Η καλή λομπίστρια

Ο πρόεδρος Μακρόν κατέφθασε στο Κατάρ την περασμένη Τετάρτη με άγχος για την τύχη της Γαλλίας του αλλά και για να χαρεί από κοντά τη διοργάνωση: αν οι Καταριανοί τα κατάφεραν χρωστάνε στους Δυτικοευρωπαίους πολλά. Πρώτα από όλα την ανάθεση – το όχι και τόσο μακρινό 2010. Τότε οι Δυτικοευρωπαίοι έκαναν το μεγάλο λόμπινγκ για χάρη τους.

Στο εγγλέζικο ντοκιμαντέρ που υπάρχει στο Netflix για τα σκάνδαλα της FIFA υπάρχει μια σκηνή πολύ χαρακτηριστική. Ο τότε γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί καλεί τον τότε πρόεδρο της UEFA Μισέλ Πλατινί για να του συστήσει τον εμίρη του Κατάρ, μέλος της ιστορικής οικογένειας των Αλ Θανί – αυτός στην ιστορία ήταν παρών και τότε και τώρα και καθώς φαίνεται στους αιώνες των αιώνων, αφού πάντα ένας Αλ Θανί θα κυβερνά το Κατάρ. Ο Σαρκοζί λέει στον Πλατινί ότι οι κύριοι έχουν σκοπό να αγοράσουν την Παρί Σεν Ζερμέν, να σώσουν την Air France, να αγοράσουν πενήντα τουλάχιστον αεροπλάνα για τις ανάγκες τους, αλλά και γαλλικά οπλικά συστήματα για τα οποία ποτέ δεν αδιαφορούν. «Θέλουν μόνο να διοργανώσουν το Μουντιάλ, μια γιορτή του ποδοσφαίρου» λέει ο Σαρκοζί. Προσοχή, δεν λέει στον Πλατινί ούτε να τους βοηθήσει, ούτε να στηρίξει την υποψηφιότητα, ούτε να πάρει δημοσίως το μέρος τους για το παραμικρό. Στην πραγματικότητα δεν του ζητά μια παρέμβαση υπέρ του Κατάρ αλλά υπέρ της Γαλλίας. Αυτή υπήρξε σε όλη αυτή την ιστορία η τέχνη των Καταριανών: έβαλαν τους πάντες να σκεφτούν το δικό τους συμφέρον – το ευρωπαϊκό. Και για αυτό και η Qatar Airways έγινε χορηγός της Μπαρτσελόνα, της Λίβερπουλ, της Ρόμα – και ίσως κι άλλων μεγάλων ομάδων που δεν θυμάμαι. Τα λεφτά ήταν ευπρόσδεκτα για να μπουν στον κουμπαρά ενός μεγάλου συμφέροντος με κάποιες εκπτώσεις ηθικές, αλλά δεν βαριέσαι. Αλλωστε και η Μπαρτσελόνα κάποτε είχε στη φανέλα της τη Unisef. Οχι πια.

Από τη μέρα που το Κατάρ κέρδισε το δικαίωμα διεξαγωγής του Μουντιάλ μέχρι χθες που αυτό ολοκληρώθηκε όλη η Ευρώπη προσπαθούσε να κάνει δουλειές και «δουλίτσες» μαζί του. Τώρα ξαφνικά δημιουργήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μια εγκληματική οργάνωση που θα έκανε λόμπινγκ για χάρη των εμίρηδων; Δεκατέσσερα χρόνια δηλαδή ήταν όλα ωραία και ξαφνικά κάποιοι πονηροί είπαν «να η ευκαιρία να τα πάρουμε από τους Καταριανούς που τα μοιράζουν πριν τελειώσει το Μουντιάλ»; Και πλήρωναν οι Καταριανοί για να πει κάποιος καλά λόγια στην Ευρωβουλή για την εργοδοτική τους σοβαρότητα; Μα τα καλά λόγια για την απλοχεριά τους τα λέγανε οι πρωθυπουργοί! Εγώ θυμάμαι τρια τουλάχιστον ταξίδια ελλήνων πολιτικών στη χώρα του Αλ Θανί – για να μην πω για τις συναντήσεις εδώ μαζί του για επενδύσεις. Τι διάβολο ανάγκη υπήρχε για καλά λόγια, όταν οι Αραβες ήταν πάντα των πράξεων;

Τι θέλω να πω; Πως η τελευταία αναστάτωση που ζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και που εξαιτίας της εμπλοκής της Εύας Καϊλή παρακολουθούμε και στην Ελλάδα με ποπ κορν μπροστά στις τηλεοράσεις δεν  σχετίζεται παρά ελάχιστα με το Κατάρ: έχει να κάνει με το πώς ξαφνικά η Ευρώπη άρχισε να εκτιμάει το χρήμα που μέχρι πρότινος κυκλοφορούσε σε αυτήν πανεύκολα γιατί ξαφνικά της λείπει. Από την ώρα που το κόστος της ενέργειας πήγε στα ύψη κι άρχισε να πονά ο βέλγος καταναλωτής στην τσέπη, οτιδήποτε του φαίνεται πολυτελείας του μοιάζει και ύποπτο. Ετσι το λόμπινγκ ξαφνικά ποινικοποιήθηκε και ακόμα και οι αμοιβές των συνεργατών της Μαρίας Σπυράκη στο Ευρωκοινοβούλιο περνάνε από κόσκινο – θα δούμε κι άλλα πιστεύω. Η ιστορία ελάχιστα έχει να κάνει με το Κατάρ. Αφορά την Ευρώπη μας. Την καλή λομπίστρια του πλανήτη καμιά εκατοστή χρόνια τώρα…