Ενας ήρωας του καιρού του

Ως λάτρης του εμβληματικού συγγράμματος του Ευαγγέλου Λεμπέση από τα φοιτητικά χρόνια μου, ουδέποτε αμφέβαλα για την τεράστια σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω, ούτε βεβαίως αμφέβαλα για τον πολύτιμο ρόλο των γελωτοποιών, υποκατηγορίας των βλακών. Κουβέντα δεν έχω εναντίον του μικρού Δημητράκη Μεντβέντεφ, που μας διασκέδασε με τις προφητείες του. Ευχαριστούμε, ευχόμαστε και του χρόνου! Τα παραμύθια τέτοια εποχή είναι πάντα καλοδεχούμενα, γιατί ανήκουν στα Χριστούγεννα, όπως ακριβώς τα μελομακάρονα.

Να ξεκινήσουμε συνοψίζοντας τις καταστροφολογικές προφητείες του μικρού Δημητράκη, τις οποίες ο ίδιος ονομάζει προβλέψεις: Η Βρετανία επιστρέφει στην ΕΕ, με αποτέλεσμα την κατάρρευση της Ενωσης και το τέλος του ευρώ. Πολωνία και Ουγγαρία χυμάνε να κατασπαράξουν στα δυτικά της Ουκρανίας, ενώ την ίδια ώρα δημιουργείται το Δ’ Γερμανικό Ράιχ, στο οποίο κηρύσσει τον πόλεμο η Γαλλία. Κάτι λέει μετά για τη Βόρειο Ιρλανδία, αλλά ποιος νοιάστηκε με όλα τα άλλα που συμβαίνουν; Γιατί συγχρόνως ξεσπά εμφύλιος στις ΗΠΑ, από τον οποίο προκύπτουν τα ανεξάρτητα κράτη της Καλιφόρνιας και του Τέξας, καθώς επίσης ο Ιλον Μασκ ως πρόεδρος! Μετά ο προφήτης είναι φανερό ότι έχει βαρεθεί και βιάζεται να τελειώσει, γιατί πακετάρει τη συντέλεια της Δύσης με οικονομική κατάρρευση και μεταφορά του χρηματοοικονομικού κέντρου του πλανήτη στην Ασία. Ολα αυτά, δε, να το υπενθυμίσω, θα συμβούν μέσα στο 2023…

Οποιος έχει μια ιδέα της φιλοσοφικής αντίληψης του Πούτιν και του κύκλου του για τη Ρωσία και το πεπρωμένο της, αντιλαμβάνεται ότι μέχρις ενός σημείου αυτές τις αρλούμπες τις πιστεύουν στον κόσμο του καθεστώτος Πούτιν. Τέτοιου είδους όνειρα είναι φυσιολογικά παράγωγα της μεσσιανικής αντίληψης για την παγκόσμια αποστολή της Ρωσίας, όσο ακριβώς και οι πορδές μετά από ένα πλούσιο γεύμα. Δεν με σοκάρουν, θέλω να πω, οι ονειρώξεις του Δημητράκη. Μπορεί να αυνανίζεται με ό,τι θέλει, δεν θα κάνω εγώ τον χωροφύλακα στις φαντασιώσεις του!

Εκείνο που με ξενίζει και στο οποίο θα συγκεντρώσω την ερμηνευτική προσπάθειά μου είναι η υπερβολή των «προβλέψεων», που καταλήγει να υπονομεύει πλήρως την υποτιθέμενη αξιοπιστία τους. Αν ο σκοπός σου είναι να υποβάλλεις τον φόβο της καταστροφής σε ένα κοινό εύπιστων και αφελών, που σέρνονται από τα social media, δεν το κάνεις με τη γλώσσα της κωμωδίας! Δεν το ξεφτιλίζεις. Διότι ο βλάκας, όταν καταλαβαίνει ότι πάνε να τον εκμεταλλευτούν, προσβάλλεται πιο εύκολα από τον έξυπνο, επειδή δεν του αρέσει να του υπενθυμίζουν οι περιστάσεις την κατάστασή του. Ο έξυπνος, αντιθέτως, δεν προσβάλλεται, επειδή δεν αμφιβάλλει για τη βλακεία του. Επομένως, γιατί το έκανε τόσο αδέξια;

Ο ένας λόγος που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι στην περίπτωση του Δημητράκη έχουμε το φαινόμενο του πανικόβλητου στελέχους, που γελοιοποιείται στην προσπάθεια να υπηρετήσει τις θέσεις του αρχηγού. Το έχουμε δει να συμβαίνει σε αυτή τη χώρα με πολύ σοβαρότερες προσωπικότητες, όπως του Μπουχάριν και του Ροσκόλνικοφ. Αλλωστε, όταν ο Πούτιν για συνταγματικούς λόγους έκανε τον πρωθυπουργό και έβαλε τον Δημητράκη να παίζει τον πρόεδρο, υπήρξε μία εποχή που η Δύση έβλεπε στο πρόσωπο του Μεντβέντεφ το μέλλον μιας εξημερωμένης Ρωσίας και τον έραινε με επαίνους και κολακείες. Μπορεί να αισθάνεται ότι τώρα πρέπει να εξιλεωθεί για εκείνο το παρελθόν, εξ ου και ο αυτοεξευτελισμός. Προσπαθεί να γίνει ο Γιέζοφ (ο «δηλητηριώδης νάνος») του Πούτιν, ως προς τον φανατισμό. Βοηθά, ενδεχομένως, το μικροσκοπικό μέγεθος αμφοτέρων.

Ο έτερος λόγος που εξηγεί τη συμπεριφορά του Δημητράκη (και αυτός που εγώ προτιμώ) έχει ως εξής: Επειδή έχουμε καταλάβει ότι οι Ρώσοι έχουν κάνει σοβαρή έρευνα στα δηλητήρια, υποψιάζομαι και αναρωτιέμαι μήπως ανοίγουν δρόμους και στον τομέα των συνθετικών ναρκωτικών! Μήπως λοιπόν, για να σπάσουν πλάκα στον κύκλο του Πούτιν, τα δοκιμάζουν στον Δημητράκη χωρίς να το ξέρει; Γιατί όχι; Στην εποχή του, ο Στάλιν έβαζε τον Χρουστσόφ να χορεύει ή τον Βοροσίλοφ, που ήταν φύσει ηλίθιος και ανταποκρινόταν καλύτερα στον ρόλο. Οι εποχές αλλάζουν, μαζί και οι πλάκες…