Εθνικές ψευδαισθήσεις

Ακάθεκτος συνέχισες το φονικό

στο όνομα ιδεών του ανθρωπισμού

Κώστας Δ. Υφαντής, Σκοτεινό ηλιοστάσιο

Σε αυτή την πατρίδα υφιστάμεθα δύο τουλάχιστον «τυραννίες»:

– την τυραννία του Ζορμπαδισμού, της ανεμελιάς και της αφέλειας, του εξορκισμού της πραγματικότητας [γυμνοί μπροστά στην αλήθεια]

– την τυραννία του φόβου και της [καχ]υποψίας για οτιδήποτε/οποιονδήποτε δεν μας μοιάζει [γυμνοί μπροστά στον Αλλον]

Πέραν όμως αυτών των «τυραννιών» ζούμε και συμπεριφερόμαστε με βάση εικασίες:

– την εικασία του [εσαεί αυτο-δικαιωνόμενου;] περιούσιου λαού

– την εικασία του γενετικά [λόγω ιστορικά μεταβιβαζόμενου DNA;] ελεύθερου τόπου

– την εικασία της παραγραφής [μέσω ex machina θεϊκής παρέμβασης;] όλων των λαθών και παθών της φυλής.

Επειδή όμως είμαι βέβαιος ότι ουδείς γνωρίζει του μέλλοντος τις μέρες [ούτε οι μάγοι και οι ιερείς, ούτε οι αυταπατώμενοι πολιτικοί] αναρωτιέμαι μήπως η επικρατούσα αβεβαιότητα, ασάφεια, διακινδύνευση δεν αποτελούν στοιχεία της κρίσης αλλά ενδογενή χαρακτηριστικά του λαού μας. Μήπως μας αρέσει να ζούμε στις γκρίζες ζώνες, παρέα με το άγνωστο, το ρίσκο, δίχως όρια και κανόνες.

Αναρωτιέμαι π.χ. γιατί ο σύγχρονος Ελληνας ψάχνει αενάως να βρει τις ρίζες του ελληνισμού [από την Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο μέχρι τον Πόντο και τη Μικρά Ασία], χωρίς να διαβάζει και να γνωρίζει την Ιστορία του, ενώ ταυτόχρονα αυτο-βαυκαλίζεται ότι «ανήκει στη Δύση»; ρομαντική διπολική δια-ταραχή ή δια-φυγή από την αυτοσυνειδησία;

Αν όμως πράγματι αυτή είναι η κατάσταση, ότι δηλαδή «ανήκομεν εις την Δύσιν», τι νόημα έχουν, εν έτει 2022, οι παπαγαλισμοί για αυτόνομη εθνική [υπ]ανάπτυξη, για πολιτικές αυτοτέλειας και για αυτόνομες διαχειρίσεις των κρίσεων, για βιώσιμη χώρα πλήρους αυτάρκειας έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση και την παγκοσμιοποιημένη οικονομία [δυστυχώς και την πολεμική οικονομία]; ποιον εξ-υπηρετεί η εθνική ψευδαίσθηση και η συναφής πολιτική αυταπάτη; Ποιον συγκινεί σήμερα το όραμα [sic] για μία Λαϊκή Δημοκρατία, για ένα Λαϊκό Κράτος, για τη μετεξέλιξη της αστικοδημοκρατίας σε νεο-κομμούνα; ποιες τραυματικές αναμνήσεις εθνικών διχασμών αφυπνίζουν παρόμοια συνθήματα και γιατί;

Δεν είμαστε εθελόδουλοι ή υποτελείς. Είμαστε μία μικρή χώρα με μεγάλο ιστορικό παρελθόν αλλά με αβέβαιο και ασταθές μέλλον που πρέπει να διαχειριστούμε με ειλικρίνεια, συνέπεια και στρατηγική κι όχι με νέες κραυγές μίσους. Ακόμα κι αν το ελληνικό Κράτος ορθά ορίζει τι είναι ωφέλιμο και τι βλαβερό για τους πολίτες του, ακόμα κι αν οι σοφοί και οι ηθικοί κυβερνούν τη χώρα, οφείλουμε ν’ αποδεχτούμε ότι η πάγια άποψή μας [εν είδει «άλλοθι»;] ότι είμαστε ιδιαίτερος λαός, ο οποίος επιβιώνει ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω του, έχει πλέον μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Οσοι εξακολουθούν να ισχυρίζονται ότι ο Πρωταγόρας λέγοντας «άνθρωπος μέτρον όλων των πραγμάτων», εννοούσε τον ναρκισσευόμενο Ελληνα, οφείλουν ν’ αναθεωρήσουν τις θεωρίες τους. Κινδυνεύουμε γιατί ζούμε σ’ έναν κόσμο γενικευμένης ανασφάλειας [ίσως κι αλλαγής συνόρων] κι όχι γιατί κάποιοι προαιώνιοι εχθροί [;] επιβουλεύονται την ακεραιότητα της χώρας.

Η Ελλη Αλεξίου είχε γράψει «η ζωή είναι σαν το σκάκι… χιλιάδες συνδυασμοί για ένα Ματ». Αν μεταφέρουμε αυτή τη ρήση στη διεθνή σκακιέρα τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι το «ξέρετε ποιος είμαι Εγώ; εγώ είμαι απόγονος του Περικλή και του Σωκράτη» πολύ λίγη επιρροή έχει στην αποτροπή του Ματ, δηλαδή της ήττας. Εκτός πια αν έχουμε υποστεί κάποια μετάλλαξη και μας γοητεύουν οι ήττες περισσότερο από τις νίκες…

ΥΓ. Ο περήφανος ελληνικός λαός συνεχίζει να αντιστέκεται [;] για όλα, εκτός από αυτά για τα οποία θα πληρώσει ο ίδιος το τίμημα

ΥΓ2. «Υπάρχουν τόσοι δρόμοι να βαδίσεις

Αρκεί να μη γλυστρήσεις ποτέ» [Κ. Λουκόπουλος, Γενόσημα]

ΥΓ. Ευτυχισμένο το 2023

O καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός