Στο (υγρό) στοιχείο του

^«Επρεπε να καταλάβουμε πώς κινείται το νερό – τι συμβαίνει, για παράδειγμα, όταν ένα τεράστιο πλάσμα παρασύρει τόνους νερού με τα πτερύγιά του ή όταν μια σταγόνα πέφτει πάνω στο μέτωπο κάποιου όταν γλιστράει στο φρύδι και στο πρόσωπό του. Το νερό είναι ένα απίστευτα περίπλοκο πρόβλημα και είχαμε κάνει προσομοίωση του νερού στην ταινία “Τιτανικός”. Αλλά τώρα το πήγαμε σε άλλο επίπεδο. Το σημαντικό είναι ότι όταν μπορείς να λύσεις το πρόβλημα του νερού σε μια ταινία, τότε έχεις επιλύσει το συγκεκριμένο ζήτημα για κάθε επόμενη ταινία. Οπότε, αυτά τα εργαλεία γίνονται αναπόσπαστα για τα κινηματογραφικά εφέ γενικότερα».

Τάδε έφη Τζέιμς Κάμερον μιλώντας για τη δημιουργία της τελευταίας ταινίας του «Avatar: The way of water», με έμφαση στο αγαπημένο του υγρό στοιχείο. Από την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου η ταινία προβάλλεται σε περισσότερες από 220 αίθουσες της Ελλάδας και σε χιλιάδες αίθουσες παγκοσμίως. Πρόκειται, βεβαίως, για την πολυαναμενόμενη συνέχεια του «Avatar» (2009), μιας ταινίας που όχι απλώς έκανε θραύση στην εποχή της, αλλά ανέβασε τον πήχη στο είδος της επιστημονικής φαντασίας στο οποίο ανήκει. Κάτι που και από την πλευρά του φαίνεται ότι θα συμβεί και με το «Avatar: The Way of Water». Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, η τελευταία δημιουργία του καναδού σκηνοθέτη (Καπουσκάσινγκ, Οντάριο, 16 Αυγούστου 1954) είχε συγκεντρώσει 134 εκατ. δολάρια μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ έξω από αυτήν τα έσοδά της ανέρχονται στα 301 εκατ. δολάρια.

Αυτές οι εισπράξεις των 435 εκατ. δολαρίων μέσα σε μόλις τέσσερις μέρες προβολής, πέρα από το ότι ακούγονται σπανίως πια στις μέρες μας, σηματοδοτούν επίσης το τρίτο μεγαλύτερο παγκόσμιο Σαββατοκύριακο εγκαινίων σε περιόδους πανδημίας, μια θέση κάτω από το «Doctor Strange in the Multiverse of Madness» που άνοιξε το 2022 και έφτασε τα 442 εκατ. δολάρια παγκοσμίως και το «Spider-Man: No Way Home» που άνοιξε το 2021 και έχει φτάσει τα 600 εκατ. δολάρια παγκοσμίως.

Με άλλα λόγια, για μια ακόμη φορά ο Τζέιμς Κάμερον πέτυχε τον στόχο του προσελκύοντας μαζικά το κοινό στην αίθουσα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι από την εποχή του «Εξολοθρευτή» (1984) σε όλες σχεδόν τις ταινίες του αυτός ο σκηνοθέτης δημιουργεί μια καθηλωτική εμπειρία για το κοινό ωθώντας τα όρια της κινηματογραφικής αφήγησης. Το 1997 η αγάπη του Κάμερον για την τεχνολογία που προσφέρει απίστευτες δυνατότητες στον κινηματογράφο, το νερό και το μυστήριο του θαλάσσιου βυθού και το θρυλικό ναυάγιο του «Τιτανικού» τον μετέτρεψαν σε πρόσωπο της χρονιάς, με την ομότιτλη ταινία να γίνεται η μεγαλύτερη επιτυχία όλων των εποχών και να κερδίζει 11 Οσκαρ. Εξι χρόνια αργότερα οι εμμονές του αναζωπυρώθηκαν στα «Φαντάσματα της Αβύσσου», όπου όμως το στοίχημα για τον Κάμερον υπήρξε μεγαλύτερο διότι αφοσιώθηκε στο πραγματικό ναυάγιο του «Τιτανικού» και την κινηματογράφησή του σε σύστημα ΙΜΑΧ 3D.

