«Το παιδί μου ήταν μία ώρα κάτω και αιμορραγούσε αβοήθητο»

«Πώς αφήνεις έναν άνθρωπο αβοήθητο στον δρόμο; Πώς του αφαιρείς και την τελευταία ελπίδα να κρατηθεί στη ζωή;», αναρωτιέται, μιλώντας στα «ΝΕΑ», η Στέλλα Τρικοίλη, μητέρα του Γιώργη, που άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο μια Μεγάλη Τρίτη καθώς επέστρεφε σπίτι με τη μηχανή του. Σε μια παράξενη στροφή της Καλύμνου, ο οδηγός ενός φορτηγού μπήκε στο αντίθετο ρεύμα, ο Γιώργης έκανε όσο μπορούσε δεξιά, το βαρύ όχημα όμως τον παρέσυρε. Ο άγνωστος οδηγός έκανε αναστροφή και εξαφανίστηκε. Τον άφησε αβοήθητο. Ηταν ξημερώματα και έβρεχε.

Ο Γιώργης ήταν 22 χρονών, ναυτικός. Είχε πάει στο νησί του για το Πάσχα και γυρνούσε από το σπίτι ενός φίλου. Στο αίμα του δεν βρέθηκε αλκοόλ. «Ας τον βοηθούσε, να ξέραμε τουλάχιστον ότι βοήθησε, κι ας “έφευγε” στο τέλος το παιδί μου», λέει με παράπονο η μητέρα του. «Το παιδί μου ήταν μία ώρα κάτω και αιμορραγούσε αβοήθητο. Μία ώρα. Γιατί δεν το βοήθησε; Γιατί δεν μου το σήκωσε το παιδί μου; Ισως τώρα όλα να ήταν αλλιώς…».

Μια γειτόνισσα που θήλαζε το μωρό της βγήκε νωρίς το πρωί στο μπαλκόνι, είδε τη μηχανή στην άσφαλτο και ειδοποίησε αμέσως την Αστυνομία. Ο Γιώργης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και οι γιατροί κάλεσαν τη μητέρα του, ήταν η τελευταία κλήση από το κινητό του. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε για την οικογένεια Τρικοίλη ένας Γολγοθάς. Το Super Puma από τη Μυτιλήνη δεν είχε… καύσιμα και έτσι δεν έφτασε ποτέ στην Κάλυμνο. Τελικά, ο 22χρονος βρέθηκε στα Χανιά στις 14.30, 10 ώρες μετά το τροχαίο. Μόνο εκεί υπήρχε διαθέσιμο κρεβάτι ΜΕΘ. Ηταν μια δύσκολη διακομιδή: με σκάφος μέχρι την Κω και από εκεί στην Κρήτη με C-130. «Είχε πολλά μποφόρ, το σκάφος κουνούσε και το παιδί ήταν τραυματισμένο», θυμάται η μητέρα του, συμπληρώνοντας αφοπλιστικά: «Αν ζεις σε νησί, όλα είναι πιο δύσκολα. Είσαι ξεχασμένος».

Αφότου ο Γιώργης κατέληξε, ανώνυμα τηλέφωνα υπέδειξαν στην οικογένεια τον οδηγό του οχήματος που τον παρέσυρε. Ακολούθησε δεύτερος Γολγοθάς. Δικαστικός αυτή τη φορά. Η οικογένεια όρισε πραγματογνώμονα. «Τα μαθηματικά είναι αλάνθαστα», έλεγε αυτός, ωστόσο, κανένας δεν τιμωρήθηκε για τον άδικο θάνατο του παιδιού. Τα στοιχεία δεν επαρκούσαν.

Πλέον η μητέρα του ελπίζει στη Θεία Δίκη. Οσα χρόνια κι αν περάσουν, λέει, από το μυαλό της δεν πρόκειται να φύγει αυτή η μία ώρα που ο γιος της αιμορραγούσε μόνος στη βροχή.