιούμορ; Είμαι 1.000% βέβαιη. Από το δικό τους αντλούμε για να βγάλουμε τη μέρα.