Αρνησιδικία!

Ο πιο καλός συνδικαλισμός είναι αυτός που κρατά όμηρο τις κοινωνίες. Καμία απεργία δεν έχει νόημα αν δεν κλείσει τουλάχιστον μια μέρα το ιστορικό κέντρο της Αθήνας από διαδηλωτές – συνήθως απειροελάχιστους, σε σχέση με τους εργαζόμενους στον τομέα που απεργεί. Θέλουν κάτι (που συνήθως δεν είναι σαφές) οι μαθητές και οι φοιτητές; Κατάληψη. Αυτού του τύπου τις απεργίες ελάχιστα μπόρεσαν να τις θίξουν ακόμα και κυβερνήσεις που εξελέγησαν με αίτημα να βάλουν τέλος σε τέτοιες καταστάσεις, όπως η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ψηφίστηκε νόμος, π.χ., για αριθμητικά μικρές συγκεντρώσεις, οι διαδηλωτές να μην κλείνουν τον δρόμο – αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να υπάρξει σύγκρουση με το κράτος, δηλαδή με τα ΜΑΤ, με αποτέλεσμα ο νόμος συχνά να μην εφαρμόζεται. Τόσος αυταρχισμός.

Μόνο η υπουργός Παιδείας Νίκης Κεραμέως κατάφερε, στη μέση εκπαίδευση, να απενεργοποιήσει επί της ουσίας τις καταλήψεις των σχολείων, χρησιμοποιώντας τις νέες τεχνολογίες: με το που γίνεται κατάληψη σε ένα σχολείο, την επομένη ισχύει καθεστώς τηλεκπαίδευσης και όσοι δεν συμμετέχουν παίρνουν απουσία.

Μια άλλου τύπου απεργία, που συχνά δεν την προσέχουμε, είναι η ιδιότυπη στοχευμένη απεργία των δικηγορικών συλλόγων, σε σοβαρές ποινικές υποθέσεις, επειδή τα σωματεία διαφωνούν με ψηφισμένους νόμους. Μόλις προχθές, το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων διέκοψε (για ποσοστή φορά;) τη δίκη του σκανδάλου της εταιρείας Folli Follie, λόγω στοχευμένης αποχής των δικηγόρων. Για ποιο λόγο απέχουν οι λειτουργοί της Θέμιδος; Επειδή διαφωνούν με τον νόμο, με τον οποίο δικάζονται υποθέσεις πρώτου βαθμού, στις οποίες υπάρχει κατηγορία σε βαθμό κακουργήματος (όπως στη συγκεκριμένη δίκη), ή πλημελήματος, δυνάμει της διατάξεως του άρθρου 187 ΠΚ, διαμαρτυρόμενοι για την τροποποίησή της, δυνάμει του άρθρου 68 παρ. 2 του Ν. 4908/2022.

Μη μου ζητάτε να σας πω τι έλεγε το άρθρο 187 ΠΚ και τι λέει η τροποποίησή του, διότι δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο σύλλογος των αθηναίων δικηγόρων διαφωνεί με τη συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση, η οποία ψηφίστηκε από την πλειοψηφία του Κοινοβουλίου, κατ’ εντολή του εκλογικού σώματος, όπως ορίζουν οι δημοκρατικοί κανόνες. Και επειδή διαφωνεί ο σύλλογος, δίνει εντολή στα μέλη του να μην παρίστανται σε δίκες που γίνονται σύμφωνα με τον νόμο! Ο σύλλογος, δηλαδή, εισηγείται στα μέλη του την αρνησιδικία – και αυτά υπακούουν, χωρίς καμία συνέπεια, ούτε νομική, ούτε πειθαρχική, ούτε επαγγελματική.

Και ναι μεν το κράτος, διά της ανοχής και της αποδοχής της αρνησιδικίας, αποδεικνύει ότι δεν είναι αυταρχικό, όπως συχνά το κατηγορεί η αντιπολίτευση. Αλλά η δικαιοσύνη (ορθογραφημένη, όχι η δηκεοσίνη) πάει περίπατο. Διότι, όπως το ίδιο το Δικαστήριο σημειώνει (πρόεδρος Μαρία Ανδρεοπούλου, μέλη Γιώργος Γρίβας, Αναστασία Σιώμου), «δεν πληρούνται πλέον οι αυτονόητες προϋποθέσεις της εντός ευλόγου χρόνου διαστήματος δίκαιης δίκης και της ορθής απονομής της Δικαιοσύνης».

Υποτίθεται ότι μια απαραίτητη μεταρρύθμιση (για την οποία, πάλι υποτίθεται, εργάζεται ο υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Τσιάρας) αφορά την έγκαιρη απονομή της δικαιοσύνης. Γι’ αυτήν, υπογράφηκαν μνημόνια, την περιμένουν άλλωστε οι εν Ελλάδι επίδοξοι επενδυτές. Για την ώρα, όμως, απολαμβάνουν τη δυνατότητα στην Ελλάδα να μην απονέμεται δικαιοσύνη οι κατηγορούμενοι κατ’ ουσίαν σε μια επενδυτική απάτη, στην υγεία του δικηγορικού συνδικαλισμού, με την ανοχή του κράτους. Ωραία χώρα.