«Ο ενθουσιασμός μου με τη θάλασσα αρχίζει από την παιδική ηλικία μου, όταν παρακολουθούσα στην τηλεόραση τις ταινίες του Ζακ Ιβ Κουστό» μου είχε πει στο Λονδίνο ο Τζ. Κάμερον όταν τον συνάντησα για τα «Φαντάσματα της Αβύσσου». «Ημουν παιδί στην αυγή της δεκαετίας του 1960 και έφηβος στη δύση της. Γίνονταν τα πάντα τότε. Πηγαίναμε στο Διάστημα, πηγαίναμε στο φεγγάρι, εξερευνούσαμε τον ωκεανό. Είχαμε τις ταινίες του Κουστό, το National Geographic τις αποστολές του Deep Ocean, το Sea Lab, προγράμματα επιστημονικού περιεχομένου όπως “Ο άνθρωπος και η θάλασσα”». Εκείνη η περίοδος της έντονης αναζήτησης σε δυο σύνορα, εντός και εκτός υφηλίου, γοήτευε ολοκληρωτικά τον Κάμερον που ήταν επίσης μανιώδης αναγνώστης βιβλίων και εντύπων επιστημονικής φαντασίας. Ιούλιος Βερν, Γουέλς, Κλαρκ, Ασίμοφ, Στέρτζον, Χάινλαϊν και μετά το νέο κύμα των sixties: Φίλιπ Ντικ, Νόρμαν Σπίνραντ. «Η επιστημονική φαντασία σε μεταφέρει αλλού, σε άλλους κόσμους, σε άλλους πλανήτες, σε άλλες εποχές. Συνεπώς τα γεγονότα που συνέβαιναν στον πραγματικό κόσμο συνδυάζονταν στο μυαλό μου με τις ιστορίες επιστημονικής φαντασίας που με γοήτευαν ως αναγνώστη».

Και να που το νερό για μια ακόμη φορά κυριαρχεί στην οθόνη, όπως εκτός του «Τιτανικού» είχε επίσης συμβεί με την «Αβυσσο» το 1989 και με τον «Εξολοθρευτή 2: Ημέρα της Κρίσης» το 1992. Δεκατρία χρόνια μετά το «Avatar» και ενώ έχει στον προγραμματισμό του τέσσερις συνολικά συνέχειές του, ο Κάμερον στο «Avatar: The Way of Water», με την άψογη χρήση της τεχνολογίας του 3D, βυθίζει το κοινό στην αφήγηση, ώστε όλοι οι θεατές να νιώσουν τον πλούσιο κόσμο του πλανήτη Πανδώρα μαζί με τους πολυεπίπεδους πρωταγωνιστές της ιστορίας. Για το «Avatar» είχε μάλιστα βρεθεί συνυποψήφιος για το Οσκαρ σκηνοθεσίας μαζί με την τρίτη από τις πέντε μέχρι σήμερα συζύγους του, την Κάθριν Μπίγκελοου, η οποία τελικά κέρδισε για το «The hurt locker» (από το 2000 ο Κάμερον είναι παντρεμένος με την Σούζι Εϊμις με την οποία έχει αποκτήσει τρία παιδιά, έχοντας ένα ακόμα με τη Λίντα Χάμιλτον, πρωταγωνίστρια στις ταινίες «Εξολοθρευτής» και τέταρτη σύζυγό του).

«Πηγαίνουμε στο σινεμά για να μεταφερθούμε σε έναν φανταστικό επινοημένο κόσμο» είναι η θεωρία του δημιουργού. «Οσο πιο πολύ αφηνόμαστε τόσο μεγαλύτερη είναι η απόλαυση. Επιτυχία για μένα θα ήταν να δημιουργηθεί ένα είδος συμβολαίου ανάμεσα στην ταινία και τον θεατή: να ενώσουν τα χέρια και να βουτήξουν μαζί στην Πανδώρα». Αυτό ήταν το στοίχημά του και απ’ ότι φαίνεται για μια ακόμη φορά το κέρδισε.