Πάει, πέρασε {CR}

Αυτό ήταν και πέρασε. Ενας χρόνος που γλίστρησε πάνω μας σαν… Σαν τι άραγε; Σαν χάδι ή σαν κάτι γλιτσερό; Και τα δύο μαζί και πολλά άλλα, διότι αυτή είναι η ζωή. Μια αλληλουχία εικόνων και συναισθημάτων, τρυφερών και σκληρών, άγριων και ανακουφιστικών. Εκπλήξεις και διαψεύσεις, αναμονές και προσδοκίες, απορρίψεις και επιβεβαιώσεις. Ενας χρόνος που σήμανε την επιστροφή στην κανονικότητα μετά το σοκ των περιορισμών που επέβαλε ο κορωνοϊός. Σε μια κανονικότητα που δεν έχει όμως ακόμη κλείσει τις πληγές της ή τους ανοιχτούς λογαριασμούς της με την πραγματικότητα.

Ρώτησα πολλούς φίλους αυτές τις μέρες ποιο ήταν, κατά τη γνώμη τους, το πιο σημαντικό γεγονός – εκτός των προσωπικών – της χρονιάς που τελειώνει. Οι περισσότεροι, στην πρώτη απάντηση είχαν να προσθέσουν μια άλλη και, λίγο μετά, μια άλλη. Δύσκολο να μετρήσεις τη σημαντικότητα των γεγονότων, εξάλλου πρόκειται για κάτι που αποδεικνύεται μακροπρόθεσμα. Γεγονότα που, αρχικά, κάνουν πολύ θόρυβο, γρήγορα ξεχνιούνται ή, τέλος πάντων, ξεπέφτουν σε συνθήκη ρουτίνας. Ενώ είναι κάτι «μικρά» που σιγά σιγά και αθόρυβα στοιχειώνουν την πραγματικότητα και εγκαθίστανται εντός μας και γύρω μας. Επί του προκειμένου, η πρώτη απάντηση ήταν ο πόλεμος, η εισβολή στην Ουκρανία. «Ναι, αλλά γιατί;», έκανα κι εγώ η πονήρω την ερώτηση. «Γι’ αυτόν καθαυτόν τον πόλεμο, για τις αγριότητες των Ρώσων, τους βιασμούς, τα βασανιστήρια, τις δολοφονίες των αμάχων, τον αυταρχισμό του Πούτιν, τον ηρωισμό των Ουκρανών ή μήπως για τις επιπτώσεις που είχε σε εμάς, την αύξηση των τιμών των τροφίμων και της ενέργειας;». Ναι… Ας περάσουμε στο επόμενο διότι και οι υποκλοπές, μεγάλο θέμα, δεν λέω. (Και ίσως, ακόμη μεγαλύτερο, η διαχείρισή του από αυτούς που ακόμη το «ανεβάζουν» πιστεύοντας, ύστερα από πέντε μήνες, ότι ακολουθώντας την ίδια τακτική θα πετύχουν διαφορετικά αποτελέσματα).

Ναι, αλλά και η Πισπιρίγκου; Δεν ήταν κι αυτή μέγα θέμα; Πόσες ώρες μάς κράτησε βιδωμένους μπροστά στην τηλεόραση, σε πόσες συζητήσεις περί του «απίστευτου» αναλωθήκαμε; Και η 12χρονη που βίαζαν και εξέδιδαν στον Κολωνό; Και το σκάνδαλο της Κιβωτού, ο πατήρ Αντώνιος, που κάποτε λέγαμε ότι αν υπήρχαν πέντε έξι σαν και δαύτον θα ήταν καλύτερη η χώρα μας; Και το τελευταίο με τον 15χρονο που τον βίαζαν οι συμμαθητές του; Και η Καϊλή με τον Ιταλιάνο της; Τι τελικά είναι πιο σημαντικό; Το γενικό ή το ειδικό; Το διεθνές ή οι πομπές του γαλατικού χωριού μας;

Ας το πάρουμε αλλιώς. Τι τίτλο θα δίναμε στο 2022; Σε αυτό συμφωνήσαμε όλοι σχεδόν. «Το τέλος των βεβαιοτήτων». Οτι, για παράδειγμα, κάποια πράγματα δεν γίνονται, κάποιοι είναι άσπιλοι και αμόλυντοι διότι έτσι αποφασίσαμε και ότι, τελικά, το καλό θα νικήσει. Πάντως ένα περιστατικό που κρατάω από το 2022 είναι αυτό με εκείνον τον νεαρό που, τον Ιούλιο, παρασύρθηκε από τα ρεύματα στη θάλασσα της Χαλκιδικής και θα πνιγόταν αν δεν πιανόταν σε μια μπαλίτσα που είχε χάσει πριν από δέκα μέρες ένας πιτσιρικάς σε παραλία της Λήμνου. Ισως γιατί αυτή η απόλυτη τυχαιότητα καλλιεργεί ελπίδες. Οπως και να ΄χει, καλή χρονιά.