Σκάνδαλο στη βρώμικη χώρα των αγγέλων

Από την ημέρα που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το, πράγματι πολύ βαρύ, σκάνδαλο με πρωταγωνίστρια την ευρωβουλευτή Εύα Καϊλή, σεισμός μέγας έχει ταρακουνήσει την Ευρώπη: σχεδόν από παντού στην ΕΕ ακούγεται ότι πρόκειται για «το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην ιστορία της Ενωσης». Ομως, αυτή η υπεραντίδραση είναι, με δύο λέξεις, υποκριτική και γελοία. Να γιατί:

Η ΕΕ λειτουργεί, με την ονομασία ΕΟΚ και αρχικά με έξι χώρες – μέλη, από το 1957. Δηλαδή κοντεύει 70 ετών. Σήμερα λοιπόν, σε αυτή την ηλικία και με το νυν μέγεθός της, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη: έχει ΑΕΠ που αγγίζει τα 20 τρισ. δολάρια και αποτελεί πάνω από το 20% της παγκόσμιας οικονομίας. Πρέπει κανείς να κάνει εδώ μία παύση, για να συνειδητοποιήσει τι σημαίνει αυτό το νούμερο, γιατί δεν είναι απλό. Και να το προβάλει σε βάθος χρόνου. Κι αν πει κάποιος ότι αυτό αφορά τα κράτη – μέλη, ο ίδιος ο προϋπολογισμός της ΕΕ είναι, για το 2022, γύρω στα 170 δισ. ευρώ. Ακόμα και έτσι όμως, στερείται σοβαρότητας να λέγεται ότι ένα σκάνδαλο της τάξεως του 1,5 ή των 2, ή των 3 ή και των 5 εκατομμυρίων ευρώ θα μπορούσε ποτέ και με οποιονδήποτε τρόπο να είναι το μεγαλύτερο στην ιστορία αυτού του θηριώδους υπερεθνικού σχηματισμού.

Πρόκειται συνεπώς εκ των πραγμάτων για μία παραδοχή κυριολεκτικά εντελώς γελοία. Αν πράγματι συνέβαινε αυτό, τότε θα μπορούσαμε με ασφάλεια να πούμε ότι η ΕΕ δεν είναι τίποτα λιγότερο από μία μεγάλη χώρα αγγέλων επί της γης. Δεν θα υπήρχε άλλος χαρακτηρισμός γι’ αυτήν. Θα σήμαινε ότι λειτουργεί όχι απλώς καλά, αλλά τέλεια, πέρα από κάθε προσδοκία. Θα ήταν σαν να είχε ουσιαστικά μηδενικά επίπεδα διαφθοράς. Αυτή θα ήταν η αναλογία. Δεν θα μιλούσαμε παρά για μία κοινωνία αγίων. Ζούμε άραγε σε μία τέτοια κοινωνία; Αν ναι, δυστυχώς, κάποιοι από εμάς δεν είμαστε αρκετά οξυδερκείς και δεν το έχουμε καταλάβει.

Το σκάνδαλο που σείει τώρα την ΕΕ έχει τρομοκρατήσει τους θεσμούς της όχι επειδή είναι «το μεγαλύτερο στην ιστορία της» όπως συνεχώς μηρυκάζεται. Αλλά επειδή αποκαλύπτει την καλά κρυμμένη πραγματικότητά της. Δείχνει τι είναι βρώμικο στις εντελώς ανεξέλεγκτες δημοκρατικά δομές της. Και ο πρώτος που φρόντισε γι’ αυτό δεν ήταν άλλος από τον βέλγο πρωθυπουργό, ο οποίος κάρφωσε την ΕΕ σαν το ψάρι όταν είπε ότι η αστυνομία της χώρας του έκανε ό,τι δεν κατάφερε να κάνει η ίδια η Ενωση. Που διαθέτει ένα κάρο μηχανισμούς και ανθρώπους γι’ αυτή τη δουλειά, που ούτε καν ενεπλάκησαν με την υπόθεση, αν και ερευνάται ήδη ενάμιση χρόνο. Και αυτό, ασφαλώς, κάτι λέει. Η υπόθεση αυτή έδειξε την απόλυτη υποκριτική γύμνια της ΕΕ. Γι’ αυτό έχει προκαλέσει τέτοια φασαρία. Οχι για τα μεγέθη της, που είναι αστεία δίπλα στα μεγέθη της οικονομίας της Ενωσης. Δείχνει όμως, έστω και ελάχιστα, πώς λειτουργεί αυτή η ιδιότυπη δυτική νομενκλατούρα. Την ξεγυμνώνει. Και αυτό την ενοχλεί αφάνταστα.

Η υπόθεση αυτή αναγκάζει τώρα την ντροπιασμένη ΕΕ να αποδείξει ότι είναι πραγματικά αυτό που λέει ότι είναι. Δεν της είναι εύκολο, αφού στο λεγόμενο ευρωπαϊκό οικοδόμημα υπάρχει πολύ παραμύθι. Ομως αυτά έχουν επισημανθεί αμέτρητες φορές. Η απουσία κάθε ουσιαστικής εσωτερικής ελεγκτικής και κατασταλτικής διαδικασίας, αυτό είναι το πραγματικά μεγάλο σκάνδαλο εδώ. Οπως και η υπεραντίδραση που αναπτύσσεται από όλους αυτούς που «πέφτουν απ’ τα σύννεφα» για το πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν τέτοια στον ναό της ευρωπαϊκής καθαρότητας. Είναι τόσο υποκριτική, που, εν τέλει, επίσης συνιστά μεγαλύτερο σκάνδαλο από αυτό για το οποίο γίνεται τόσος ντόρος.