Στο μπαλκόνι του παρέα με τον Κέρσο

Τελικά το ωραίο Μέτσοβο δεν είχε τη χαρά να φιλοξενήσει τον Πρωθυπουργό για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Τι κρίμα! Είχε όμως τη μεγαλύτερη χαρά να εισπράξει τα έσοδα του τουριστικού ρεύματος που προκάλεσε στην περιοχή η προοπτική του ταξιδιού του εκεί. Το λέω γιατί υποθέτω ότι οι πολιτευτές εκείνοι που έσπευσαν να κλείσουν τις διακοπές τους στο Μέτσοβο μόλις άκουσαν ότι εκεί σκόπευε να πάει ο Μητσοτάκης δεν θα ακύρωσαν τις κρατήσεις τους. Γιατί να το κάνουν; Κατ’ αρχάς, θα ήταν κρίμα να χάσουν την προκαταβολή – εν όψει μάλιστα προεκλογικής περιόδου, αδικαιολόγητες σπατάλες δεν νοούνται. Επειτα, αν το έκαναν, θα ήταν σαν να παραδέχονται εκ των υστέρων ότι επέλεξαν στο Μέτσοβο για τον Πρωθυπουργό και όχι για τον ίδιο τον τόπο και τις ομορφιές του.

Αν οι συλλογισμοί μου ευσταθούν, τότε το Μέτσοβο πρέπει να περνά περίεργα Χριστούγεννα (αναφέρομαι γενικώς στην περίοδο των εορτών με τον όρο), διότι πρέπει να είναι το μέρος με την υψηλότερη πυκνότητα πολιτευτών της ΝΔ ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο σε όλη την επικράτεια. Πρέπει να είναι χειρότερα και από κομματικό συνέδριο. Τους φαντάζομαι να περιφέρονται συνοφρυωμένοι, δύστροποι και κακομούτσουνοι, νευρικοί με την αποτυχία τους να παγιδεύσουν τον Μητσοτάκη, και καταλαβαίνω ότι η ατμόσφαιρα θα είναι φορτισμένη. Σίγουρα δεν είναι κάτι ευχάριστο· υπάρχουν όμως οι τρόποι για να εκτονωθεί ο εκνευρισμός και να γίνει το κλίμα περισσότερο γιορτινό. Πολλοί τρόποι! Από τους απλούστατους μέχρι τους περίπλοκους.

Να ξεκινήσω με τον απλούστερο. Θα μπορούσαν, ας πούμε, οι ξενοδόχοι να τοποθετήσουν ευμεγέθεις οθόνες στους χώρους υποδοχής, συνδεδεμένες με έναν υπολογιστή, στις οποίες θα προβάλλονται slides του Πρωθυπουργού και μάλιστα με τη συνοδεία απαλής μουσικής. Ετσι, θα μπορούν τουλάχιστον οι πολιτευτές να λένε ότι τον είδαν, έστω και αν δεν κατάφεραν να του μιλήσουν. Τώρα, αν κάποιοι από αυτούς θέλουν να μιλούν κιόλας στις εικόνες της οθόνης – για να τους φύγει το μεράκι – δεν νομίζω ότι βλάπτουν κανέναν, ούτε θα τους παρεξηγήσει κανείς. Οι ξενοδόχοι θα μπορούσαν, επιπλέον, να έχουν συνεννοηθεί με το γραφείο του Πρωθυπουργού, ώστε να τους έχει ετοιμάσει ο ίδιος ένα σύντομο φιλμάκι των 15 δευτερολέπτων με τα στοιχειώδη: χρόνια πολλά, σας αγαπώ όλους, μπράβο παλικάρια μου, όλα εκείνα τέλος πάντων που θα ήθελαν να ακούσουν.

Ακόμη καλύτερα θα ήταν αν στηνόταν μια ολόκληρη ψυχολογική επιχείρηση παραπλάνησης, που όμως έχει το μειονέκτημα ότι ανεβάζει κάπως το κόστος. Θα ξεκινούσαν διαδίδοντας τη φήμη ότι σκοπίμως ο Μητσοτάκης είπε ότι δεν θα πάει τελικά στο Μέτσοβο, αλλά στην πραγματικότητα είναι εκεί και τη βγάζει κάπου διακριτικά. Μετά θα μπορούσαν να έχουν προσλάβει ομάδα ηθοποιών για να παίζουν την οικογένεια Μητσοτάκη. (Δεν έχει κανένα ΔΗΠΕΘΕ εκεί;) Να κάνουν προσεκτικές και πολύ σύντομες, σχεδόν αστραπιαίες, εμφανίσεις, πάντα σε απροσπέλαστα σημεία και σε σχετικά μακρινή απόσταση. Δεν χρειάζεται φυσιογνωμική ομοιότητα, μόνο ο σωματότυπος πρέπει να είναι ο ίδιος. Θα πετάγεται ένας μιλημένος, θα τους δείχνει κάπου στα 70 μέτρα και θα φωνάζει: «Ρε παιδιά! Αυτοί δεν είναι οι Μητσοτάκηδες;» και θα ακολουθεί η παροιμιώδης «γιούργια στον ταβλά με τα κουλούρια», ενώ οι ηθοποιοί θα έχουν ήδη φυγαδευτεί. Και όσο θα συμβαίνουν αυτά τα ωραία, ο πραγματικός Μητσοτάκης θα είναι στη βεράντα του στην Κρήτη, με το βιβλίο του ανοιχτό και τη θέα του κόλπου της Σούδας να απλώνεται μπροστά του.

Τέλος πάντων, καταλαβαίνω ότι τώρα είναι πολύ αργά και ότι οι συστάσεις μου είναι εκτός χρόνου. Αλλα, βλέπετε, ήμουν με Η1Ν1 και δεν μπορούσα να δράσω εγκαίρως. Αν ήμουν καλά, όλα αυτά δεν θα τα έγραφα τώρα στην εφημερίδα· θα τα είχα στείλει με ιδιωτικό μέιλ στην τοπική ένωση ξενοδόχων της περιοχής, με την ένδειξη «Εμπιστευτικόν». Χάθηκε η ευκαιρία…

Πάντως, ο Κυριάκος είναι πράγματι στη βεράντα του στην Κρήτη και διαβάζει το τελευταίο βιβλίο του διαπρεπούς ιστορικού Ιαν Κέρσο (και όχι Κέρσοου, όπως το προφέρουν πολλοί), με τον τίτλο «Personality and Power». Το βιβλίο πραγματεύεται το αιώνιο ερώτημα για τη σχέση προσωπικότητας και συνθηκών στη διαμόρφωση της Ιστορίας μέσα από τη μελέτη των δώδεκα ηγετών που έδωσαν στον 20ό αιώνα τη μορφή του. Οταν τον ρώτησε κάποιος τι βρίσκει στο βιβλίο, του απάντησε ότι παίρνει ιδέες από τον Λένιν. Εννοείται ότι αυτοσαρκαζόταν.