«Αστυνομική βία» και Αριστερά

Αποτελεί «αριστερή κανονικότητα» όλες οι διαδηλώσεις που οργανώνονται από την Αριστερά, κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, να καταλήγουν σε συγκρούσεις με την Αστυνομία, ρίψεις μολότοφ, εμπρησμούς και βανδαλισμούς δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Η Αριστερά σε κάθε περιστατικό καταγγέλλει την «αστυνομική βία». Η βία και οι βανδαλισμοί των ταγμάτων εφόδου της Aκροαριστεράς εντάσσονται προφανώς στο ευρύ πλαίσιο των «δημοκρατικών αγώνων».

Και στα πρόσφατα γεγονότα με τον βαρύ τραυματισμό και εν τέλει θάνατο του 16χρονου παραβατικού Ρομά από σφαίρα αστυνομικού στη Θεσσαλονίκη επαναλήφθηκε το ίδιο πολιτικό σκηνικό. Σε μια έκρηξη λαϊκισμού, ο Αλ. Τσίπρας έσπευσε να εντάξει το θλιβερό γεγονός στο κομματικό του οπλοστάσιο.

Είναι καιρός να μπει τέλος στα φληναφήματα της Αριστεράς περί αστυνομικής βίας. Η γενίκευση μεμονωμένων περιστατικών υπέρβασης των ορίων άσκησης νόμιμης κρατικής βίας, που σε κάθε περίπτωση ελέγχονται από τη Δικαιοσύνη, αποτελεί αντιστροφή της πραγματικότητας. Το πραγματικό πρόβλημα που στοιχειώνει την πολιτική μας ζωή είναι η πολιτική βία με αριστερό πρόσημο. Φτάσαμε στο σημείο να μη μιλάμε για επιθέσεις κατά αστυνομικών, αλλά για οργανωμένες επιθέσεις κατά αστυνομικών τμημάτων που παραπέμπουν σε καρικατούρα αντάρτικου πόλεων.

Είναι φανερό ότι η σημερινή Αριστερά, με όλες τις εκδοχές της, δε «βολεύεται» με τους θεσμούς της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Ενώ απολαμβάνει τα πλεονεκτήματά της συστηματικά διαβρώνει τις αξίες της. Υποσκάπτει το κύρος και τα θεμέλια του κράτους δικαίου. Η κουλτούρα ανυπακοής, ανομίας και ατιμωρησίας που συστηματικά καλλιεργεί τόσο η απολιθωμένη Αριστερά του ΚΚΕ όσο και η τυχοδιωκτική Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Ο βίαιος τοξικός και διχαστικός πολιτικός λόγος με τον οποίο εκφράζονται. Στρώνουν το χαλί για την εισβολή της βίας όχι μόνο στην πολιτική και την πανεπιστημιακή ζωή αλλά και στην καθημερινότητά μας.

Είναι αδιανόητο, έπειτα από 50 χρόνια υποδειγματικής δημοκρατικής και πολιτικής ομαλότητας, η Αριστερά να χρησιμοποιεί ως καύσιμη πολιτική ύλη το μίσος και την εχθροπάθεια κατά της παράταξης που εγκαθίδρυσε τη Γ’ Ελληνική Δημοκρατία κι εμπέδωσε την εναλλαγή κομμάτων στην εξουσία. Συνθήκες που επέτρεψαν στην «πρώτη φορά Αριστερά» να ανέλθει στην εξουσία, έστω στηριζόμενη σε ακροδεξιό δεκανίκι. Μόνη εξήγηση, η απογοήτευσή της γιατί δεν την κατέκτησε μόνιμα.

Αδυνατώντας να επεξεργαστεί μια σύγχρονη πολιτική ταυτότητα, επιχειρεί να προσδώσει στη φιλελεύθερη κεντροδεξιά παράταξη και στον ηγέτη της στοιχεία Ακροδεξιάς. Αγνοεί το ιστορικό γεγονός ότι η κεντροδεξιά παράταξη έχει κλείσει δύο φορές τους λογαριασμούς της με το δικό της άκρο. Την πρώτη με την καταδίκη σε ισόβια δεσμά των πρωταιτίων της δικτατορίας. Τη δεύτερη με την καταδίκη ως εγκληματικής οργάνωσης του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής. Αντίθετα, η Αριστερά, απορρίπτοντας τη θεωρία των δύο άκρων, αρνείται να καταδικάσει το δικό της άκρο. Αποδοκιμάζει φραστικά την πολιτική βία των ταγμάτων εφόδου της Αριστεράς, χωρίς να ζητά την καταδίκη τους, πολιτική και ποινική.

Η Ελλάδα παραμένει η μόνη δυτική χώρα που η άρνηση της Αριστεράς να προσαρμοστεί στους δημοκρατικούς κανόνες και να αποδεχθεί την ηθική της ευθύνης συντηρεί ακόμη φαινόμενα τρομοκρατίας και πολιτικού χουλιγκανισμού, ενώ στερεί την πολιτική ζωή από το πνεύμα συνεννόησης και συναίνεσης ακόμα και σε κρίσιμα εθνικά ζητήματα.

Ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος είναι πρώην υπουργός