Κατάρ

Το 2017, σε ένα απίστευτο παιχνίδι για το Champions League, η Μπαρτσελόνα νίκησε με 6-1 την Παρί Σεν Ζερμέν, αποκλείοντάς την από τη συνέχεια της διοργάνωσης. Το έκτο γκολ μπήκε στα τελευταία δευτερόλεπτα των καθυστερήσεων από τον Σέρτζι Ρομπέρτο -όποιος είδε εκείνο το ματς, δεν θα το ξεχάσει όσο ζει. Ενας φίλος που ζει στο Παρίσι δεν έβλεπε τον αγώνα, αλλά κατάλαβε ότι πέρασε η Μπαρτσελόνα από τους πανηγυρισμούς, όταν ξεχύθηκαν από τα παράθυρα των πολυκατοικιών. Αυτό ακούγεται παράλογο. Είναι δυνατόν να πανηγυρίζουν στο Παρίσι για ήττα της Παρί; Φυσικά. Γιατί όποιος δεν είναι με τη μεγάλη ομάδα της χώρας, έχει πολλούς λόγους να τη μισεί. Από τότε που την αγόρασε το επενδυτικό fund του Κατάρ, ουσιαστικά έχει τελειώσει το γαλλικό πρωτάθλημα. Τι να σου κάνει η κακομοίρα η Μονπελιέ ή η Λυών; Ο Αραβας έχει βάλει τον Μέσι, τον Νεϊμάρ και τον Εμπαμπέ να παίζουν μαζί λες και φτιάχνεις ομάδα στο Playstation.

Το Κατάρ υποτίθεται ότι θέλει να βελτιώσει την εικόνα του προς τον κόσμο. Ομως νομίζω ότι όποιος βλέπει μπάλα δεν θέλει να ακούει για Κατάρ. Για τον ίδιο λόγο αγόρασαν και τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ώστε να λανσάρουν κάτι σύγχρονο προς τα έξω. Και ο κόσμος παρακολουθεί στο Netflix το ντοκιμαντέρ για τη διαφθορά της FIFA, διαβάζει για τους νεκρούς στα έργα, μπορεί να σιχτιρίζει γιατί βλέπει Μουντιάλ χειμωνιάτικα – τουλάχιστον στο βόρειο ημισφαίριο. Κάποιοι εμίρηδες έβγαλαν μερικά εκατομμύρια, αλλά η εικόνα της χώρας απέκτησε μεγαλύτερες σκιές. Και τώρα σκάει το θέμα με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ασφαλώς το Κατάρ αρνείται κάθε εμπλοκή, λες και υπήρχε περίπτωση να την παραδεχθεί. Ομως αν κάνουν σήμερα μία πλανητική δημοσκόπηση για την εικόνα της χώρας τους, ειδικά στα μεγάλα κέντρα της Δύσης, θα βγάλουν τη μαντίλα και θα αρχίσουν να ξύνουν το κεφάλι τους. Εχουν ξοδέψει δισεκατομμύρια και κατέληξαν να θεωρούνται μία χώρα που προάγει τη διαφθορά, αγοράζει τα πάντα και χτίζει πάνω σε πτώματα τα λαμπρά στάδιά της. Δεν το λες και επιτυχία.

Είκοσι μέτρα λαμπιόνια
Οσοι διαθέτετε πρόσβαση στο Ιnternet θα είδατε, δεν μπορεί να σας ξέφυγε, το βίντεο του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής που ξεκινά με τοποθέτηση φωτογραφίας του Νότη Μηταράκη μέσα σε χριστουγεννιάτικη μπάλα. Το βίντεο έγινε αντικείμενο σκωπτικού σχολιασμού που μάλλον αδικεί τον υπουργό. Πρώτον επειδή όλοι οι υπάλληλοι του υπουργείου τοποθέτησαν φωτογραφία τους μέσα σε μπάλα. Και δεύτερον επειδή ο Μηταράκης θα μπορούσε να τοποθετήσει το πρόσωπό του στο αστέρι του δέντρου ή, ακόμα καλύτερα, στη φάτνη. Ομως δεν το έκανε. Αν ήθελε υπήρχε και η δυνατότητα να βαφτεί ο ίδιος πράσινος, να ανοίξει τα χέρια και να κρεμαστούν όλες οι μπάλες πάνω του – ο κορμός του υπουργείου που φέρει επάνω του εκλεκτούς υπαλλήλους. Ωραίο θα ήταν. Του απλώνεις και είκοσι μέτρα και λαμπιόνια και έχεις έναν αποτελεσματικό υπουργό με ιδιαίτερη προσωπική ακτινοβολία.

Μία εμπειρία στο «Αλεξάνδρα»
Ετυχε να παρακολουθήσω από κοντά την είσοδο ενός καρκινοπαθούς στο στάδιο της θεραπείας. Στο «Αλεξάνδρα», στην κλινική του πρύτανη Θάνου Δημόπουλου, εκεί που εργάζεται μία ομάδα γιατρών και νοσηλευτών πολύ υψηλού επιπέδου. Οταν γνωρίζεις τις αποδοχές αυτών των ανθρώπων, σχεδόν ντρέπεσαι, φτάνεις να πεις ότι δεν κάνουν αυτή τη δουλειά για να ζήσουν, αλλά για να ζήσεις εσύ. Και είδα αυτό που περίμενα: φιλότιμο και επαγγελματισμό από όλους. Ενδιαφέρον για τον ασθενή τους και τεράστια υπομονή για να εξηγήσουν, να καθοδηγήσουν προς τη θεραπεία ή έστω στην ανακούφιση. Ακόμα και από εκείνους που συνήθως αγνοείς, όπως οι κοπέλες στη Συνταγογράφηση που σκίζονται για να εξυπηρετήσουν. Ναι, εντάξει, τα νοσοκομεία μας είναι παλιά, είναι γκρίζα, έχουν θέματα υποδομών και συχνά λειτουργούν με τα ψέματα. Είναι όμως αυτές οι νησίδες των ανθρώπων που μας επιτρέπουν να πατάμε επάνω τους και να μη βουλιάζουμε.