Μίσος

Ο ομαδικός βιασμός του δεκαπεντάχρονου στο Ιλιον και μάλιστα από ανηλίκους και με οργανωμένο σχέδιο κρούει έναν κώδωνα για την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της. Εδώ δεν είναι μόνο τα κακοποιητικά φαινόμενα και μάλιστα στην πιο ακραία και εφιαλτική τους εκδοχή. Ούτε απλώς και μόνο η όλη στάση των ανηλίκων και η συμπεριφορά κανονικής συμμορίας. Είναι κάτι βαθύτερο: έχει εξασθενήσει η κοινωνική συνοχή και ο πυρήνας της παραδοσιακής οικογένειας που συναποτελούσε έναν βασικό αρμό της. Παράλληλα, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, η ιεράρχηση της προσωπικής αξιοπρέπειας επίσης φαίνεται να ρευστοποιούνται επικίνδυνα και για ένα μέρος της νεολαίας να μην έχει αφομοιωθεί η αξία της ανθρώπινης ζωής και του ψυχισμού του δίπλα μας.

Ολα αυτά και στον βαθμό που επαναλαμβάνονται και μάλιστα με όρους εγκληματικούς παύουν να είναι «περιπτωσιολογία», αλλά ανησυχητική πραγματικότητα που πρέπει να θέσει σε εγρήγορση την πολιτεία, το εκπαιδευτικό σύστημα, την οικογένεια. Ο ευτελισμός της ζωής και η βία είναι κοινωνικά συμπτώματα και παράγωγα μιας μακράς διαδικασίας που επωάζεται στην κοινωνία μας και πρέπει να εντοπιστεί και να αντιμετωπιστεί στη ρίζα της. Γιατί αν τα περιστατικά του Ιλίου πυκνώσουν και καταγράφονται στο καθημερινό δελτίο με συχνότητα, οδηγούμαστε σε μια κοινωνία μίσους, επισφάλειας και τοξικότητας που δεν θα έχει επιστροφή. Στα θετικά μας ως κοινωνία είναι οι επεξεργασίες που κάνει η επιστήμη στο πεδίο της παιδοψυχολογίας, αλλά και ευρύτερα, όπου σε συντονισμό με την πολιτεία και με πρωτοβουλίες για την παιδική και εφηβική βία μπορούν να διαμορφώσουν συνθήκη ανάσχεσης των φαινομένων.